28.2.11

Urban Sax (1977)


Urban Sax to zespół założony w 1973 roku przez francuskiego kompozytora Gilberta Artmana znanego m.in. z Lard Free. Grupa składa się z dużej ilości saksofonów, instrumentów perkusyjnych oraz wokalistów. Artyści wykonują kompozycje Artmana, które są zazwyczaj powtarzalne i minimalistyczne, w efekcie czego powstaje muzyka niesamowita, wyrazista i wręcz rytualna. Z upływem czasu liczba muzyków w zespole wzrosła od 12 do ponad 50 w ostatnich latach. W występach odbywających się wielokrotnie w nietypowej scenerii, mających charakter swoistego spektaklu, biorą udział często także tancerze, wówczas skład może obejmować aż 200 wykonawców.



Urban Sax is the fruit of a long acoustic and architectural research that began in 1973 when Gilbert Artman, the band’s Creator, Composer and Choreographer made the town of Menton, in the south of France, reverberate with strategically-placed 16 saxophonists. Over the years, from projects to projects, the band increased to its present form : 30 saxophonists, 10 chorus singers, 3 percussionists, 1 bass player and 2 dancers. Urban Sax can be augmented by local participants from Dance and Music Schools. This has no limit ; the band has sometimes numbered 200 ! Whenever it’s possible, Gilbert Artman likes the band to be joined by some musicians issued from different musical horizons. To give you a few examples, the band was joined in Jakarta by Balinese dancers and Gamelan musicians, in Vancouver by some Native American drummers and Scottish pipers, in Turkey by some sufis, in Tokyo by some traditional Japanese drummers... Urban Sax has been invited all over the world to perform in great events such as the inauguration of plazas, theatres, monuments..., opened and closed countless festivals, played in prestigious places (castles, caves, churches...), “redefined” truly urban environments like subways, factories, electric power stations..., and has been asked to participate in numerous Conventions.



Each site is carefully checked out beforehand so that its full spatial and acoustic potential can be realized. That’s what Gilbert Artman calls “Acoustical Town Planning”: to take over a space of environment and fill it with sound and movement. This concept he created is unique. It’s during Gilbert Artman’s visit that are decided the human and technical needs, the necessary authorizations and the running of the show. Each performance of Urban Sax is different ; Gilbert Artman works each time on a choreography specially adapted to the event and its location.

Each performance is spectacular because the band literally invades the location. Some saxophonists are climbing down buildings, others are on the rooftops, behind the windows, some are arriving in helicopters... Everyone wears earphones and thanks to the transmitter, Gilbert Artman can be very precise his being, say, 200 meters from the musicians, who in turn might be 100 meters from each other. The spectator is always surrounded by images and sounds and very often, there are some dancers and musicians suspended above him. Urban Sax recreates the urban landscape and forever changes the relation between the people and their town.

link in comments

24.2.11

Brigitte Bardot Et Serge Gainsbourg - Bonnie And Clyde (1967)





Jedna z moich ulubionych płyt.

Serge Gainsbourg (właściwie Lucien Ginsburg), syn żydowskiego malarza i pianisty Josepha Ginsburga, zbiegłego z Rosji po rewolucji bolszewickiej, urodził się 2 kwietnia 1928 r. w Paryżu. Był artystą o wielu obliczach - twórcą i wykonawcą licznych przebojów, kompozytorem, poetą, malarzem i reżyserem filmów.

Pisał piosenki dla największych gwiaz estrady swoich czasów, od Juliette Greco i France Gall po Isabelle Adjani czy Vanessę Paradis.

Szczególny rozgłos zyskał skandalizującą piosenką "Je t'aime... moi non plus", którą zaśpiewał wspólnie ze swoją ówczesną partnerką, brytyjską piosenkarką Jane Birkin. Dla innej swojej partnerki i egerii - Brigitte Bardot napisał m.in. znaną balladę "Bonnie and Clyde" i piosenkę "Initials BB".

Miał opinię artystycznego i obyczajowego prowokatora i skandalisty. Do historii francuskiej telewizji przeszedł jego występ z lat 80., gdy - w proteście przeciw wysokim podatkom - spalił przed kamerami banknot 500-frankowy. Jego wersja "Marsylianki" w konwencji reggae z 1979 roku wywołała oburzenie we francuskich kręgach konserwatywnych.

Gainsbourg zmarł w 1991 roku w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montparnasse, na którym chowana jest elita intelektualna i kulturalna Francji.

Zmarły przed 20 laty artysta przeżywa dziś w swoim kraju renesans, nie tylko za sprawą swojej muzyki. Wśród młodego pokolenia odżywa dziś także moda a la Gainsbourg - połączenie elegancji w stylu Yves Saint Laurenta z wytartymi dżinsami i niedbałym kikudniowym zarostem. Wielu Francuzów fascynuje również upodobanie artysty do prowokacji obyczajowych i lekceważący stosunek do uznanych powszechnie konwencji.



