31.10.08

Bob Log III - Log Bomb (2003)



Bob Log III to jeden z przedstawicieli tzw. punk bluesa, który utożsamiany jest m.in. z wytwórnią Fat Possum. Zresztą Log związał się z nią zrealizował kilka albumów. O ile jednak Fat Possum trzyma jakieś ramy bluesowe to Bob Log III poza nie wykracza. Jest praktycznie "one man band". Wygląda jak totalny świr - odziany w jakiś kosmiczny kombinezon z motocyklowym kaskiem, do którego przytwierdzony jest jakiś przetwornik dźwięku tzn. głosu. Wygląd jednak potrafi być mylący i pozorny. Kiedyś uległ ponoć wypadkowi, w którym stracił rękę i w zamian przyszyto mu małpią ramię. Kask natomiast jak mówi sam Log nosi po to, ponieważ nie ważne jak ktoś wygląda, najważniejsze, żeby zwracano uwagę na to jak gra. Nikt właściwie nie zna jego prawdziwej tożsamości i nikt go nie widział bez owego hełmu. Ma też chyba jakąś obsesję na punkcie kobiecych piersi, o których śpiewa co chwile nowe piosenki np. "Clap your tits" czy "Boobs scotch". Coby nie mówić jest rewelacyjnym showmanem, a panie na jego koncertach wpadają w ekstazę. Polecam.


Log Bomb

Bob Log III is an American lo-fi punk blues musician, singer and songwriter who surfaced in the 1990s as 1/2 of the duo Doo Rag, but now performs alone. During performances, Log wears a blue full-body suit and a bubble-mask motorcycle helmet wired with a telephone microphone which allows him to devote his hands and feet to guitar and drums. Bob Log's version of quick Delta blues closely resembles the sound that Doo Rag pioneered. The major differences are: greater emphasis on guitar showmanship and lack of a live drummer. Based in Tucson, Arizona, he has made frequent tours of North America, Europe, Japan and Australia.

Bob Log III was born in Phoenix, Arizona. Growing up, Log listened to musical artists such as The Pixies, Gene Loves Jezebel, Bo Diddley, The Cult and AC/DC, later commenting that "That's what rock'n'roll is to me. You take a guitar, turn it up and have a good time…everyone else can go listen to Pearl Jam if they want to.” Bob Log got his first guitar at the age of 11, and by the age of 16 he had become smitten with Delta blues, modeling his slide guitar style on that of Mississippi Fred McDowell. Log began his music career recording with Mondo Guano, a four-piece metal-blues band based in Arizona. Upon leaving Mondo Guano, Log went on to perform as one-half of the Delta blues rock duo, Doo Rag, with bandmate Thermos Malling.

After six years of making music, and weary of touring, Malling abruptly quit the band in the middle of a U.S. tour with Ween, leaving Log without a percussionist. “At the time, my only option was to go home and shut up, or learn a new way of playing guitar,” Log said of Malling’s departure. “I was on my way to Chicago, and I'd just bought a helmet at a thrift store in Lawrence, Kan., and I though, (sic) "I'll put on that helmet and kick my guitar case and see what happens." Donning his newly acquired thrift store helmet, Log decided to continue the tour alone as a one-man band, playing guitar and kicking a guitar case to keep the beat.


I Want Your Shit On My Leg

Over time, Log acquired a kick-drum and a cymbal which he custom-outfitted with a kick pedal of its own. These instruments, combined with his slide guitar work, distorted telephone microphone vocals, and Latin-styled drum machine accompaniment, form the framework on which Bob Log constructs his songs. Log describes his on-stage setup in the song “One Man Band Boom,” introducing himself to the audience as, "Bob Log the third, one-man band, Tucson, Arizona. Heyeeeh! Lemme introduce the band to ya. On cymbals, left foot. Over here on the bass drum we got right foot. Shut up! This is my left hand that does all the slide work, right hand does the pickin'. My mouth hole does most o' the talkin'. And you're looking at my finger."

An early press release from record label Fat Possum claimed Log had a monkey’s paw grafted on to his wrist after a boating accident as a child. According to Bob Log’s artist page at Fat Possum Records: "When Bob Log III was a child, he lost his left hand in a boating accident. It was soon replaced with a monkey paw, and a new guitar style was born. 'It's my own personal style, see,' Log says, 'the paw moves much quicker than a normal hand, so my real hand has to flop around a lot to compensate.'" When asked to explain Fat Possum’s insistence that his right hand is a monkey’s paw, Log replied to an interviewer that, “My hand is just hairy. Very, very hairy. It is NOT a PAW. Fat Possum was drunk.” Log further clarified the monkey paw myth in an interview with Bizarre Magazine: "I've got all my limbs. It's just that when I'm playing my guitar my hand moves so fast it looks like a monkey paw, a hairy paw. My hand moves really fast. Faster than a normal human hand."

One of Bob Log III's most distinguishing props is the novelty motorcycle helmet he wears on stage. When prompted as to why he wears the helmet, Log contends that, "My face has nothing to do with the music, I'd much rather people pay attention to my guitar playing. When asked if he had ever thrown up inside the helmet, Log said, "Not so that it landed in the helmet. I've got a hole for it to come out of. It doesn't happen that often. It only happens when I get a really fat girl on my knee and I try to play that song twice as fast as I normally do. It's like running with a backpack full of rocks." The helmet has caused him some problems over the years; "I kept the original lining in it, but after awhile it started disintegrating," Log said in an interview with The Kansas City Star. "What happens is, the foam turns into a powder, and when you mix that with three years' worth of sweat - I grew something really funky in there. It dripped in my eye at a show in Sweden, and I got pinkeye. Ever had pinkeye? It's disgusting, Girls stopped talking to me. It was terrible." (wikipedia)


Daddy Log's Drive-In

It’s hard not to like Bob Log III, a creepy little guy who sings through an amplified motorcycle helmet and growls and grooves to this own blues muse. Especially when he’s singing, in " One Man Boom Band, " about his miserable, benighted life: he lives in a car while perpetually touring the country, drinking to collapse every night, and depending on door takes for his daily bourbon and bread.

I’m sure that’s just slightly glamorized. Log’s solo albums make his earlier work with the scratchy combo Doo Rag seem pristine, and this is his dirtiest outing. Guitar strings buzz like hornets too fat to fly. He sings and slides like Fred McDowell with a mouth full of mush. Tunes like " Wigglin’ Room " and " Drunk Stripper " live on their grooves, the former a tail-shaking shuffle, the latter a sleazy slow-drag. But strip away the sonic signifiers of blown amps and worn-off frets and moonshine-fueled howling and Log’s songs are a little too brain-dead. Hell, the guy turns " Who got their boob in my Scotch " into an entire number, " Boob Scotch, " that like most novelties has a shelf life of about three spins before it starts to smell the unpleasant kind of funky. Think of Log as the decaf - soy - milk - frappachino - with - a - shot - of-indie -rock-smugness of the blues — too safe and light to taste right, but good in small doses. (Ted Drozdowski)

link in comments

28.10.08

Miki Mausoleum - Koncert w Katakumbach (1986)


(fotografia z archiwum zespołu)

O zespole Miki Mausoleum pisałem już w jednym z pierwszych postów tego bloga. Przypomnę więc tylko, że liderem tej legendarnej grupy reggaae był Krzysztof Kaman Kłosowicz, który pisał niezwykle surrealistyczne teksty obnażające socjalistyczną rzeczywistość ("Zomo na legnickiej", "Czarna wołga balistyczna"). Zgodnie z podaniami Miki grywało koncerty na pace samochodu marki Żuk. Zapis koncertu w katakumbach odbył się we Wrocławiu w 1986 roku, ale prawdopodobnie nie jest to pełny zapis - jednak jedyny jaki wygrzebałem. Dołączam również rewelacyjną kasetę firmowaną przez samego Kamana pt. "Białe Murzynostwo".


Kaman & Big Bit - "Życie dla żywych" Róbrege'87 (prawdopodobnie, jedyny zapis video tej kapeli)

links in comments

27.10.08

The Masked Marauders (1969)



The Masked Marauders to jedyna płyta zespołu, który miał być supergrupą. Według artykułu zamieszczonego w roku 1969 w "Rolling Stone" w nagraniu płyty uczestniczyć mieli Paul McCartney, Mick Jagger, John Lennon i Bob Dylan wraz z zaproszonymi muzykami. Wymienieni artyści mieli nagrać tę płytę ponieważ strasznie chcieli ze sobą zagrać, a nie pozwalały im na to podpisane kontrakty. Wszyscy fani byli zatem niesamowicie podnieceni i w każdym z utworów doszukiwali się kto gdzie śpiewa i na czym gra. Niestety, płyta okazała się być jedynie sprytną mistyfikacją, ale muzycznie jest nawet bardzo ciekawa. Skład prawdziwych Masked Marauders to:

Langdon Winner - Piano and Backing Vocals
Annie "Dynamite" Johnson - Vocals and Percussion
Phil Marsh - Vocals and Guitar
Brian Voorheis - Vocals, Guitar and Harmonica
Vic Smith - Bass
Anna Rizzo - Drums
Mark "The Fox" Voorheis - Drums and Vocals on "Saturday Night at the Cow Palace"
Gary Salzman - Lap Steel
Allen Chance - Vocals on "More or Less Hudson's Bay Again"

Imagine the following scene taking place in San Francisco, a few months pre-Altamont, circa mid-October, 1969. Rock 'n' roll scribe T.M. Christian has just turned in a favorable review of The Masked Marauders' debut album to his editor at Rolling Stone Magazine.

Now, further imagine the Rolling Stone Copy Editor looking over Christian's review with bemusement as he wonders just who this new reviewer is and why he's never met the man. Nevertheless, he scans Christian's review of this group's eponymous effort, reading how the group members have been forced to conceal their true identities for "contractual reasons", but reads that the album's recordings were the combined efforts from a one-off session by John Lennon, Mick Jagger, Paul McCartney and Bob Dylan.

Christian proceeds to describe the contents therein, writing that the double-LP opens side one with an 18-minute version of Donovan's "Season Of The Witch", which features Bob Dylan's lead vocal doing a "superb imitation of early Donovan", and features a stellar performance by Paul McCartney, playing both bass and piano in a duet with himself. There are versions of "With A Little Help From My Friends" and "In The Midnight Hour"É Side four features Bob Dylan's "Cow Pie", and Mick Jagger's new instant classic, "I Can't Get No Nookie."

If you've read this far and haven't already sussed it for yourself, The Masked Marauders' album reviewed in the pages of Rolling Stone regretfully never existed. Christian was none other than Rolling Stone scribe Greil Marcus having a bit of fun at the expense of his readers. A few weeks later, on Wednesday, October 18, 1969, Ralph J. Gleason, a writer for The San Francisco Chronicle, broke the news in his "On The Town" column that the whole thing was a joke, calling the review "a delightful bit of instant mythology."

Marcus and fellow Rolling Stone critic/editor Langdon Winner decided to take the gag a step further by recruiting a group from Berkeley called The Cleanliness And Godliness Skiffle Band to go into the studio and record a group of songs somewhat matching those described in the original Rolling Stone review, right down to imitating the voices of the famous singers putatively involved. Incidentally, The Cleanliness And Godliness Skiffle Band, who have been described as "an 'acid'-influenced skiffle band", were the real deal. Marcus took the tapes down to KMPX-FM, another local San Francisco radio station, who put them on the air. Almost immediately the switchboards lit up with excited callers wanting to know more about the band.