There was a time not so long ago that I'd walk the Brick Laned streets of East London, clutching tight at my coat lapel to keep away the chill, iPod buds in me ‘ole Dumbo ears, listening to Serge Gainsbourg sing away with Brigitte Bardot, crooning out Comic Strip. I'd walk in time to the beat, imagining myself waltzing, not on Commercial Street, but the Rue de Verneuil, Ma'amselle Bardot's "Shebam! Pow! Blop! Wizz!" sidling up to the crevices of my brain. I'd put on my droopiest Frenchman's face, allow a cigarette to dangle from my lip, and pretend that I was that once-upon-a-time maestro of the chanson.

I've a mild obsession with Monsieur Gainsbourg, in a way that some might find themselves obsessed with John Lennon or, perhaps (rather pathetically), those vile little Jonas boys. I've a photo of Serge in my living room, he, along with Jane Birkin, spend their days as the wallpaper on my computer, and every time my mobile rings I'm Shebammed, Powed, Blopped and Wizzed by Comic Strip. So naturally, I should do my best to dress the part, to get his Look.

Comic Strip was first released in 1968 on the Bonnie and Clyde album. In one of the videos for the song, Gainsbourg is dressed in a well fitted black double-breasted jacket whilst leather-clad women in goggles creep round him. Single-breasted jackets are far more popular these days, and if well-tailored can fit just as nicely. Burberry has evoked the late 60s spirit in their A/W 08 line. Combine it with the colorful comic-book colors of an Etro shirt and you're ready for a romp with Brigitte!

At the end of '68, Gainsbourg Bardot period had come to an end, and Jane Birkin arose as his new muse. The beautifully bawdy Je t'aime... moi non plus faded from Bardot's orgasms to Birkin's and was featured on the 1969 album Jane Birkin/Serge Gainsbourg. Also on that album was the brilliant song 69 Annee Erotique ("69 The Erotic Year"). And regardless of the song's reference to sexual positions, when Gainsbourg performed the song with Lady Jane lounging on a piano, he took on the pre-Sexual Revolution guise of a post-War chansonnier. The simple elegance of the look is best found in YSL's A/W 08 collection.

The classic elegance of a Paul Smith shirt will pull your look together and make Mademoiselle Birkin swoon.

Charlotte Gainsbourg, the fruitful collaboration of Serge and Jane, began singing at an early age in the early 80s; her father wrote several songs for her, including Lemon Incest which she sang as a child in maturation to young woman. The video for the song caused quite a stir as it featured a shirtless Serge in bed with his young daughter. Putting the notions of pedophilic incest aside, the Monsieur does in fact look quite the modern Baudelaire in nothing but a pair of loose fitting jeans. Find your own pair for your own incestuous love affair at Crossroads, as it really is the best place on this green earth to find great jeans at a reasonable price.

And as for accessories? Monsieur Gainsbourg had no need for these, knowing full well that the greatest accessory a man can have is the love of a beautiful woman - Je t'aime - or not - moi non plus. (Jeremy Tarr)

link in comments

22.2.11

Serge Gainsbourg & Jean-Claude Vannier - Cannabis (1970)



After collaborating together on Anna, a 1967 television movie starring Anna Karina, Gainsbourg and French director Pierre Koralnik decided to work on another movie which would eventually become Cannabis, when three producers (Roger Duchet, Andrée Debar, and Nat Wachsberger) commissioned one, based on seeing Gainsbourg and his then-lover Jane Birkin starring together in the 1969 film, Slogan, directed by Pierre Grimblat. All of the music for Cannabis was composed and written by Gainsbourg after the film had been shot, with help from arranger Jean-Claude Vannier, with whom Gainsbourg would again collaborate the following year on Histoire de Melody Nelson.

Cannabis was recorded at Studio Davout, a recording studio in Paris, France, with producers Roger Duchet and Nat Wachselberger.

Upon its release, Cannabis was received positively. Thom Jurek of Allmusic wrote that it was "among the most startling in oeuvre", and also noted that the score was "one of the most sophisticated Gainsbourg ever conceived".


link in comments

Moondog - In Europe (1977)

 
Louis Hardin urodził się 26 maja 1916 r. w Marysville w stanie Kansas. W wieku 16 lat stracił wzrok od wybuchu zapalnika dynamitu. Jednak już rok później zaczął naukę gry na skrzypcach i wiolonczeli w Iowa School of Blind i postanowił zostać kompozytorem.

W 1943 r. przybył do Nowego Jorku. Przez następnych 30 lat prowadził życie ulicznego dziwaka i poety, przebywając najczęściej w okolicach 6 Alei. Był znany także ze swojego wizerunku, a zwłaszcza rogatego hełmu Wikinga, który stale nosił. Stał się sławny wśród nowojorskiego środowiska muzycznego, zwłaszcza jazzowego. Pierwsze nagrania zostały zarejestrowane dzięki Arturowi Rodzińskiemu, dyrygentowi New York Philharmonic.

W 1947 r. Louis Hardin zaczął używać imienia Moondog, na pamiątke swego psa, który wył podczas pełni księżyca.