The Masked Marauders cut a deal for $15,000 with Warner Bros., and their album was released on Deity Records. The record company didn't want to fully mislead music buyers, of course, and so they included the original Rolling Stone review by Marcus, err... "T.M. Christian," who also penned the album's tongue-in-cheek liner notes. (rhinohandmade.com)

link in comments

26.10.08

Mariani - Perpetuum Mobile (1970)



Płyta "Perpetuum Mobile" amerykańskiego trio Mariani jest pozycją kultową w kolekcjonerskich kręgach i miłośników ciężkiego gitarowego grania. Wydana w 1970 w minimalnym nakładzie bodajże 100 kopii już wtedy otoczona była legendą, ale chyba bardziej z powodu gitarzysty Erica Johnsona, który w momencie nagrywania płyty miał 14 lat. To z pewnością bardzo interesująca pozycja, z którą koniecznie trzeba się zapoznać.

Eric Johnson - Guitar, vocals
Vince Mariani -Drums, vocals
Jay Podolnick - Bass, vocals



When I first read about an album by Mariani called Perpetuum Mobile, released in 1970 and featuring Eric Johnson, two thoughts immediately came to mind. Either the "1970" part was a typo and "1980" was intended, or this was a different Eric Johnson than the Austin, Texas-based axe virtuoso known and worshiped by legions of electric guitar enthusiasts around the globe. After all, EJ didn't record as a leader until 1985 and he was barely 30 at the time. Ten years earlier he was the guitarist for the rock fusion group the Electromagnets. Something doesn't compute. But as I quickly confirmed, it does.

This was sho 'nuff the same Johnson who later gave the world Ah Via Musicom, and if you do the math, you'll conclude he was 15 or 16 when he laid down these tracks as a sideman for a psychedelic blues rock band led by its drummer. Holy Jonny Lang, Batman! Mariani, by the way, wasn't named after a popular dish at The Olive Garden; it is the namesake of said drummer, Vince Mariani. Mariani was a good enough drummer to seriously audition to be Mitch Mitchell's replacement in Jimi Hendrix's band.

Instead of landing that coveted gig, he was persuaded by Austin producer and label owner Bill Posey to form his own band. Having jammed with Johnson previously, he enlisted young Eric to be his guitarist, and along with bass player/vocalist Jay Podolnick, they soon began to compose several songs together.


Akarma reissue cover

And the music itself? It's more than a little bit like Cream. Being that this is Vince's band, he and his drums do get the spotlight most of the time, but Lil' Eric was given plenty of space to shine. He wasn't in Clapton's league yet, as you might expect, but he was already more than halfway there. In the opening track "Searching For A New Dimension", he shows a nice mastery of the wah wah pedal, which was nice thing to be good at in 1970. In "Re-Birth Day", which was edited down for a single release, Johnson shows off some flash in his guitar break that provides a strong hint of the solo career he would launch many years later. The instrumental "The Unknown Path" is largely a Hendrix exercise. In many other spots he shows yet more of that promise; maybe there's not a distinctive style yet as he had just recently absorbed Wheels Of Fire. Oh, but did I tell you he was only 15 or 16 years old at the time?

Although the band went on the road to promote their album, touring with the likes of Deep Purple, Perpetuum Mobile didn't make much of an impact. After a few years the band fell apart without recording another album and the individuals pursued other interests. It's probably safe to say that the band's guitarist went on to do pretty good for himself. Regrettably, this album hasn't been reissued and remains a rare find. In the meantime, below are a few appetizers for the curious. The road to "The Cliffs of Dover" starts right around here.(Written by Pico, BC Music)

link in comments

Ian Carr - Belladonna (1972)



Ian Carr has been at the forefront of British modern jazz for over 40 years. He started playing trumpet in his brother Mike’s band, the EmCee 5 in the very early 1960s. This bebop-influenced band even boasted a young John McLaughlin in its lineup at one point.

He moved down to London from his home turf of the North East of England and then met up with various jazz musicians, including sax player Don Rendell. He teamed up with Don and together they formed one of the most influential British modern jazz quintets ever heard. The Rendell-Carr Quintet was something of a jazz supergroup, and although they only recorded five albums, for the EMI Columbia Lansdowne series label, these still command high secondhand prices on eBay. Apart from Rendell and Carr, the Quintet also featured Colin Purbrook on piano on their first album Shades of Blue only. Pianist Michael Garrick was recruited from their second album Dusk Fire onwards, and penned many of the compositions recorded. The Quintet was completed by Trevor Tomkins on drums and Dave Green on bass. Unusually and significantly, the Rendell-Carr Quintet was really the first British small jazz group to record only their own compositions, many of which were lengthy and distinctive.

During the 1960s, Carr recorded not only with the Rendell-Carr Quintet, but also with Michael Garrick’s various groups on some remarkable albums including Promises, Black Marigolds and The Heart is a Lotus. He also recorded with Joe Harriott and Amancio D’Silva, notably on Integration and Hum Dono.

BBC Radio 1 DJ Gilles Peterson recently selected no less than two tracks by the Rendell- Carr Quintet (”Black Marigolds” and “Dusk Fire”) for his first British jazz compilation album Impressed, which also featured Tubby Hayes, Ronnie Ross, Mike Garrick, Joe Harriott, Graham Collier and Harry Beckett. The Impressed series is a very important showcase for some of the great British modern jazz of the 1960s and 1970s, most of which had not seen the light of day since their original vinyl releases. Peterson clearly appreciated the importance of the Rendell-Carr Quintet.



Just prior to the Rendell-Carr Quintet split-up at the end of the 1960s, Ian Carr had attempted to move the Quintet into more adventurous, experimental areas employing the likes of percussionist Guy Warren. As witness to this mood for experimentation, Carr cut a record a few years earlier which was much freer than anything he had done before. Springboard, released on the Polydor label, is a now long-lost LP that offered some intriguing compositions, some by Carr, including a version of “Crazy Jane.” Although the album’s artwork did not mention this, the LP’s vinyl labels actually had printed on them “The Ian Carr/Jeff Clyne Quartet.” However, the album cover was more egalitarian and displayed the names of the other two musicians, Trevor Watts and John Stevens, in letters of equal prominence to those of Carr’s and Clyne’s. This album could have been seen to be and, in many ways was, an early Spontaneous Music Ensemble recording.

By late 1969 the opportunity arose for Carr to execute these groundbreaking ideals for himself. He met up with keyboard, baritone sax and oboe player Karl Jenkins, who had been playing and composing in Graham Collier’s early bands. Together they recruited Brian Smith on saxes, Jeff Clyne on bass and John Marshall (who occasionally stood in for Tomkins in the Rendell-Carr Quintet). They were joined by guitarist Chris Spedding and in 1969 Nucleus was born. Their first album, Elastic Rock on the new “progressive” Vertigo label, produced with the assistance of Peter King and Ronnie Scott Productions, was greeted with great critical acclaim and sold well for a jazz album. This may have been due to the fact that nothing like it had ever been heard before. It was truly iconoclastic. Featuring many of Jenkins’ compositions, Elastic Rock did not share the same territory as any other band either in jazz or rock. The album was both subtle and yet had a pronounced and deliberate blues/rock feel and in 1970 Nucleus won the award for top group when they represented the UK at the Montreux Jazz Festival. Their first album was followed by We’ll talk about it later and the magnificent Solar Plexus, which was composed primarily by Ian Carr following his receipt of an Arts Council bursary (only the second such grant in jazz, the first being awarded to Graham Collier). Then came Belladonna and Labyrinth (another Carr epic which boasted a regular band augmented with the likes of Norma Winstone, Gordon Beck and Tony Coe).

Original Nucleus members such as Jenkins and Marshall departed, “defecting” to Soft Machine, others such as Jeff Clyne joined Gary Boyle’s Isotope and Brian Smith returned to his home country of New Zealand. Others replaced them throughout the years such as keyboard player Geoff Castle who remained with most of the mid to later period Nucleus lineups and indeed appeared in the last Neil Ardley + Nucleus gig at the Queen Elizabeth Hall in London. Another seven Nucleus albums followed including Under the Sun, Snakehips Etcetera, Alleycat, Inflagrante Delicto and Out of the Long Dark. Two Nucleus albums were also made for the German artist-owned record company Mood Records in the 1980s: Awakening and Live at the Theaterhaus.

After Nucleus folded at the end of the 1970s, it did materialise again in varying permutations, which included the occasional appearance by Brian Smith and John Marshall, but it did not continue as a constant band, more as an intermittently re-awoken phenomenon. (allaboutjazz.com)

link in comments

25.10.08

Pustki - Muzyka teatralna i filmowa



Zespół Pustki powstał w sierpniu 1999 roku. Skład kapeli to czterech facetów i jedna dziweczyna. Gitara i śpiew- Radek Łukasiewicz, Janek Piętka- śpiew, Grzesiek Śluz- perkusja, Filip Zawada- bas, Basia Wrońska- instrumenty klawiszowe różnego rodzaju, śpiew. Pustki istnieją od dobrych paru lat, jednak o jakimś maksymalnym medialnym szale spowodowanym ich obecnością nie można powiedzieć. Niemniej nie znaczy to, że zespół ten gra kiepskiej jakości muzykę. Wręcz przeciwnie ich twórczość jest na wysokim poziomie.

Jak jednym słowem określić rodzaj muzy, jaką grają? Jednego wyrazu chyba nie da rady znaleźć. Na pewno jest to alternatywa, przeplatają się tu elementy rocka, które niewątpliwie królują w twórczości grupy, lecz w pewnych momentach można odczuć coś z popu, post punka, lekkiego jazzu, post rocka. Co na ten tamat mówią muzycy…? „Muzyka Ściany Wschodniej powstaje gdzieś między Mazowszem a Dolnym Śląskiem. Słońce nie operuje tu mocno, a ludzie uśmiechają się sporadycznie. Nasza muzyka jest wypadkową tych wszystkich czynników pogodowo - kulturowych. Nasze piosenki są stąd. Gramy je już piąta wiosnę nie zważając na wiatry z Północy, Zachodu czy z Południa. Pustki to Muzyka Ściany Wschodniej”. Ich starania i pracochłonna działalność nie przechodzi bez echa. Doskonałe recenzje muzyki, tekstów, aranżacji przedstawiane w gazetach (nie tylko muzycznych) oraz w portalach internetowych, no i przede wszystkim tłumy ludzi na koncertach. Oprócz tego innymi osiągnięciami, jakimi może pochwalić się zespół są m.in.: zaproszenie do udziału w filmie dokumentalnym „Buntownicy i kontestatorzy, obrazującym warszawską scenę alternatywną, zaproponowanie przez reżysera teatralnego stworzenia ilustracji muzycznej do plenerowego widowiska „Predicatorum Gedanensis”, teledysk do utworu „Patyczak” nakręcony własnymi środkami, który został nominowany do nagrody Yacha 2002 w kategorii klipów, a w programie Kuby Wojewódzkiego został skomentowany przez gospodarza w następujący sposób: „póki będą w Polsce zespoły, które grają na żywo tak jak Pustki, polska muzyka nie zginie..”