Nagrywał ze znacznym powodzeniem kompozycje z pogranicza muzyki klasycznej, rocka i jazzu dla wytworni CBS, Prestige, Epic, Angel i Mars. Współpracował m.in. z Charlsem Mingusem i Allenem Ginsbergiem. Jeden z jego utworów – All Is Loneliness – zaśpiewała Janis Joplin.

W 1974 r. Moondog wyjechał do Niemiec zachodnich na koncerty. Następne kilkanaście lat spędził w Europie. Koncertował i nagrywał kolejne płyty.

Zmarł na atak serca w 1999 r. (wikipedia)


 
A mostly self-taught composer, Louis Hardin was born in Marysville, KS on May 26, 1916. The family eventually moved to Wyoming, where his father, who had been an Episcopalian minister, opened a trading post at Fort Bridger, and had two different ranches. Young Hardin went to school in a log cabin in Burnt Fork, WY, and fished, hunted, and trapped. Later, he rode a horse to school in Long Tree, a cattle community. He wrote that his first drum set " ...at the age of five, was a cardboard box". He also went with his father to an Arapho Sun Dance, where he sat on Chief Yellow Calf's lap and played the buffalo skin tom-tom. Later, in 1949, he played tom-tom and flute at a Sun Dance held by the Blackfoot in Idaho. The constant "tom-tom" beat became incorporated in many of his later pieces, such as the complex canon for marimbas "Wind River Powwow: Arapa-Host, Arapa-Home, Arapa-Hope." He played drums in Hurley High School in 1929, and he lost his sight in his early teens when a dynamite cap exploded. He studied music and finished high school at the Iowa School for the Blind, and in 1933, studied braille at the Missouri School for the Blind in St. Louis. "I write all my music in braille. When I write for orchestra, I do not write scores any more, but just write out parts, for the score is in my head and just writing out the parts cuts the time and cost in half ... anyhow, if my pieces were ever in demand, a score to each could be made from the parts. I call this process 'intracting', as opposed to the opposite, having a score and 'extracting' parts from it. From the braille I dictate every slur, tie, expression mark." It is then written in pencil by another person, read back and corrected, then inked in by another person - " .. double trouble". Hardin lived in Batesville, AR until 1942 when he got a scholarship to study in Memphis. However, he mostly taught himself ear training and other musical skills, and theory from books in braille. In the fall of 1943, he came to New York and met Artur Rodzinski, Leonard Bernstein, and then Toscanini. In a legendary story, Hardin made to kiss Toscanini's hand " ... whereupon he pulled it away, saying, 'I am not a beautiful woman'". Hardin began using the name Moondog as a pen name in 1947 in honor of a dog "who used to howl at the moon more than any dog I knew of." His music, constructed of direct musical gestures and built mostly from pure modal themes expanded by sophisticated contrapuntal techniques, would now receive the avant-garde label of "minimal" or pattern music, but this sound has characterized his music since the late '40s, and is thus a precursor of that postmodern compositional style. In New York, Moondog began to meet legendary jazz performer-composers, such as Charlie Parker and Benny Goodman, and to incorporate jazz inflections, as well as humorous philosophical couplets and environmental sounds into his recorded compositions -- the early recordings on the Prestige label in 1956 - 1957 contain brief pieces such as "Up Broadway/The impressions of Moondog as He Passes Birdland and the Palladium up the Great White Way ... (a) Broadway and 52nd St., the Jazz Corner of the World. A dog Trot in 1/4 Time ... (b) Broadway and 53rd St, the Afro-Cuban Corner of the World -- A Bumbo in 4/4 time ...," and a duet for the whistle of the ocean liner the Queen Elizabeth and a bamboo flute. Moondog also sold his printed music and records, and performed on the streets of Manhattan. His music truly expressed a universal vision with the best of American musical sensibilities. Moondog passed away on September 8, 1999 in Germany at the age of 83. ("Blue" Gene Tyranny)

link in comments

21.2.11

Dorothy Ashby - Hip Harp (1958)



Dorothy Ashby (August 6, 1932 — April 13, 1986) was an American jazz harpist and composer.

Along with Alice Coltrane, Ashby extended the popularization of jazz harp past a novelty, showing how the instrument can be utilized seamlessly as much a bebop instrument as the saxophone. Her albums were of the jazz genre, but often moved into R&B, world and other musics, especially on her 1970 album The Rubaiyat of Dorothy Ashby, where she demonstrates her talents on another instrument, the Japanese koto, successfully integrating it into jazz.

Her musical legacy is great; music from her albums has been sampled numerously by hip hop musicians, ensuring her sound is heard often, though she is seldom recognized for her important contributions. Though marginalized by her singular instrument, Ashby is now recognized as a true musician of great skill and creativity.

Born as Dorothy Jeanne Thompson in 1932, she grew up around music in Detroit where her father, guitarist Wiley Thompson, often brought home fellow jazz musicians. Even as a young girl, Dorothy would provide support and background to their music by playing the piano. She attended Cass Technical High School where fellow students included such future musical talents and jazz greats as Donald Byrd, Gerald Wilson, and Kenny Burrell. While in high school she played a number of instruments (including the saxophone and string bass) before coming upon the harp.

She attended Wayne State University in Detroit where she studied piano and music education. After she graduated, she began playing the piano in the jazz scene in Detroit, though by 1952 she had made the harp her main instrument. At first her fellow jazz musicians were resistant to the idea of adding the harp, which they perceived as an instrument of classical music and also somewhat ethereal in sound, into jazz performances. So Ashby overcame their initial resistance and built up support for the harp as a jazz instrument by organizing free shows and playing at dances and weddings with her trio. She recorded with Ed Thigpen, Richard Davis, Jimmy Cobb, Frank Wess and others in the late 1950s and early 1960s. During the 1960s, she also had her own radio show in Detroit.

Ashby's trio, including her husband John Ashby on drums, regularly toured the country, recording albums for several different record labels. She played with Louis Armstrong and Woody Herman, among others. In 1962 Down Beat magazine's annual poll of best jazz performers included Ashby. Extending her range of interests and talents, she also worked with her husband on a theater company, the Ashby Players, which her husband founded in Detroit, and for which Dorothy often wrote the scores.

In the 1960s Dorothy Ashby, together with her husband, John Ashby formed a theatrical group to produce plays that would be relevant to the African American community of Detroit, Mich. This production group went by several names depending on the theater production. The group was most commonly called the Ashby Players or the Ashby's, but the production company also went by the names Aid to Creative Arts, Artists Productions, and the Ashby Players of Detroit.

They created a series of theatrical musical plays that Dorothy and John Ashby produced together as this theatrical company, The Ashby Players. In the case of most of the plays, John Ashby wrote the scripts and Dorothy Ashby wrote the music and lyrics to all the songs in the plays. Dorothy Ashby also played harp and piano on the soundtracks to all of her plays. She starred in the production of the play "3-6-9" herself. Most of the music that she wrote for these plays is available only on a handful of the reel to reel tapes that Dorothy Ashby recorded herself. Only a couple of the many songs she created for her plays later appeared on LPs that she released. Later in her career, she would record records and perform concerts primarily to raise money for the Ashby Players theatrical productions.

The theatrical production group “The Ashby Players" not only produced black theater in Detroit and Canada but provided early theatrical and acting opportunities for black actors, Ernie Hudson (of Ghostbusters 1 and 2; credited as Earnest L. Hudson) was a featured actor in the Artists Productions version of the play “3-6-9”. In the late 1960s, the Ashbys gave up touring and settled in California where Dorothy broke into the studio recording system as a harpist through the help of the soul singer Bill Withers, who recommended her to Stevie Wonder. As a result, she was called upon for a number of studio sessions playing for such popular recording artists as Dionne Warwick, Diana Ross, Earth, Wind & Fire, and Barry Manilow. Her harp playing is featured in the song "Come Live With Me' which is on the soundtrack for the 1967 movie, Valley of the Dolls.

Ashby died from cancer on April 13, 1986 in Santa Monica, California, aged 53.

link in comments

18.2.11

Karin Stanek (1943-2011)



Jedna z najpopularniejszych piosenkarek lat 60., znana m.in. z piosenek "Jedziemy autostopem" i "Chłopiec z gitarą" - zmarła we wtorek w jednym z niemieckich szpitali.

Piosenkarka chorowała na zapalenie płuc, zmarła po trzytygodniowym pobycie w szpitalu w Niemczech, gdzie mieszkała od 1976 roku. Karin Stanek urodziła się 18 sierpnia 1943 (lub 1946) roku w Bytomiu w rodzinie górniczej. Na scenie zadebiutowała w 1962 roku piosenką "Jimmy Joe". W tym samym roku, po zwycięstwie odniesionym w konkursie "Czerwono-Czarni szukają młodych talentów" w Zabrzu i Krakowie, została wokalistką grupy. Występowała z nią do roku 1969

W latach 60. wraz z grupą odnosiła sukcesy na festiwalach w Sopocie i w Opolu, gdzie została wyróżniona m.in. za wykonanie piosenek "Jedziemy autostopem" i "Chłopiec z gitarą". Po odejściu z zespołu Czerwono-Czarnych występowała solo, a także z grupami: The Samuels, Aryston, Inni oraz Schemat. Wylansowała m.in. takie przeboje jak: "Malowana lala", "Tato, kup mi dżinsy", "Trzysta tysięcy gitar". Marian Lichtman - członek zespołu "Trubadurzy" - powiedział o niej, że była "pierwszą polską rokendrolówą", "polską Suzi Quatro lat 60.". Informację o śmierci Karin Stanek podało w czwartek Polskie Radio. (PAP)


Karin Stanek died yesterday at 68 in one of the German hospitals.