"Muzyka Teatralna i Filmowa" to kompilacja poczynań Pustek związanych ze spektaklami i filmem Przemysława Wojcieszka: "Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku", "Osobisty Jezus", "Doskonałe popołudnie" i "Cokolwiek się zdarzy kocham cię". Wbrew informacji promocyjnej o tym wydawnictwie ogół materiału stanowi zaskakująco jednorodną całość i pomimo pozornej niepiosenkowości nieraz daje okazję zerknąć w szkice naprawdę niezłych kompozycji. Spójność "Muzyki" stanowi jej największy atut podobnie, jak zwartość samych utworów. Nie mamy tu bowiem do czynienia z jakże popularnym samozadowalaniem się nieskończonym rozwlekaniem instrumentalnych zabaw, tylko wyłącznie z konkretem. Niech zaświadczy o tym długość płyty – 33 minuty i aż 12 tracków! Nie pozostawiono więc słuchaczowi zbyt wiele miejsca na nudę szczególnie, że Pustki serwują prawdziwą amplitudę gry na emocjach. Na linii gitary, przestery, sprzęgnięcia i mocna sekcja rytmiczna – kołysankowe klawisze, skrzypce.

"Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku" (Teatr Rozmaitości w Warszawie, 2006):
1. Outro
2. Bar w Ostródzie
3. Jazda!
4. Dziadek

"Osobisty Jezus" (Teatr Modrzejewskiej w Legnicy, 2006):
5. Walka
6. Spowiedź
7. Walka z bratem

"Doskonałe popołudnie" (Vivarto, 2005, m.in. Jerzy Stuhr, Michał Czernecki):
8. Kołeczki skrzypeczki
9. Mieszkanie Marii
10 W garażu

"Cokolwiek się zdarzy kocham cię" (Teatr Rozmaitości w Warszawie, 2005):
11. Agnieszka mówi
12. Apogeum



Pustki after their debut began to evolve slowly and symptomatically, a proof of which is the album 8 Ohm published in 2004. Stylistically speaking, this record is different from their debut, but it still is an expression of the band’s alternative sensibility. 8 Ohm, apart from compositions that could have been included in the Studio Pustki album, contains hit songs whose most important element is the guitar played by Radek Łukasiewicz and the charismatic vocal of Janek Piętka. After the band was joined by the poet (as well as photographer and bassist) Filip Zawada, the lyrics became multi-dimensional and metaphoric and, at the same time, very melodic and catchy. 8 Ohm is a new wave album which runs in the vein of the most popular genres in music worldwide. It is being classified as art rock, although the band itself has named its music in on of the compositions "Eastern Bloc Music" which was born between Masovia and Lower Silesia. Their latest album do mi no elevates pop to the heights of artistic sound. It is an energetic work whose consecutive singles were dominating the radio waves for many months in 2006. In spite of the commercial success which bore the fruit in the form of, among others, a performance in Gdynia during the Heineken Open’er Festival in 2006, the band did not abandon its alternative roots and prepared live music for the theatre and films (soundtrack to the film Doskonałe popołudnie and low-budget films by Bodo Kox). Especially worth mentioning is the fact that Pustki is one of the first Polish bands to play live music accompanying films, especially silent ones. Thanks to their soundtrack for the USSR film Aelita, the musicians won new fans and toured all around Europe – from France to Ukraine. Pustki are a proof that ambitious artistic concepts can be combined with popularity, and show that it is possible to create melodic and alternative music for a very broad audience.

link in comments

The Seeds - Travel With Your Mind



O grupie The Seeds pisałem już we wcześniejszym poście przy okazji prezentacji dwóch innych płyt, więc nie będę powtarzał tematu. Niniejsze wydawnictwo zawiera dziwną kompilację nagrań, które - jak twierdzi wydawca - nie były wcześniej publikowane. Nie jestem o tym do końca przekonany, ale faktycznie utwory brzmią jakoś inaczej. Być może są to inne wersje utworów z katalogowych płyt. Nie mniej warto posiadać tę pozycję w swoich zbiorach.


Painted Doll

In garage rock, a little often goes a long way, especially when it comes to the rehearsal tapes, demos, and alternate versions so beloved by trainspotting collectors. Those who memorize matrix numbers and session lists will absolutely adore this 1965-1967 collection of odds and sods by L.A.'s psychedelic-garage heroes the Seeds: 66 minutes' worth of ephemera, ready to be pored over. More casual listeners might find it rather slow going; despite the inclusion of several great songs, like the phenomenally powerful "Satisfy You" and a weirdly stripped-down alternate take of the trippy "March of the Flower Children" there's much here that's only of interest to die-hard fans, like the plodding ten-minute-plus jam "900 Million People Daily" and a chaotic rehearsal take of "Pushin' Too Hard". Complete novices in particular should avoid this album because it presents too skewed a picture of the group; better to start with one of the more traditional compilations and work up to this should you get hooked. (Stewart Mason, All Music Guide)

This album features rare, remixed and previously unissued material from the vaults.

link in comments

The New Yardbirds - London Blues (bootleg)




W 1968 z grupy odeszli Relf i McCarty by utworzyć progresywnorockowy zespół Renaissance. Wkrótce potem odszedł Dreja. Page pozostał sam ze zobowiązaniami kontraktowymi wobec wytwórni płytowych i by je wypełnić, zatrudnił trzech muzyków: perkusistę Johna Bonhama, wokalistę Roberta Planta oraz multiinstrumentalistę i znanego producenta Johna Paula Jonesa, który wziął na siebie rolę basisty. W ten sposób powstała reinkarnacja The Yardbirds, początkowo znana jako The New Yardbirds, która wkrótce potem zapisała się na stałe w historii muzyki rockowej, jako Led Zeppelin. Jak to w przypadku bootlegów bywa jakość nagrań pozostawia wiele do życzenia, ale część z nich da się posłuchać.



While founding members Relf and McCarty wanted nothing more to do with the Yardbirds name, Jimmy Page felt otherwise. With a touring commitment slated for the fall in Scandinavia, the lead guitarist saw the break-up as an opportunity to put a new lineup together, a heavier band that would feature Page as producer and Grant as manager. Procol Harum's B.J. Wilson, Paul Francis, and noted session man Clem Cattini, who'd guested on more than a few Yardbirds tracks under Most's supervision, were considered for the vacant drummer's throne. Young vocalist and composer Terry Reid was asked to replace Relf, but he turned down the offer because of a new recording contract with Most. He did, however, enthusiastically recommend to Page and Grant a then-unknown singer from the Midlands by the name of Robert Plant.Plant, in turn, recommended his childhood friend John Bonham on drums.Dreja bowed out to pursue a career as a rock photographer; enter bassist/keyboardist/arranger John Paul Jones, who, like Cattini, had worked with Page on countless sessions, including several with the Yardbirds.

Rehearsals began in August; in early September, Page's revised Yardbirds hit the road. Fans at the Scandinavian shows were confused by new members, expecting to see Relf up front, but the band quickly found themselves clicking. After this brief tour, Page and his new bandmates returned to England to produce, in a very short time, a landmark debut album. Interestingly, what was to become Led Zeppelin was still being billed as "Yard Birds" or "The Yardbirds Featuring Jimmy Page" as late as October 1968; indeed, some early studio tapes from the Led Zeppelin album sessions were originally marked as being performed by "The Yardbirds." One song from the album, "Communication Breakdown", was a re-tooled version of a Yardbirds song, "Nervous Breakdown".



However, a very different band was soon working under a very different identity — a change reportedly hastened, in part, by a cease-and-desist order from Dreja, who claimed that he still maintained legal rights to the "Yardbirds" name. The moniker 'Led Zeppelin' was an old inside joke among Page and his closest musical friends, several of whom would later take credit for the idea. Coined as early as 1966, "Lead Zeppelin" was The Who's Keith Moon's tongue-in-cheek description of the prospective "supergroup" that would have comprised himself, John Entwistle, Steve Marriott, Beck and Page, because he felt they would go over "like a lead balloon." Once the idea was revived, the band elected to change the spelling of "lead" so that the name wouldn't be mispronounced, effectively closing the books on the Yardbirds for the rest of the century. (wikipedia)

link in comments

24.10.08

Trubadurzy - Kolekcja singli i czwórek



Mam pewien wewnętrzny dylemat jeśli chodzi o ten zespół. Kiedyś był on dla mnie synonimem totalnej kichy i kiczu, ale po latach (nie żebym czuł się starym pierdzielem) podchodzę do tej muzyki z pewnym dystansem, a nawet sentymentem.

Trubadurzy to jedna z kilku legend polskiego rocka. Zespół powstał w Łodzi w 1965 roku a jego członkami byli wtedy Sławomir Kowalewski, Krzysztof Krawczyk, Marian Lichtman, Jerzy Krzemiński i Bogdan Borkowski, zaś wokalistką Sława Mikołajczyk.Ten pierwszy, na poły amatorski okres to zdobycie lokalnej popularności i nagranie tytułowej piosenki do serialu "Wojna domowa". Prawdziwa kariera grupy rozpoczęła się w 1967 roku, kiedy do tworzącej się Grupy NO TO CO przeszli Krzemiński i Borkowski, a do pozostałych trzech muzyków dołączył kompozytor, aranżer, multiinstrumentalista i wokalista Ryszard Poznakowski. Ten ostatni był już wtedy czołową postacią naszej estrady - muzycznym szefem Czerwono-Czarnych, autorem wielu szlagierów z piosenką "Mały książę" na czele. Niewątpliwie Poznakowski wyprowadził Trubadurów na szerokie wody, a jednocześnie wpłynął na rozkwit ich talentów, zwłaszcza wokalnych. Grupa szybko dała się poznać za sprawą pierwszych hitów takich jak "Przyjedź mamo na przysięgę", "Znamy się tylko z widzenia", "Krajobrazy", "Nie przynoś mi kwiatów dziewczyno". Oszczędność, by nie powiedzieć ubóstwo w warstwie instrumentalnej zespół nadrabiał znakomitą, ekspresyjną wokalizą czterech czystych, męskich głosów, używanych z nadmierną czasem egzaltacją. Dzięki temu jednak przez lata Trubadurzy uchodzili za najlepiej śpiewający zespół, a przez to mający charakterystyczne, łatwo rozpoznawalne brzmienie.

Po pierwszej płycie "Krajobrazy" przyszedł drugi album "Ej, sobótka, sobótka" który przyniósł następną porcję superprzebojów i ugruntowanie pozycji grupy wśród "wielkiej czwórki polskiego rocka" przełomu lat 60-tych i 70-tych. Ale gdy w końcu 1969 roku z zespołem rozstał się Poznakowski, wydawało się, że dni grupy są policzone. Tymczasem osierocone trio wprowadziło w swoje szeregi wokalistkę i pianistkę Halinę Żytkowiak, z którą od razu wylansowało przebój "Wiera, wiera czarne oczy miałaś". Powoli, acz systematycznie zespół odzyskiwał pozycję prezentując coraz to nowe i coraz bardziej udane kompozycje wszystkich swoich członków. Trubadurzy w tym czasie unowocześnili nieco brzmienie, zachowując dotychczasowy styl wokalizy i częściej wprowadzając zawsze przez siebie lubiane motywy zaczerpnięte z folkloru rosyjskiego. Efektem ich starań były kolejne dwa albumy: "Kochana" i "Zaufaj sercu". Ten ostatni był szczególnie udany, zwiastujący nowe perspektywy rozwoju artystycznego grupy.