After the attendance of the primary school she worked as Botin. Their musical career began at the beginning of the 1960er years, when it appeared with different talent competitions as a singer. With one these, in Kattowitz of Polskie radio , qualified themselves it was accomplished for the 1. Festival of recent talents, that 1962 in Stettin took place. To these Castingshow participated 150 singers and singer. Into the final finally 30 of them drew, among them beside Stanek later likewise well-known artists such as Wojciech Korda, Helena Majdaniec and above all Czesław Niemen. It became subsequently, singer that volume „Czerwono Czarni“, one of the most important groups of the Polish version of the Bend Beat to 1969. Particularly for it a set of Songs developed, often in the style of the Rock'n'Roll or of the Folk held. Later she worked with different. usually short-lived volume like „The Samuels “, „Aryston “, „Inni “and „Schemat “together. Stanek received honors with different festivals: 1963, 1964, 1965 and 1966 in Oppeln, 1962 and 1964 in Sopot. Parallel to it it stretched their stage operational readiness level on those ČSSR, Hungary, those Soviet Union and those GDR out. 1976 it traveled to appearances to those The USA and afterwards into those Federal Republic of Germany, from where it did not return no more to Poland. It lives until today in Germany, where it took up also some plates in German and English language (among other things under the alias CORY GUN). In the ZDF-program „Disco“it stepped with the title „I likes you in such a way, as you is “up. Only after 1989 she was to be seen again more frequent in Poland, to 1991 appeared their biography from the feather/spring of Anna Kryszkiewicz.

17.2.11

William S Burroughs - Dead City Radio (1990) + Naked Lunch (audiobook)



Urodzony 5 lutego 1914 r. w St. Louis, a zmarły 2 sierpnia 1997 r. w Lawrence, William Seward Burroughs pozostaje do dziś prawdziwą legendą kontrkultury oraz jedną z najznakomitszych postaci beat generation i awangardy literackiej drugiej połowy XX wieku. Pisarz, malarz, poeta, filmowiec, aktor, podróżnik, narkoman, gangster, psychonauta, mag chaosu, teoretyk społeczny, nigdy nie skrywający przed światem swojej biseksualnej tożsamości seksualnej, był i będzie jednym z niewielu przykładów ludzi, którzy całkowicie odrzucili wszelkie konwencje społeczne i codzienne tabu na rzecz celu podstawowego, jakim jest spełnianie w życiu swojej woli i prowadzenie rozwoju osobowości ku wolności absolutnej. Do historii kontrkultury przeszedł także jako przyjaciel Briona Gysina, z którym przez wiele lat tworzył jeden z najciekawszych tandemów magiczno-artystycznych XX wieku.

Pomimo wychowania w rodzinie, należącej definitywnie do wyższej klasy społecznej, nie wpłynęło to w żaden sposób na dokonywane przez Burroughsa wybory życiowe i jego fascynacje, na które składały się: homoerotyzm, broń palna, zbrodnia, narkotyki i jazz. Dorastając na południu Stanów Zjednoczonych, w St. Louis, pośród synkretycznej, czarnej kultury i okazjonalnych egzekucji Ku-Klux-Klanu, ponad wszystko pokochał jednak książki, które już wtedy zawojowały jego wyobraźnię. Jak sam wyznawał, już wtedy miał ochotę spróbować swoich sił w literaturze, na to jednak kolej miała przyjść dużo później.

Po burzliwym okresie dorastania w rodzinnym stanie Missouri, podczas którego co najmniej dwa razy zmieniał szkołę średnią, dostał się na prestiżowy Harvard University w Cambridge, którego Wydział Sztuk ukończył w 1936 r. Z przyznanym mu przez rodziców, z okazji ukończenia studiów stypendium, w wysokości 200$ miesięcznie, rozbijał się następnie po klubach gejowskich i spelunach Chicago i Nowego Jorku. Włóczył się także przez pewien czas po Europie. Próbował studiować medycynę (będzie to później często wspominać) i podrywać chłopców w łaźniach miejskich w Wiedniu, co jednak skończyło się koniec końców romansem z Ilse Klapser – Żydówką, uciekającą przed prześladowaniami nazistowskimi z Niemiec. Burroughs poślubił ją w Chorwacji, aby umożliwić wyjazd do Nowego Jorku, gdzie ostatecznie się rozwiedli pozostając jednak przyjaciółmi do końca życia.

W Nowym Jorku zaczyna się też nowy, choć wcale nie różowy, okres życia Burroughsa. Wałęsając się bez celu, pijąc i waląc heroinę, spotyka w końcu podobnego do niego wyrzutka, złodzieja i narkomana, Herberta Huncke’a – niewiele mniej znaną od siebie legendę beat generation. Jak głosi wieść, do spotkania między nimivdoszło, kiedy Burroughs chciał sprzedać komuś rewolwer i ampułki z heroiną. W Nowym Jorku Burroughs pracuje także jako tępiciel robactwa, pracownik fabryczny, copywriter i barman (czego motywy znajdą się później min. na kartach Nagiego Lunchu). Niedługo później poznaje przez swoich przyjaciół – Davida Kammerera i Luciena Carra – trójkę nowych, nonkonformistów, wśród których są: Allen Ginsberg, Jack Kerouac oraz jego przyszła żona, Joan Vollmer.

W 1942 r. Armia Amerykańska powołała go na komisję wojskową, ale szybko wycofała powołanie ze względu na negatywne wyniki testów psychiatrycznych. W środowisku bitników powstawały wtedy pierwsze powieści, poematy i kluły się postawy, mające zrewolucjonizować całą, amerykańską kulturę, Burroughs był zaś jednym z naczelnych cyników, nadających szyk całej tej legendzie, mimo tego, że wciąż niczego nie napisał. W 1944 r. rozpoczął wspólne życie z Joan Vollmer w jednym mieszkaniu dalej popadając w uzależnienie od opiatów. Jego żona (oficjalnie od 1945 r., kiedy to zerwała ze swoim poprzednim mężem) popadała zaś symultanicznie w uzależnienie od amfetaminy i benzedryny. Niedługo później Burroughs zostaje skazany przez sąd za podrabianie recept na morfinę i prawomocnym wyrokiem odesłany pod opiekę swoich rodziców do St. Louis. W 1947 r. na świat przychodzi jedyny syn Burroughsa, nazwany po ojcu William S. Burroughs Jr. Rodzina przeprowadza się rok później do Nowego Orleanu.



Uciekając z Nowego Orleanu przed policyjnymi podejrzeniami, łączącymi go z handlem i posiadaniem marihuany (faktycznie hodował ją u siebie na polu, na potrzeby swoje i przyjaciół), emigruje do Meksyku. Jego rodzina podąża za nim. Tutaj dochodzi do pechowego wydarzenia. Podczas jednej z pijackich imprez, Burroughs chcąc popisać się swoimi umiejętnościami strzeleckimi, każe swojej żonie ustawić kieliszek na głowie, aby mógł wykonać numer Wilhelma Tella. Numer kończy się strzałem w głowę i śmiercią Joan na miejscu. Burroughs zostaje jednak oczyszczony z zarzutów przez meksykański sąd, z powodów przypadkowości zajścia i okoliczności łagodzących. Wychodzi z aresztu po 13 dniach. Incydent ten powoduje jednak w Burroughsie dramatyczną przemianę każąc mu poważnie przemyśleć karierę pisarską.

Podróżując do Ameryki Południowej w poszukiwaniu oczyszczenia, Burroughs natyka się na wieści o istnieniu legendarnego środka enteogennego, umożliwiającego wgląd bezpośrednio w umysł. Tym środkiem jest ayahuasca (yage), którą udaje mu się w końcu po wyprawie w amazońską dżunglę odnaleźć i zażyć w towarzystwie indiańskiego brujo. Zamiast spodziewanej, błogiej wizji, Burroughs wpada jednak w narkotyczną paranoję wietrząc spisek na swoje życie. W tym okresie powstają jego pierwsze (niemal szkolne) powieści: Ćpun (1953) i Pedał (1963), podpisywane jako William Lee oraz zbiór listów do Allena Ginsberga, The Yage Letters (1963).

Jego droga prowadzi go następnie do Tangieru w Maroku, gdzie spotyka min. Timothy Leary’ego. Natyka się tam także po raz pierwszy na swojego długoletniego przyjaciela, Briona Gysina. Ten genialny artysta, wyrastający bezpośrednio z zuryskiego dadaizmu, będący świadkiem manifestów i wystaw tej grupy, wprowadza Burroughsa w świat swojej ulubionej techniki, czerpiącej z wypracowanego przez nią kolażu. Technika ta, nazwana cut-up, bierze swój początek z jego słynnej idei, iż: Pisarstwo jest 50 lat w tyle za malarstwem. Tak powstaje pierwsza z cyklu eksperymentalnych powieści Burroughsa, legendarny, mroczny, psychedeliczny twór, operujący na granicy snu, urojeń i narkotycznych, paranoicznych wizji pt. Nagi Lunch (1959). Następnymi z kolei są: The Soft Machine (1961), The Ticket That Exploded (1962) oraz Nova Express (1963). Wszystkie dokonują przełomu w myśleniu o literaturze i jej pisaniu stając się inspiracją dla wielu genialnych artystów i rewolucjonistów społecznych, z których najbardziej znanym jest Genesis P-Orridge.

W 1957-59 r. Burroughs przebywa razem z Brionem Gysinem w Paryżu, w słynnym "Beat Hotel", przy ulicy 9 Rue Git-le-Coeur, gdzie zapraszają go, zafascynowani tym miejscem, Allen Ginsberg oraz Peter Orlovsky. Tam też natyka się na kontrowersyjną legendę filmu undergroundowego, Antony’ego Balcha, przyjaciela i dystrybutora filmów Kennetha Angera. Wraz z nim powstają trzy perły podziemnej kinematografii: Towers Open Fire (1963), The cut-ups (1966), Ghost at no 9 (1963-1972) oraz krótkie kilka ujeć, William Buys a Parrot (1959) – wszystkie realizowane metodą cut-up. Zdjęcia do filmów powstają w Tangierze, Londynie, Paryżu i Nowym Jorku. W tym miejscu razem ze swoim kochankiem, Ianem Sommervillem, Burroughs przeprowadza też pierwsze próby ze skonstruowaną przez Gysina, „maszyną snów” (dream machine) - urządzeniem wywołującym w mózgu stany alfa.