Kiedy w 1972 roku do zespołu powrócił Ryszard Poznakowski Trubadurzy w tym momencie stali się autentyczną supergrupą. Potwierdzili to zresztą szybko pierwszymi nagraniami z superhitem "Będziesz ty" na czele. Kiedy fani zespołu czekali na kolejne, w zamian dostali wiadomość o początku solowej kariery Krzysztofa Krawczyka. Być może, biorąc pod uwagę jego głos i ówczesną aparycję było to nieuchronne, ale odejście "Krawca" w tym momencie było jego błędem i zgubą dla zespołu. Po nagraniu płyty solowej Krzysztofa, zespół zaczął się rozsypywać jak domek z kart i nie pomogło już nagranie "pogrobowego" albumu "Będziesz ty", na której słychać i nieprzeciętne umiejętności i możliwości grupy i jednocześnie skłócenie dotychczasowych przyjaciół.

W połowie lat 70-tych Kowalewski i Lichtman pod starym szyldem montowali nowe składy zespołu z dobrymi muzykami, niezłymi piosenkami, ale nie mającego już popularności. Niektóre z tych kompozycji wypełniły kolejny album "Trubadurzy znowu razem", gdzie obok nikomu nieznanych muzyków pojawili się Kowalewski, Krawczyk i Żytkowiak. To były ostatnie tchnienia zespołu, który w latach 80-tych probowali reanimować Kowalewski i Poznakowski. Poza wylansowaniem utworu "Dżings chan" nie udało się jednak reaktywować grupy.


Znamy sie tylko z widzenia (Opole 1968)

Powodzenie przyniosły dopiero lata 90-te na fali powrotów do lat 60-tych. Ten come-back udał się w składzie z Poznakowskim, Kowalewskim, Lichtmanem i Piotrem Kuźniakiem, który udanie zastąpił Krawczyka. W tym składzie Trubadurzy przypomnieli swoje największe hity albumem "Złote przeboje", a także nagrali nowe utwory na płycie "Zagrajmy rock and rolla jeszcze raz". I byłby to prawdziwy happy end, gdyby nie niepoważne poczynania Krawczyka, wielokrotnie zapowiadającego powrót do zespołu i wycofującego się równie szybko z publicznie dawanych obietnic.

Trubadurzy to jeden z najbardziej oryginalnych zespołów na polskim rynku, który niezwykle udanie łączył nowoczesne brzmienie, odważną, by nie rzec szaloną wokalizą, ze śpiewnością folkloru rosyjskiego w muszkieterskich mundurach. Przez całe lata byli obecni na polskich listach przebojów - w tej mierze lepsze były tylko Czerwone Gitary. Obok nich oraz Skaldów i NO TO CO Trubadurzy stanowią "czwaretgo do brydża" przełomu lat 60-tych i 70-tych polskiego rocka XX wieku. (źródło: Adam Wójcik-Łużycki)


Usmiechajcie sie dziewczeta

The most successful vocal big-beat band in Poland in late-60s. Jerzy Krzeminski (guitar, vocals), Slawomir Kowalewski (bass, vocals), Krzystof Krawczyk (guitar, vocals) and Marian Lichtman (drums, vocals) first met in 1964. In the beginning were mostly a live backing band for other artists. Toured Poland with German band The Lords. Gained wider attention via appearance at The National song festival in 1966 with singer Slawa Mikolajczyk. Released first EP same year. Krawczyk and Lichtman left in early 1967. In came Marta Martelinska (vocals), Bogdan Borkowski (guitar) and Aleksander Kawecki (drums). Unfortunately, band’s story nearly ended in autumn of 1967 with departure of Krzeminski, Borkowski and Kawecki. However, Kowalewski regrouped with Krawczyk and Lichtman, and, with addition of Ryszard Poznakowski, band’s future principal composer, saved Trubadurzy from disbanding.

Reformed band began touring heavily building a completely new repertoire that eventually led them to the string of chart-topping singles in late-1967 and early-1968. ‘Pzyjedz mamo na przysiege’ song was big success at the national song festival in Opole.Trubadurzy weren’t good enough musicians to create a sophisticated record. Instead, they stoke on their outstanding vocal harmonies and eventually made it big with pure musicianship without any publicity or image hype. Their songs, mostly penned by Poznakowski, were based on Polish and Russian folklore. Use of Russian musical traditions made them ‘the most Russian of all Polish bands’.

Recorded their debut album within one day of February the 3rd, 1968, as a four-piece: Poznakowski (keyboards, vocals), Krawczyk (guitar, vocals), Kowalewski (bass, vocals) and Lichtman (drums, vocals). This album, as well as the next, certainly belong to their finest musical achievements. Having completed a two-month tour of USSR and Mongolia (!) in late 1969, Trubadurzy parted company with Poznakowski and brought in female singer Halina Zytkowiak instead. This line-up released two LPs, both being admirable in some ways, but undoubtedly weaker than first two.

Toured Czechoslovakia, Eastern Germany, Bulgaria, USSR and Belgium in 1970-72. Appeared at The National song festival in June 1972, again with Poznakowski, to present ‘Bedziesz ty’ (‘You Will’) – their last big hit. Summer of 1972 brought further personnel change with departure of Zytkowiak and Krawczyk. In came Maria Gluchowska (vocals, ex.– ABC ) and Janucz Hryniewicz (guitar). The latter left for an early version of SBB band shortly after. New drummer Jan Izbinski (ex – Breakout ) came in 1974. Trubadurzy were presented a Gold LP for their second album in late 1974. Zytkowiak, Krawczyk and Pozniakowski guested at the special concert celebrating the event, but generally band’s days ended.

Kowalewski, Zytkowiak and Krawczyk resurrected the band in 1976 with addition of Zbigniew Dziubinski (guitar), Bogdan Gorbaczynski (bass), Jan Slotkowicz (drums) and T. Rostkowski (keyboards). Recorded a surprisingly fresh and diverse album Znowu razem’ (‘Together Again’), though a sad commercial failure. Kowalewski, Poznakowski, Lichtman and Piotr Kuzniak (guitar, vocals) resurrected Trubadurzy once again in 1994 for occasional gigging across the homeland. (easternrock)

link in comments

23.10.08

Frank Zappa meets Pink Floyd (1969)



A teraz przedstawię zupełną ciekawostkę chociaż w przypadku takich wydawnictw zawsze się trochę waham. Mowa oczywiście o bootlegach, które prezentują czasem wątpliwą jakość i zamiast pomagać muzykom - szkodzą ich "imagowi". W tym przypadku jednak (i przyszłym) zdecydowałem się zaprezentować te nagrania z uwagi na ich archiwalną wartość i nie najgorszą jakość. Kto by przypuszczał, że Frank Zappa zagra kiedyś z Pink Floyd? A jednak zdarzyło się to w roku 1969 na Festival Actuel w Belgii w Amougies. Wspólne jam session spodobało się chyba wszystkim. Słychać w tym graniu spontaniczność i zabawę. Plik ma postać niepodzieloną na utwory i pochodzi z moich "wykopalisk".

Tracks:

01. Astronomy Domine
02. Green Is The Colour
03. Careful With That Axe, Eugene
04. Tuning Up With Frank Zappa
05. Interstellar Overdrive

Personel:

David Gilmour - guitar & vocals
Richard Wright - organ
Roger Waters - bass & vocals
Nick Mason - drums
Frank Zappa - guitar (4 & 5)

Release: 25.10.1969 concert "Festival Actuel", Amougies, Belgium



Just mention the word Amougies, and fans of Pink Floyd and Frank Zappa will immediately know what you are talking about. This was going to be the first ever rock festival in France. Europe's answer to Woodstock. It was originally going to take place in or near Paris, but French authorities forbid it and the marquee was eventually set up a few miles outside the French border, on Belgian soil and held at Mont de I'Enclus in Amougies in the Tournai municipality. The Actuel festival was organized by the publication of the same name in collaboration with the BYG record label. It took place over 5 nights, entertaining an audience of 15-20,000 to a unique mixture of progressive pop, free jazz and contemporary music including Pink Floyd, Ten Years After, Colosseum, Aynsley Dunbar, Freedom, Keith Relf's Renaissance, Alexis Korner, Don Cherry, Nice, Caravan, Blossom Toes, Archie Shepp, Yes, Pretty Things, Chicken Shack, Sam Apple Pie, Pharoah Sanders, Soft Machine, Captain Beefheart, East Of Eden, Fat Mattress, and many more. Frank Zappa was present at the festival in a twofold capacity. First, as Captain Beefheart's road manager; secondly, as M.C., assisting Pierre Lattes, a famous radio/TV presenter at the time (and the pop music editor for Actuel magazine). The latter task proved problematic given Zappa's limited French, the prevailing language among the audience, who themselves didn't seem to understand much English. Instead, Zappa relinquished his M.C. job for one of occasional guest guitarist. He plays with almost everybody, especially with Pink Floyd, Blossom Toes, Archie Shepp and Aynsley Dunbar, a fabulous drummer he will hire shortly thereafter. He introduces his friend Captain Beefheart and provides a powerful stimulant to all the other musicians. Most legendary, of course, is Frank Zappa's jam with Pink Floyd on a very extended "Interstellar Overdrive". The festival was filmed by Jerome Laperrousaz, and the film was to be called Music Power. Due to objections from various bands (most notably Pink Floyd) whose permission hadn't been properly secured, the film was never officially released.



This is an amazing find that I'm sure will delight fans of Frank Zappa and the bands concerned alike. A little background : the Actuel festival was organized by the publication of the same name (who, under different editorship, went on to become a prime mover of the French counterculture in the early to mid-70s) in collaboration with the fledgling BYG label. It was originally going to take place in or near Paris, but French authorities forbid it and the marquee was eventually set up a few miles outside the French border, on Belgian soil. It took place over 5 nights, entertaining an audience of 15-20,000 to a unique mixture of progressive pop, free jazz and contemporary music.

Frank Zappa was present at the festival (well, the first four days, it seems) in a twofold capacity. First, as Captain Beefheart's road manager; secondly, as M.C., assisting Pierre Lattes, a famous radio/TV presenter at the time (and the pop music editor for Actuel magazine). The latter task proved problematic given FZ's very limited mastery of French, the prevailing language among the audience, who themselves didn't seem to understand much English. Instead, FZ relinquished his M.C. job for one of occasional guest guitarist (...)

Most legendary, of course, is Frank Zappa's jam with Pink Floyd on a very extended "Interstellar Overdrive". Apparently, despite the wealth of Pink Floyd bootlegs in circulation, no one seems to have their Amougies set, so this will probably delight a lot of people. Browing various PF-related websites, there even seems to be a debate on whether the jam ever took place. Well, here is the final proof that it did.

link in comments

22.10.08

Chico Magnetic Band (1971)



Pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych nastąpiła prawdziwa eksplozja różnych muzycznych pomysłów, które skutkowały powstaniem bardziej lub mniej znanych później grup i ciekawych a czasem wręcz beznadziejnych płyt. Było tego prawdziwe zatrzęsienie. Podzielę się w tym miejscu swoją małą refleksją odnośnie tych produkcji. Rynek płyt kompaktowych umorzliwił wielu osobom poznanie całkowicie nieznanych lub legendarnych grup, których muzyka była niedostępna z powodu małych nakładów. Okazuje się, że spora częśc tych kultowych pozycji reprezentuje dosyć niski poziom. Tak na prawdę tylko nieliczna grupa tych zespołów broni się swoją muzyką. Do tych grup należy z pewnością francuska grupa Chico Magnetic Band, która w roku 1971 wydała rewelacyjną płytę. Muzycy byli z pewnością pod dużym wpływem Jimi Hendrixa, ale nie byli jedynie naśladowcami. Utwory mają swoje charakterystyczne i oryginalne brzmienie. Grupa też eksperymentowała z dźwiękiem. Wielka szkoda, że pozostawiła tylko jedną płytę.



Formed in Lyon in 1969 as Chico & The Slow Death because they meant it (man), the following year they renamed themselves Chico Magnetic Band, comprised of: Chico on death throttle vocals, Patrick Garel on pounding dunderhead drums, Alain Mazet on Richter scale raising bass and Bernard Monneri on howlingly fierce shred guitar with attached fuzz/wah hardwired directly into his frontal lobes. And what this crew laid down was a freewheeling and loose mess that created its own language, cycling as it does through a back catalogue of the collective id, the rejected odd and the accepted stinky -- as though every emotion every uttered for generations and every symbolic thrust of the battering ram against the gates of nothingness have touched down all on one album with an overdose of ESP.

Released on the tiny Disques Vogue subsidiary label Box Office, “Chico Magnetic Band” was recorded at two different Parisian studios: Europa Sonor (where Magma recorded their first album and Aphrodite’s Child laid down their classic “666” double album) and Wagram Studios. And judging the results of those last two named records, Europa Sonor had some uniquely sounding rooms on their premises, which carried over with the widest sonic spectrum onto “Chico Magnetic Band”. Producer Jean-Pierre Rawson boisterously captured the group’s thunder live in the studio as clear as an unmuddied lake while also resounding with an unstoppable fury. These sounds are everything I search for in rock’n’roll -- it’s tripped out. It’s psychedelic. It’s heavy. It’s very heavy. It roots me to the ground AND it’s got experimental electronic freak outs as well as moments of chilling acoustic introspection that can only portend heavy shit raining down and they never made an umbrella THIS strong to withstand such a torrent. It’s heavy to the soul as well as to the ears, and its not only as bold as love but it’s bolder than fuck and although it only lasts for a half an hour look out because there’s a fire in the hole cause Chico and The Magnetic hommes are not only coming through, but coming through in the biggest way possible.



“Explosion” begins the album not with a whimper nor even a bang but Chico’s entire reason for existence, laid out in one glorious collision after another with Chico yammering, barking, guffawing and channeling consonants in a way irrespective of enunciation and rarely with a literal clue as to what he is freaking out so badly over as his ever-heaving, pulsating soul forces out a welter of incomprehensible sounds in such a riveting and demonstrative manner, they almost make even Damo Suzuki’s English/Japanese/neither dreamtime-to-Samurai-rage vocals seem like the Queen’s English by comparison. Sometimes Chico isn’t singing so much as speaks, whispers or just freaking out at the open air around him as the Magnetic Band furry-freak to it all with total free-rock heaviness. The middle section is somewhat related to Deep Purple’s “Mandrake Root” instrumental break, but minus the Hammond, plus a full-on percussion section and a million times crazier as Chico goes gaga -- at one point whispering then choking out wave after wave of larynx attack in a spittle-spraying frenzy. The percussion line of franticness hangs so long and hollowly behind Chico’s half-spoken, half-muttered, half-laughed and near incomprehensible pronouncements that only point to certain meanings that are instinctively grasped, but cannot be explained, only felt. He’s dropping consonants and vowels left, right and centre and I can only make out “My sweat tastes like a river!” until it’s directed into a 4-lane highway of vocal gibber along the lines of: “Nuuuaaarrgugug!”, “Nene waundah orf zarebbb!” and even “Anmyne cloth iss fallin dawn!!” And the guitar playing is exemplary -- the fuzz wah-wah is used only to shattering degrees for maximum effect --and often. Then Chico’s hairy freak-speak re-enters, translating everything into a random free-form gear stripping speech that abides to no known patterns of human language as behind him the band pump out and wrestle up storm up with each perfectly timed drum fill, each burnt fuzz-o-delic guitar lick accented to perfection and those low grunting Tiger B. Smith vocals getting it all on at once is just crazy... especially for this long. Somehow, the piece finally ends with a deluxe CLANG!-HONK!-TWEET! And you don’t really know if it all really happened out loud or what.

The entire album could just be this first track, and it would STILL be a killer. Ooh-la-fucking-la.

The instrumental “Pop Pull Hair” sees the entry of electronic technical effects let loose by the French experimentalist Jean-Pierre Massiera, and it is far spacier and heavier than the collages he assembled on his previous Les Maledictus Sound LP. The entire track runs backwards with UFO landings, creeping, sucking sounds and an aural casting of long shadows getting longer that threaten to absorb the mental landscape with successive, ominous strides. The quiet entry of “Lot Of Things” and a descending bass begins watchfully like “Sleeping Village” and/or “Brain Brain” by Silberbart with overall “Careful With That Axe” eugenics, as cymbals tap in the darkness. This quickly rises into a shattering display of lurching, blazing guitar accompanied with deeper toned Hendrixian quiver-speak as Chico’s words only SOUND as if they’re run backwards as they dribble out from his mouth like blood. Another tempest hammers out by the band at top volume, and then falls away to another simmering comedown. But when THAT guitar solo ensues so unbelievably heavy, before you fully recover from it it’s onto riffing off the “Beck’s Bolero” section of ‘How Many More Times” with the band in tow and Chico probably flailing on the studio floor and speaking of which: HOW many more times can this record continue to outdo itself?!! Chico then starts freaking in the echoed darkness with pronouncements like Don Van Vliet and Damo Suzuki in a self-strangulation contest ala Vliet’s palsied “Neon Meate Dream of An Octafish” tongue flapping drool-o-thon, “Tra la, tra la, tra la, tra la…tra LA” choking and sputtering well into the fadeout. With strident, thundering drums “We All Come And Go” cracks open and all is blistering Rock once more and nothing else. The middle section sees Chico’s hastily rushed out vocals crazily falling out into a pile of letters that only assemble in time against a distinctly Biergarten schlager for swingin’ steins-accented melody when he (nearly) sings the title “We all come and go...” Swiftly, the band is already locked in together and promptly off across the instrumental section highlighted by a stunningly blistering guitar solo as Patrick Garel’s double time drumming swings between the legs while simultaneously nails down every virgin space in sight and the whole band is giving each other so much damn space to blast off that they never miss a beat with all those quick, vertiginous stops and starts...(...)

Do I need ANTHING else from a record? Fuck, man: “Chico Magnetic Band” stands tall as the spiritual column of that burnt pantheon of heavy truth seeking alongside the Vertigo pressing of “Black Sabbath”, Alice Cooper’s “Pretties For You”, Guru Guru’s “Hinten”, Silberbart’s “4 Times Sound Razing” and Speed Glue & Shinki’s self-titled double LP. (headheritage.co.uk)

link in comments

19.10.08

Fit & Limo - The Serpent Unrolled (1998)



Fit & Limo to fajny duecik pochodzący z Niemiec. Trochę psychodelii i trochę folku. Niejaki "Limo" związany jest między innymi z neo-psychedeliczną grupą Shiny Gnomes - możliwe , że ten projekt jest kontynuowany. Ich muzyka przypomina dokonania Toma Rappa z Pearls Before Swine, ale czerpią też z samych psychodelicznych klasyków jak np. The Grateful Dead, którego wspaniały cover "Dark Star" znajduje się na albumie. Nie mam pojęcia czy są obecnie aktywni twórczo. To był 1998 rok.

=============================================

Fit & Limo is a couple of multi-instrumentalists folk artists from Bavaria (Germany). They started their career back in the seventies as an acid folk rock formation. Their sound is in the tradition of the Incredible String Band influences. Today the duet explores “world”, ethnic harmonies & traditional acoustic instruments. Compositions provide an important variety of dreamy folk sections including a heavy use of sitar. This is for fans of fusion music and kraut-folk, mixing psych rock to chamber folk, “ethnic” arrangements. A large community of musicians accompany the band in this adventure; also involved into numerous side projects (the religious “the god box” and the more rock sounded “Discolor”…). From their retrospective (1983-88) to the recent inspired kraut-folk "Terra Incognita" (2004) the band has brilliantly brought folk rock on new territories.

STEFAN "LIMO" LIENEMANN INTERVIEWED BY NICK BENSEN

INTRODUCTION

For more than 15 years, Stefan "Limo" Lienemann has been playing with various innovative German bands including Shiny Gnomes, Weltraumservice, Discolor, and the husband and wife team of Fit & Limo. The styles covered by Limo's releases have included garage-psych, delicate minimalism, world-folk and electronica. Limo's trademark has been his subtle light touch and enthusiasm for stretching musical boundaries. Fit & Limo are responsible for my favorite Grateful Dead cover, a majestic version of "Dark Star" from The Serpent Unrolled. The latest Fit & Limo CD Ginnistan shows a restless desire to explore new ground: along with some of the duo's most haunting folk melodies, the album ventures into unfamiliar territory with the stunning free-jazz opus "Upper And Lower Ginnistan". Discolor III made a major impression with its combination of airy drones and charming psychedelic melodies. A CD by Limo's new psychedelic pop band The God Box is now poised to come out in the fall. The God Box will also be featured on an upcoming Free City compilation. Limo and I corresponded via post and e-mail over the course of several months during late 2002 for this interview.

INTERVIEW

Nick Bensen: What first motivated you to become a musician, and when did you start playing?

Limo: I suppose the fact that my grandpa played guitar, my mother piano and violin, and my dad occasionally sang with dancehall-bands in the '50s had a certain influence on me. My mother told me I had always sang and whistled while playing games. Then I remember the Beatles-mania of my elder sister who collected every photo she could find of the Fab Four and listened a lot to Radio Luxembourg and AFN - and the controversy about the Beatles (if it's still music or whatever) had a great impact on me. Then I acted with a badminton racket in front of the mirror imitating guitarists and finally got my first guitar lessons at 10 and changed to the piano at 12. As guitar/piano lessons in the late '60s/early '70s were exclusively classical or worse "Volksmusik" in Germany. I'd soon had enough of boring rehearsals and wanted to play pop and rock.

As I didn't have an electric guitar until I was 15, my first songs on the acoustic guitar were more folk influenced. In the mid-seventies, we had a pure folk band with guitars, recorder, bongos, sitar, harmonium, et al (similar to Fit & Limo nowadays!).

In the early '80s, I was hooked by the punk revolution and we founded bands every day anew. Those were the times of cassette recording and experimenting with every style - punk, avant garde, electronic, "schlager", and all that finally led to the Shiny Gnomes in late 1985.