Jednak jego wielki nałóg jednak nie mija. Pomimo tego, że w 1957 poddaje się kuracji apomorfinowej w Londynie, która przynosi skutek na pewien czas uwalniając go od nałogu, powraca do niego w Nowym Jorku, gdzie osiada na początku lat '70, by nauczać w City College of New York. Od opiatów Burroughs będzie faktycznie uzależniony aż do śmierci (tuż przed jej nadejściem wciąż uczestniczy w programie rządowym i zażywa metadon). Przez ten czas nawiązuje jednak nowe, bardzo twórcze przyjaźnie i wchodzi we współpracę artystyczną z takimi osobistościami, jak: Andy Warhol, John Giorno, Patti Smith, Susan Sontag, Dennis Hopper, Terry Southern, David Bowie, Iggy Pop i Mick Jagger. W tym czasie bitnicy stawali się już w Stanach Zjednoczonych legendą, dzięki ruchom kontrkulturowym lat ’60, które wyniosły ich do rangi kultu, poświęcano im więc coraz więcej opracowań naukowych i artykułów w prasie codziennej, a oni sami bez trudu znajdowali zajęcie.

Wciąż wyglądający jak tajemniczy suchotnik, Burroughs staje się teraz ulubieńcem następnego pokolenia artystów, muzyków, pisarzy, reżyserów i dziennikarzy, zafascynowanych ciemną stroną życia. Wielu z nich traktuje go niemal, jak guru i nauczyciela pragnąc skorzystać z jego głębokiej wiedzy na temat ludzkiej natury. Zespół Ministry kręci teledysk Just One Fix (1992) z jego udziałem. Grupa Sonic Youth pomaga produkować jego album spoken word pt. Dead City Radio (1990). Występuje także w czarnej komedii, Drugstore Cowboy (1989), reż. Gus van Sant oraz w cyberpunkowej dystopii, Decoder (1984), reż. Muscha. Powstają o nim także kolejne filmy dokumentalne tj. William S. Burroughs: Commissioner Of Sewers (1991), reż. Klaus Maeck. W międzyczasie przystępuje do kontrowersyjnego Kościoła Scjentologicznego, z którego jednak szybko odchodzi nie mogąc się przekonać do jego struktury i szemranych działań. Ostra polemika pomiędzy nim, a tą organizacją sięgnie nawet znanego miesięcznika muzycznego, Rolling Stone. W 1993 r. Burroughs staje się za to członkiem międzynarodowego paktu - Illuminati Of Thanateros, utworzonego z inicjatywy magów chaosu tj. Peter Carroll. Jego członkostwo będą też próbowały dorabiać sobie niektóre loże thelemicznego O.T.O.

Przez ludzi, związanych z kontrkulturą kochany za obnażanie najmroczniejszy tendencji ludzkiej jaźni, a przez tradycjonalistów znienawidzony za trudny, graniczący z bełkotem język i zniszczenie linearnej tradycji literackiej Zachodu, jest William S. Burroughs z pewnością jednym z największych geniuszy sztuki XX wieku. Wprowadził do niej oprócz swoich powieści, pisanych w stylu cut-up, także specyficzny rodzaj twórczości – shooting art, polegający na strzelaniu do puszek z farbą, umieszczonych nad czystym płótnem i tworzeniu w ten sposób abstrakcyjnych obrazów. Obiekt natchnienia wielu pisarzy, krytyków społecznych, reżyserów, aktorów, muzyków i malarzy tj. J.G. Ballard, William Gibson, Bill Laswell, Douglas Rushkoff i wielu innych. Twórca oryginalnej idei "języka jako wirusa" i wczesny prorok cyberprzestrzeni dał początek wielu niezwykłym koncepcjom we współczesnej kulturze. Jako żywy przykład świadczy także o tym, że jednostka ludzka, o ile tylko posiada wystarczającą wolę przeżycia, jest w stanie wytrzymać wszystko… (Conradino Beb, www.magivanga.com.pl)



Dead City Radio is a musical album by Beat Generation author William S. Burroughs, which was released by Island Records in 1990. It was dedicated to Keith Haring.

The CD is a collection of readings by Burroughs set to a broad range of musical compositions. It was produced by Hal Willner and Nelson Lyon, with musical accompaniment from John Cale, Donald Fagen, Lenny Pickett, Chris Stein, and alternative rock band Sonic Youth, among others. Although not Burroughs' first album—he released his first spoken word album, Call Me Burroughs in the 1960s and was a fixture on the Giorno Poetry Systems collections of the 1970s and 1980s—this was the first release to receive wide public attention.


Most of the recordings of Burroughs readings were made at his home in Lawrence, Kansas between December 12 and 15 1988, with further recordings taking place on June 24, 1989. The music was added at a later date. During these sessions Burroughs was captured singing the German standard "Ich Bin Von Kopf Bis Fuss Auf Liebe Eingestellt" (Falling in Love Again), a song associated with Marlene Dietrich. This recording was included as a bonus track.

The material performed by Burroughs on the album included excerpts from some of his famous works such as Naked Lunch, as well as a couple of items from his 1989 short story collection Tornado Alley. The track "Kill the Badger!" is an excerpt from Burroughs' novella The Cat Inside. A music video was created Burroughs' reading of "A Thanksgiving Prayer" (a poem from Tornado Alley); the reading (like the book from which it came) is dedicated to John Dillinger.