NB: Your own music is so eclectic. What kinds of things do you like to listen to?

Limo: I really like so many different kinds of music! My absolute faves are The Beach Boys, The Incredible String Band, J.S. Bach, Sun Ra, The Grateful Dead, and, in a second row, the Krautrockers (Ash Ra Temple, Popol Vuh, Witthüser & Westrupp, Cosmic Jokers, Faust…), Shirley Collins, Albert Ayler, Lee Scratch Perry, Sixties-Punk, Plasticland, Maria Callas… and many more.



NB: How did you meet Mrs. Fit? Were you a couple for long before also becoming a musical duo Limo: I met Mrs. Fit in college and fell in love with her. As soon as we were together, she was involved in my music, playing recorder, bongos and singing in our early folky sessions although she hadn't had much to do with music before. I think it was like The Incredible String Band bringing girls in the band who weren't musicians in the academic sense. This non-musician touch seemed very interesting and it still is.

NB: Fit & Limo's music somehow conveys a sense of wild, wooded landscapes. Is the feeling of place an important inspiration in your music?

Limo: Absolutely! We always liked to play outdoors in parks, fields and forests, mixing our music with the sounds of wind, birds and water. "In the beginning there was sound" - that principle reflects in the music of Fit & Limo.

NB: The Shiny Gnomes have gone from playing psychedelic garage rock to electronic soundscapes. Has the progression been intentional or just based on the changing tastes of the band members? What are The Shiny Gnomes up to these days?

Limo: Obviously - both are right. The Shiny Gnomes changed intentionally and intuitively with psychedelic garage-punk-pop, then included country elements, abandoned those, and on our 4th album Colliding experimented with amplified baking tins. Our producers then, Chris Allison and John Leckie, urged us to make more strange noises like smashing guitars on the floor and using the wackiest old effects we could get, like Electro-Harmonix, et al. They called Colliding "The Sgt. Pepper of The Shiny Gnomes".

As we lost our contract with Polygram, we went to Rough Trade Germany and made more albums with hardcore tendencies, free jazz eruptions, but also folk touches to have the widest range of dynamics. On our last albums in 1994 and 1996 (MC Creatix and Weltraumservice) we found more and more interest in electronics and droning ambient tracks. After all it's been a "long strange trip" according to the Dead.

Summer 2002 we reunited for some summer festivals in Germany. We excluded all experimental stuff in favor of our early garage-punk-pop. Maybe we will release a live album from these concerts. New studio material isn't in sight right now.

NB: Discolor manages to be extremely subtle without being soft. How do you achieve such a level of melodic psychedelic impact using such gentle elements? Is there an intentional approach to the Discolor sound?

Limo: Discolor started as an outlet for my drony and ambient dispositions, thinking less in songs but in atmospheric textures and keeping off all rock elements. Stillness and timelessness is/was a big factor with Discolor. On the other hand, the already recorded (but not released) 4th Discolor album is an extreme change to psychedelic pop songs with some hints of progressive rock. As I said, there's always chance and surprise in my music to please myself and listeners.

NB: Can you tell us a bit about your other musical projects in addition to Discolor, Fit & Limo, and The Shiny Gnomes?

Limo: Some other bands/projects I'm involved with are Weltraumservice, which is me and The Shiny Gnomes' drummer Ufo.

Weltraumservice started with the intention to continue where the late Shiny Gnomes had stopped. Therefore it's a complete electronic thing, handmade analogues and computer stuff. It even has some songs sung all in German. For ourselves, it's a kind of best of collection of electronic music of the last 30 years. We've received some enthusiastic reviews but didn't sell very much maybe because we're not in any techno-dance scene and of course the Weltraumservice album Delta Echo Foxtrot (2000) isn't techno at all.

Fim Froil made one album in 1997 featuring Riff (of The Cosmic Gardeners) and myself. Some writers compared it to the Canterbury scene - I don't know, certainly it's kind of psychedelic pop. In the next months I start some recording sessions with Pure Luege, a bunch of experimentalists and old pals of mine, and another session with The Supergroup, 5-7 musicians from local bands. We'll see what will come out of those meetings.

NB: Is the recording process very different for each of your bands?

Limo: Apart from a different set-up between the more acoustic sound of Fit & Limo and the more electronic music of, let's say, Weltraumservice, we use any recording system we can get: 8-, 16- 24-track recording, hard disc recording, simple cassette recorders, Dictaphones… whatever… with mikes or direct-to-console - everything is possible.

NB: What are you working on recording now?

Limo: The actual Fit & Limo Ginnistan has just been released on September Gurls Records and the double-vinyl should be outin January 2003. It always sounds a little selfish but in our humble opinion and those of our dear friends it's our most beautiful one. At the moment I'm recording the last tracks of a forthcoming Discolor album (working title: Head Symphonettes Of Mrs. Color). It will be a little surprise for all who know the first three albums because "Head Symphonettes…" will be no more drony/ambient/Krautrock-like but pure pop-syke songs with a lot of Mellotron/Chamberlin sounds. It should be out in spring 2003 on Mizmaze Records in Italy again.

In January 2003 the Shiny Gnomes will mix the live tapes of a concert we had in Nuernberg in the summer which should be out in spring, too. And then we started the recording sessions with my old pals Vital, Britz and Riff (Cosmic Gardeners). The act is Pure Luege (we made some tape recordings from mid-80s until the early 90s) and we hope to release a CD on a proper label next year. Wesing all the lyrics in German and it has some Krautrock-beats, gothic touches and even political lyrics in a rather weird style,an adventurous project. Meanwhile we're working on a long overdue Shiny Gnomes web-site with all the links of all the other acts.

NB: What kinds of new musical directions do you hope to explore in the future?

Limo: Generally I'm open for (or let's say almost) all kinds of musical directions, everything is possible: That was always animportant maxime but on the other hand there is always a decision what shouldn't be included. As I'm so hooked with my Mellotron sounds, these will play a good role in my next music. Everything else time will show…

NB: Are there any causes or issues you would like to mention to our readers?

Limo: I'd like to give my deep compliments to all those brilliant but often too unknown American bands. Lately I was sooverwhelmed when I did listen again to all these Pebbles/Nuggets and so on… bands who played their souls out for a 3 minute-single and today there are so many bands especially in the USA who are nothing else than fantastic (and I want to include acts like Nick Bensen and Mandible Chatter I know via web contacts). I wish all those garage/living room combos to keep their creative passion!

NB: Thanks so much for taking the time to do this interview (and furthermore for kindly mentioning my work in the final answer!). Very best of luck with your current and future releases. (© 2003 by Nick and Stefan)

link in comments

Framus 5 - Blues In Soul (1968)



Framus 5 to kolejny ciekawy zespół zza naszej południowej granicy. Rozpoczął swoją działalność na początku lat sześćdziesiątych. Grupę prowadził bardzo dobry gitarzysta Michal Prokop. Grali bluesa z towarzyszeniem małej sekcji dętej.

Michal Prokop - Vocals & Guitar
Ivan Trnka - Piano & Organ
Ladislav Eliáš - Bassguitar
Petr Klarfeld - Drums
Jiří Burda - Tenor Sax
Ivan Umáčený - Trumpet

Michal Prokop is certainly my Mr. Soul (while the other two, Mr. Rock Jiří Schelinger and Mr. Blues Vladimír Mišík, will be featured on this blog very soon). Prokop, born 1946, co-founded the Framus Five in the early sixties. Initially they were devoted to the Mersey sound like the majority of other Czech beat groups but soon they added a horn section and switched to Memphis-oriented rhythm'n'blues. They performed at the famous 1st Czechoslovak Beat Festival 1967 in Prague where Prokop was (rightfully) declared the best singer of the event. They spent the following two years with successful touring all over the country and through Poland.

Hold On I'm Comin', a Hayes/Porter composition originally recorded by Sam & Dave for Stax, is the closing song from Framus Five's first album "Blues In Soul", recorded in the fall of 1968. Although you can hear applause at the beginning and at the end, this is only a pseudo-live "audience" which has been overdubbed to "glue" the album tracks together. Oh well, that gimmick used to be fashionable all around the world at that time. Nevertheless, the song steams like a locomotive engine on the loose, and, even in direct comparison to the certainly soulful S&D original, it is right about to explode. Hold on, baby, Michal Prokop sho 'nuff IS comin'!

Blues In Soul delivers exactly what its title promises. Originally released in 1969 as Framus Five + Michal Prokop, it contains ten R&B and soul covers like Got My Mojo Working, I Believe To My Soul, What'd I Say or Chuck Berry's funked up Around And Around - as well as Prokop's instrumental title track. This is your ultimate Czech R&B long play album because it is in fact, besides Flamingo's first LP (a.k.a. This Is Our Soul), the only one. Unfortunately, in 1971 when this stereo export reissue was finally released, the Framus Five were already history. Besides Prokop who also used to play the lead guitar, the original members were Ivan Trnka on keyboards, Ladislav Eliáš on bass, Petr Klárfeld on drums, Ivan Umáčený on trumpet and saxophonist Jiří Burda who also wrote the arrangements.

Later known as Michal Prokop & Framus 5, the group gave up the horn section and - most likely involuntarily - the English lyrics and for most parts also the "pure" soul. After recording another single as a quartet, in 1970 they were joined by the blues guitarist Luboš Andršt. Soon they began to work with the young producer Hynek Žalčík and poet Josef Kainar on their next album Město Er (A Town Called R). However, the band already broke up in the middle of the production, mostly due to elementary problems like "how do I manage to feed my family while being a musician"; remember, the "normalization" of the real-socialistic society has just begun and rock music was among the first sectors to be "normalized". But despite a few "fillers" on the b-side, Město Er, released in late 1971, remains one of the undisputed masterpieces in Czechoslovak rock history, thanks to the monumental 19 minutes title track where a prog-rock group meets blues poetry and a jazz big band.

Prokop spent most of the 1970s as a background singer with various Czech mainstream pop artists and in the ensemble of the renown Semafor theatre. At least, his superfunky Czech version of Edwin Starr's War (Nač nám je válka) was captured in 1975 on an obscure "socialistic" anti-war compilation Slunci vstříc (Facing The Sun), making it probably the only Norman Whitfield song that has ever been recorded by a Czech artist. (Hm, I guess that's definitely worth a separate Funky Czech-In post...) In 1978 he revived the Framus 5 trademark and recorded a rather puzzling disco-rock-soul LP Holubí dante (Pigeon's Dante) in 1980. But his best work was yet to come: the "free trilogy" albums Kolej Yesterday (College Yesterday, 1984), Nic ve zlým nic v dobrým (Nothing For Bad Nothing For Good, 1987) and Snad nám naše děti prominou (Perhaps Our Children Will Forgive Us, 1989) all belong to the best Czech rock records of the decade. (You can trust me because generally I consider myself an "eighties hater".) (from Funk Czech-In Blog).

link in comments

18.10.08

Jacaszek - Treny (2008)



Michał Jacaszek (ur. 1972) – polski artysta dźwiękowy, producent muzyczny, autor eksperymentalnej muzyki elektroakustycznej. Ukończył studia na Wydziale Konserwacji Zabytków Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W 1997 związał się z tamtejszym Radiem Sfera, gdzie realizował autorską audycję, w której podkładał własną muzykę do recytowanych przez przyjaciół poetów tekstów. Za jego oficjalny debiut dźwiękowy uznaje się powstałą we współpracy z poetą Waldemarem Ślefarskim płytę Waldemar Ślefarski – wiersze zmieszane 1996-99 (1999). W 2004 nakładem Gusstaff Rec. wydał płytę Lo-Fi Stories, efekt zainteresowania autora estetyką starych, wydawanych na płytach winylowych i magnetofonach szpulowych bajek. Michał Jacaszek wykształcił niekonwencjonalne metody samplingu, korzystając z archaicznych nagrań i dźwięków wydawanych przez zabawki, instrumenty i szczątki znalezionych mechanizmów, nazywając tą technikę "muzykotroniką".


Tance treny live promo

W 2005 na polskim i zagranicznym rynku ukazał się album Sequel, nagrany wspólnie z poetką i wokalistką Miłką Malzahn. Materiał zawarty na tej płycie był całkiem odmienny, Michał Jacaszek zaangażował do projektu muzyków (tj. Tomasz Organek, Anna Łopuska, Michał Bryndal), osadzając poetycki tekst w retro-jazzowej, triphopowej konwencji estetycznej. W 2006 wziął udział w projekcie Stefana Wesołowskiego, pt. Kompleta, który łączył tekst modlitwy brewiarzowej śpiewanej przez dwoje wokalistów z towarzyszeniem kwartetu smyczkowego i elektroniki. Z biorącymi udział w tym przedsięwzięciu muzykami (Mają Siemińską, Anną Śmiszek-Wesołowską i Stefanem Wesołowskim) Michał Jacaszek podjął współpracę przy realizacji swojego najnowszego albumu, pt. Treny, którego premiera miała miejsce na początku marca 2008. Mieszka i tworzy w Gdańsku, ma żonę i dwójkę dzieci. (wikipedia)

Autor o swojej płycie "Treny":

"Sięgnąłem po brzmienia harfy, fortepianu, orkiestry smyczkowej. Zebrane próbki dość mozolnie obrabiałem elektronicznie, budując wstępnie harmonie i frazy. Stefan Wesołowski rozwinął moje aranże, wzbogacił je harmonicznie, komponując a następnie nagrywając partie skrzypiec i wiolonczeli (na wiolonczeli Ania Śmiszek-Wesołowska). Maja wzbogaciła muzykę pięknymi sopranowymi improwizacjami, posługując się czasem chorałową manierą.
Muzyka w "Trenach" to żałobne, powoli powtarzające się elektroniczne frazy, smyczkowe harmonie oraz piękne, delikatnie przetworzone elektroniczne wokale. Dużo ciszy i skupienia, tęsknoty i bólu"

Stefan Wesołowski : aranżacja smyczków, skrzypce
Maja Siemińska: wokal
Ania Śmiszek Wesołowska : wiolonczela
kompozycje i produkcja: Jacaszek



Marsen Jules, Arvo Part, Zbigniew Preisner's soundtrack work for Krzysztof Kieslowski, Deaf Center, Max Richter, Erik Satie, Alberto Iglesias - if you are familiar and in awe of any or all of these names then this latest album on the exceptional Miasmah label will no doubt end up on your essential listening pile for the foreseeable future. Jacaszek has managed with "Treny" to assemble an album so heart-stoppingly beautiful and personal that we've been stunned into silence for its entire 55 minute duration. With string arrangements provided courtesy of Stefan Wesolowski, the foundations of the album are set with Cello and Violin painting fragile outlines coloured by subtle electronic manipulations, harp, piano and reduced, haunting operatic voices. Unlike so many of his contemporaries, Michael Jacaszek doesn't make use of any samples, with everything on the album assembled by the musicians on hand (notably Maja Sieminska, Anja Smiszek-Wesolowska and Wesolowski and Jcaszek themselves) - and the subtle grandeur of the album is almost impossible to take in over one sitting, even if the impact is absolutely immediate. This is the kind of album that you just cannot believe a bijou imprint like Miasmah is able to lay its hands on - such is the scale of its success that it feels like a hugely important piece of work, far outweighing almost anything else we've heard in the modern classical field these last eighteen months.


Grill w zaczarowanym lesie from (from album "Lo-Fi stories")

Cinematic without ever feeling contrived, "Treny" is surely one of the most impressive, mystical and astonishing albums of the year - we just cannot imagine that anyone listening to it will fail to be utterly bowled over and taken in - listen to the previews and you'll get an idea of just what we mean. Deaf Center's Miasmah label has slowly and carefully assembled a life-changing catalogue of releases designed to enrich and expand our musical horizons, and with "Treny" they have just delivered their most complete and compelling musical statement to date. We absolutely implore you to check this album out, one of the year's most important releases thus far.

link in comments

16.10.08

Meredith Monk - Three Albums



Meredith Monk urodziła się 20 listopada 1942 roku w Limie (Peru). Okrzyknięta „magikiem głosu”, „głosem przyszłości” oraz „zjawiskiem” jest twórczynią fenomenu rozszerzonej techniki wokalnej i widowiska wokalnego.

Od 1965 roku tworzy muzykę za pomocą głosu będącego wszechstronnym instrumentem, wykraczającym poza granice tradycyjnej muzyki wokalnej. Głos dla Monk jest sam w sobie językiem, o nieograniczonym potencjale pejzaży, barw, faktur, charakterów, gatunków i emocji.

Monk udało się wypracować oszałamiający zasób słownictwa, na które składają się specyficzne zawodzenia, wielogłosy, szepty, nagłe obniżenia, zmiany zakresu i zawieszenia głosu. Ta muzyka bez słów łączy techniczną wirtuozerię muzyki klasycznej, przenikliwość i szczerość muzyki ludowej, swobodę i elastyczność jazzu oraz rytmiczną bezpośredniość i emocje rock and rolla.

Meredith Monk pracuje z najwybitniejszymi i najbardziej brawurowymi wykonawcami nowej sceny muzycznej, otwartymi na eksperymenty. Vocal Ensemble występował w najważniejszych salach koncertowych, wliczając Carnegie Hall, Queen Elizabeth Hall w Londynie i Filharmonię w Kolonii. Artyści z Ensemble to twórcy pochodzący z różnych kultur, o korzeniach azjatyckich, afrykańskich, europejskich i latynoamerykańskich. Tradycje i doświadczenia które wnoszą do zespołu są równie rozmaite, od Chińskiej i zachodniej opery, przez Broadway i teatr muzyczny, po wszelkiego rodzaju teatr ruchu i widowiska interdyscyplinarne.


Dolmen Music (1981)

Z Meredith Monk rozmawia David Gere
(wywiad umieszczony we wkładce do płyty 'Volcano Songs')

Jak się czujesz mogąc usłyszeć swoją muzykę obok kompozycji takich slaw jak John Cage, Henry Cowell, Lou Harrison, Edgar Varese, Steve Reich, Harry Partch, Terry Riley czy George Antheil?

Zawsze się czułam częścią czegoś, co jak mi się wydaje, jest częścia amerykańskiej niezależnej tradycji. I wiesz, wystarcząjaco dużo takich działań miało miejsce na Zachodnim Wybrzeżu: indywidualności nie podążały przetartmi już w Europie ścieżkami, nawet jeśli wielu z nich wyrastało w europejskiej tradycji. Zawsze czułam się bardzo blisko tego typu myślenia.

Wiem że kiedy uczyłaś się u Sary Lawrence, pierwszy raz odkryłaą muzykę Henry'ego Cowell'a, duchowego przywódcy 'zakręconych' kompozytorów.

Tak. Zwykle z biblioteki muzycznej wypożyczałam ogromną stertę płyt. Po prostu chciałam uslyszeć wszystko. Pewnego dnia wybrałam płytę z kompozycją na fortepian Cowella - 'Advertisement'. Włączyłam, posłuchałam i... właczyłam jeszcze raz. Pomyślałam sobie że to najbardziej niesamowita rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. Jak się kazało, kompozycja powstała w 1914 roku! Naprawdę intuicyjnie wyczułam ten wybuch energii.

Przesłuchałem Twój dorobek płytowy w ECM i uderzyła mnie prostota twoich dokonań, co wydaje się być charakterystyczne dla najlepszych dokonań amerykańskich awangardzistów. Słychać to na większości Twoich nagrań w ECM, a także wcześniejszych, na przykład na 'Song from the Hill' (1976).

Obecnie, czuję się jakbym startowała od zera przy okazji tworzenia każdego nowego utworu! Na poczatku miałam uczucie błądzenia po omacku. Teraz nawet kiedy odkrywam nowe rejony, dalej jestem tą samą osobą z jedynie podstawowym muzycznym językiem. Zagłębianie się w siebie jest częścią procesu tworzenia każdego utworu i staram się poznać możliwości ludzkiej ekspresji. Myślę ze to zależy bezpośrednio od sposobu śpiewania. To jest tak jak kiedyś powiedziała Martha Graham: 'Ciało nigdy nie kłamie'. Więc glos także nie kłamie. Jeżeli manipulujesz się nim jedynie dla efektu, słuchacz to wyczuje, ponieważ emocjonalnie nie będzie to szczere.


Book Of Days (1990)

I tak jest na 'Volcano Songs', a szczególnie w pięciu pieśniach śpiewanych solo? Wydają się one być nawiązaniem do 'Song from the Hill'?

Hmm... 'Songs from the Hill', podobnie jak 'Facing North' (1992), jest plytą inspirowaną krajobrazami. Te utwory nie są połączone z moimi przeżyciami, jak to ma miejsce przy moich większych formach. One są wokalnymi odbiciami pewnych miejsc.

Songs from the Hill' były inspirowane... ?

Nowym Meksykiem.

'Facing Now' opowiada o... ?

O Arktyce, północnym klimacie.

A 'Volcano Songs'?

'Volcano Songs' nie jest o jakimś konkretnym miejscu. Duety otwierające płytę opowiadają o naturalnych zjawiskach, utwory solo portetują pięć różnych istnień. Podobieństwo do 'Songs from the Hill' polega na tym, ze obie płyty są indywidualnym odkrywaniem osobliwych możliwości wokalnych.

Jak komponowałaś 'Volcano Songs'?

Najpierw pracowałam nad duetami, zaczynając od jednej partii wokalnej, a następnie dodając następną używajac techniki wielościeżkowej. Wtedy też zaczęłam uczyć Katie Geissinger tego materialu. Ona zwykła uczyć się swoich partii interpetując je na swój sposób, z czego wychodziły specyficzne, często asymetryczne formy. I niektóre z nich znalazły się na płycie. W 'Click Songs' (z 'Light Songs', 1988) chciałam zrobić duet na jeden glos: dwa motywy są symulowane przez jeden glos. Duety na 'Volcano songs' są czymś odwrotnym: dwa głosy tak ze sobą wspołbrzmią, że słuchaczowi trudno jest powiedzieć, że to śpiewa dwoje ludzi.

Mi było trudno to wyczuć. Teraz się zastanawiam, czy to ty nagrałaś obie ścieżki.

Na tym albumie nie ma żadnych nakładek. Katie i ja silnie jesteśmy związane muzycznie i chciałyśmy oddać na płycie specyficzne wspołbrzmienie naszych głosów. W 'Hips Dance' udało nam się nawet uzyskać wrażenie współbrzmienia więcej niż dwóch głosów. Starałam się także zbytnio niekomplikować kompozycji. Pomyślałam sobie: Czemu po prostu nie weźmiesz jednego, najpiękniejszego koloru do każdej pieśni i nie będziesz pracować tylko z nim. Coś jak haiku.

Zastanawiam się czemu nie używasz technologii nakładek? Nie byłoby to łatwiejsze?

Tak, overdubbing jest wspaniały, ale tak naprawdę nic nie może zastąpić ludzi wspólnie tworzących muzykę. Używam techniki, ale nie chcę się opierać wyłącznie na niej. To jest trochę tak jak ze słowami w moich utworach. Nigdy nie mają one wartości znaczeniowej. Jeśli używam słów, stanowią one jeszcze jednem element struktury muzycznej.

To wyjaśnia 'Three Heavens and Hells', jedyny utwór na płycie w którym są użyte słowa.

One są jedynymi słowami jakie obecnie włączyłam do mojej muzyki.

Naprawdę? Ale używałaś słów na 'The Games' (1983) i 'Atlas' (1991), nieprawdaż?

Ja myślę o czymś więcej niż tekst mówiony. To jest układanie słów w muzykę. Najpierw miałam słowa. Tekst miał sześć linijek, około trzydzieści słów w całym wierszu, ale znalazłam w nim coś inspirującego i zrobiłam z niego dwudziesto-dwu minutowy utwór. To było tak: Carla Blank, moja przyjaciółka, którą poznałam przez Sare Lawrence, zadzowniła do mnie i zapytała, czy mogłabym napisać muzykę to wiersza, który napisała jej córka, Tennessee Reed (której ojcem jest pisarz Ishmael Reed), kiedy miała jedenaście lat. W tym czasie Carla była współreżyserem taneczno-teatralnego przedsięwzięcia Children's Troupe i pracowała nad przedstawieniem opartym na dziecięcej poezji, mającego mieć premierę w Oakland, w Kalifornii. Wysłała mi wiersze Tennesse i wybrałam własnie ten, ponieważ był otwarty. Czułam że mogę coś z nim zrobić.


Churchyard Entertainment

Trzy nieba i piekło

Są trzy nieba i piekło.
Ludzie zwierzę rzecz
niebo i niebo i niebo
pieklo pieklo pieklo

Jakie są te trzy nieba i piekło?

Wszystkie są takie same.

To cały wierszyk, ale ostatnie dwie linijki zostały dodane później: Carla zadała takie pytanie Tennesse i ona tak odpowiedziała.

To brzmi bardzo buddyjsko.

Tak. I pomyślałam że to jest zabawne, a jednocześnie bardzo głębokie. Praca nad tym była bardzo ekscytująca, np. jak "things heaven and hell" może zabrzmieć? Uwolniłam tylko moją wyobraźnię.

Zwykle nie utrwalasz swojej muzyki w zapisie nutowym. Tym razem tak nie było?

Tak, oryginalnie projekt miał być przeznaczony dla nastoletnich dziewczynek i musiałam dla nich to zapisać. Po zapisaniu na magnetofonie wielościeżkowym mojego głosu z czterema liniami wokalnymi, przepisałam je na nuty i poprosiłam Allison Easter i Diane Emerson by razem z Katie Geissinger i mną nagrały taśme roboczą. Wspaniale się bawiłyśmy wykonując ten materiał na próbie i na nowo interpetując brzmienie poszczególnych słów, każda z nas dodała coś nowego do tej kompozycji indywidualną barwą swojego glosu. Po skończonej pracy wokalnej, zakończyłam spisywanie nut.

Nie lubisz przepisywać swojej muzyki?

To zawsze jest jedynie szukanie graficznej reprezentacji dla tego, co zrobiłam muzycznie. Problem jest w tym, że moja muzyka nie nadaje się do zapisywania na papierze, nie takie jest jej przezanczenie. Ją trzeba poczuć w kościach, w całym ciele.

Co chcesz przekazać w swojej muzyce?

Zawsze próbuję odszukać formy które balansują pomiedzy rygorem i wolnością. Czasami myślę o sobie jak o woklanym archeologu, próbuję stworzyć muzykę która przekazuje emocje, ktorych nie da sie wypowiedzieć słowami. To jest odkrywanie. Odkopywanie jest zawsze dla mnie metaforą.

Jak powstało 'New Yourk Requiem'?

Oryginalnie napisałam to dla Thomasa Bogdana, tenora i jego częstego współpracownika, Harrego Huffa (na plycie 'Volcano Songs' Monk spiewa w 'Requiem' z akompaniamentem Huffa na fortepianie). Tom jest bardzo aktywny w gejowskiej społeczności w Nowym Yorku. Poprosił mnie o napisanie piosenki do jego kabaretowego przedstawienia. Poszukałam w moim notebooku czy nie mam jakiegoś tematu dla niego i znalazłam szesnaście taktów melodii, którą zaczęłam w 1989 roku. Ona jest niezwykle ładna w głosie Toma, i kiedy pracowałam nad tym kawałkiem, zdałam sobie sprawę że może to być requiem jakie chciałam zrobić od lat - ale nie z łacińskim tekstem, ponieważ nie chciałam żeby wyszło coś odgórnie chrześcijańskiego, ale requiem ogólnoznaczeniowe. I wtedy, zawsze kiedy dzwonilam do Toma, on albo zawoził przyjaciela do szpitala, albo szedł na pogrzeb innego przyjaciela. Kiedy utwór był dokończony, czułam że to jest ofiara jaką mogę złożyć. Teraz, kiedy go wykonuje, mówie publiczności, że jest on zainspirowany epidemią AIDS, ale tak naprawdę jest o wszystkich, których utraciliśmy.


(from documentary film)

Niektóre części 'Requiem' wydają się emanować bluesowym feelingiem, co jest raczej rzadkością w twojej muzyce.

Ciekawe jest to, że tak powiedziałeś, ponieważ roboczy tytuł brzmiał 'Blues for Thom'. Obecnie to nie jest bluesowa forma, ale starałam się zawrzeć w niej ten feeling.

A jaki nastrój chciałaś zachować w 'St. Petersburg Waltz'?

Kiedy zaczęłam to pisać w 1993 roku, rok wcześniej odbyłam długą wyprawę po Azji. Pobyt w Azji spowodował, że więcej niż kiedykolwiek myślałam o moich korzeniach - moich rodziców przodkach, rosyjsko-polskich Żydach. Wschodnioeuropejskie pochodzenie posiada rownież pianista Nurit Tilles - jego rodzice byli polskimi Żydami. Napisałam ten utwór spiecjalnie dla Nirita. Kiedy nad nim pracowałam, wyczuwałam jak cieżką drogę przeszedl mój rosyjski dziadek. 'St Petersburg Waltz' byl zainspirowany raczej ideą miejsca, aniżeli samym miejscem.

Na początku tego wywiadu powiedziałaś, że myślisz o solach na 'Volcano Songs' jako o przywołujących 'pięć różnych istnień'. Możesz to przybliżyć?

Myślę o tych pięciu piosenkach jak o portretujących spektrum ludzkich typów, mogą one też przedstawiać odmienne twarze jednej osoby, bądź mogą być po prostu o kolorach głosu.

Tytuł 'Volcano Songs' może oznaczać przemoc natury. Dodaje to jeszcze jedną warstwę zanczeniową.

Więc wulkan obrazuje potecjał zniszczenia. Ale ironicznie rejon wulkaniczny jest jednym z bardziej żyznych na ziemi. I aktywność wuklanu jest instrumentem powstawania naszej planety. Tutaj widać sprzeczność między śmiercią i zniszczeniem z jednej strony a narodzinami i płodnością z drugiej. Ten proces pokazuje transformację która jest jednym z podstawowych tematów na 'Volcano Songs'.


Facing North (1992)

Singer, composer, filmmaker, and choreographer Meredith Monk is a pioneer in what is now called "extended vocal technique" and "interdisciplinary performance." Her early musical training included piano, some music theory, voice, and Dalcroze Eurythmics. The vocal arts have been an important part of her family's history: "I'm the fourth-generation singer in my family. I came from an Eastern European Jewish background, with my mom being a professional radio singer and jingle singer."

In 1964, Monk graduated from Sarah Lawrence College, where she studied composition with Ruth Lloyd and Glen Mack, voice with Vicki Starr, and vocal and chamber music with Meyer Kupferman; she also participated in opera workshops directed by Paul Ukena and Bessie Schoenberg. Dance was prominent in her studies as well. After college, Monk found herself neglecting her voice until one evening she sat at a piano and began vocalizing without words; she found the voice had "limitless colors and textures."


Book Of Days

Between 1965 and 2000 she composed over 80 works, the apparent influences of which run the gamut of musical expression. "Bartók was someone I loved as a young woman, and also Stravinsky. And then I'm a person who loves music from the '20s and '30s, and there's a jazz singer that I love named Mildred Bailey." She also credits Janis Joplin and Joni Mitchell for providing her with meaningful examples of expressiveness. For Monk, linking her vocalizing to movement was a natural extension of the performance experience, "...doing the movement was a way of me finding my own territory, so to speak, of finding my own identity."

In 1968 Monk founded The House, a company dedicated to a interdisciplinary performance; ten years later she formed the Meredith Monk Vocal Ensemble to perform her vocal compositions. Most of her recordings are available on the ECM New Series. Monk's feature length film, Book of Days, aired on PBS, has appeared on international film festivals and was chosen for the 1991 Whitney Biennial. Her Atlas: an opera in three parts, which was commissioned by the Houston Grand Opera, The Walker Art Center, and The American Music Theater Festival, premiered in February 1991, and has toured the United States and Europe; a recording was released in January 1994.


(from documentary film)

Other performances include a 1993 concert at Merkin Hall which included the world premieres of Monk's St. Petersburg Waltz, Volcano Songs (Duets), and New York Requiem. A new site-specific work, American Archeology #1: Roosevelt Island, was first performed in September 1994, and performances of Volcano Songs (a solo music/theater/dance work) were staged in New York City, the Portland Art Museum in Oregon, and Hancher Auditorium in Iowa City. Monk's 1998 musical theater piece, Magic Frequencies, toured the United States to critical acclaim; described as "a science-fiction chamber opera," this sparsely scored and sophisticated piece reveals Monk's lifelong fascination with, and investigation of, time travel and transformation.

Monk has received numerous awards, including two Guggenheim Fellowships, a Brandeis Creative Arts Award, three Obies (including an award for Sustained Achievement), two Villager Awards, a Bessie for ASCAP Awards for Musical Composition, and the 1992 Dance Magazine Award. In 1995, Monk won a MacArthur "Genius" Award. Her 1991 film, Ellis Island, won the CINE Golden Eagle Award. Alan Kriegsman of the Washington Post, writes, "When the time comes, perhaps a hundred years from now, to tally up achievements in the performing arts during the last third of the [twentieth] century, one name that seems sure to loom large is that of Meredith Monk. In originality, in scope, in depth, there are few to rival her." ~ John Palmer, All Music Guide

links in comments

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...