Several tracks include Burroughs discussing elements of Christianity and The Bible.

The track "Ah Pook the Destroyer" was later used as the soundtrack for the acclaimed animated short film Ah Pook is Here. Burroughs' song "Falling in Love Again" plays over the closing credits of the film.

link in comments

14.2.11

13th Floor Elevators - A Love That's Sound (1968)





Dla mnie ta płyta to "najwyśmienitsze" kąski muzyczne The 13 Floor Elevators. Debiutancka płyta to oczywiście klasyka gatunku i nie ma się do czego przyczepić. Druga jest bardzo "heavy". Trzecia - to oficjalnie - płyta "Live", która faktycznie jest półbootlegiem (z dosyć fatalnym jakościowo materiałem). A ostatnia - "Bull Of The Woods" - to muzyczna wyżerka (chociaż bardzo krótka - trochę ponad 30 minut). Lecz tak na prawdę prezentowana "A Love That's Sound" - tzw. "lost" album" - winna być traktowana jako trzecia w dyskografii. Nagrania zremasterował i zremiksował z oryginalnych taśm w 2007r. producent zespołu Walt Andrus. Absolutnie godne rekomendacji !!!

***

Bull of the Woods (1969) was the 13th Floor Elevators' last album on which they worked as a group, and despite the near absence of both Roky Erickson (his appearance here marked by a mere four out of eleven songs) and Tommy Hall, it is noted for its moody, dreamy, and fuzzed-out psychedelic sound.

It featured not only the 1968 lineup of Roky Erickson, Stacy Sutherland, Tommy Hall, Danny Thomas, and Duke Davis, but Ronnie Leatherman on bass as well, who was brought back after the departure of Davis. It is an album that was largely the effort of guitarist Stacy Sutherland, carrying the weight of the song writing credits (five tracks, co-writing a further four with Tommy Hall). Originally begun as a project commenced shortly after the completion of Easter Everywhere, tentatively entitled Beauty and the Beast and later A Love That's Sound, it wasn't released until 1969 as Bull of the Woods, by which time the group had effectively disbanded.

In 2009, the album was released with bonus tracks as part of the "Sign of the 3-Eyed Men" box set. The set also included a reconstruction of the "lost" third album, A Love That's Sound, which consisted of mostly previously unreleased tracks, and early versions of songs later included on Bull of the Woods. (wikipedia)

link in comments

Ibliss - Supernova (1972)


Zespól Ibliss założony został w 1971 roku w Niemczech. Skład tworzyli m.in. Andreas Hohmann znany z pierwszej płyty Kraftwerk oraz Basil Hammoudi grający w poprzedzającej Kraftwerk grupie Organisation. Ibliss nagrał tylko jedną płytę w 1972 roku, utrzymaną w atmosferze psychodelicznego jazz-rocka z etnicznymi elementami i silną rytmiką.



With a line-up that included Basil Hammoudi (an Organisation alumni) and Andreas Hohmann (who played in the first Kraftwerk album), Ibliss is closely associated to one of the most important cornerstones of krautrock. Overall, the band's style is heavily based on jams impregnated with the flavors of jazz-rock and fusion,: the psychedelic sounds serving more as adornments than as an essential element. The line-up is completed with saxophonist Rainer Buchel, guitarist Wolfgang and bassist Norbert Buelmeyer. The band's repertoire gives predominant room to percussive inputs, while the guitar and sax solos are more focused on completing the momentums or stating laid-back nuances. The band's tribal and fusion aspects are undeniably linked to Organisation, but the most obvious family resemblances in style are connected to Embryo, Xhol and Annexus Quam (first album): there is more jazz than rock in Ibliss. The band was short-lived, with the "Supernova" album (sound engineer: Conny Plank) being barely noticed by music critics and audiences. (progarchives)

link in comments

13.2.11

Boris Vian - Boris Vian chante Boris Vian (1991)

 
Boris Vian jest bez wątpienia jedną z najbarwniejszych postaci artystycznej powojennego Paryża przesiąkniętego egzystencjalną myślą. Vian nie tylko pisał, lecz też grał na trąbce w zespołach jazzowych, komponował piosenki, występował w filmach, tłumaczył z języka angielskiego (m.in. kryminalne powieści Raymonda Chandlera), jednakże to własna twórczość literacka przyniosła mu sławę i rozgłos trwające aż do dziś.

Uznawany za klasyka surrealizmu Vian napisał swoją pierwszą powieść w przeciągu zaledwie 10 dni w 1946 roku. Kontrowersyjne dzieło „J’irai cracher sur vos tombes” („Napluję na wasze groby”) sprzedało się w nakładzie 100.000 egzemplarzy zanim zostało wycofane z obiegu. Pisarza oskarżono o pornografię i pociągnięto do odpowiedzialności sądowej.

W pierwszym wydaniu Boris Vian figurował jako Vernon Sullivan - nieznany we Francji amerykański pisarz, którego Vian, jak twierdził, postanowił przetłumaczyć. Jednakże zasądzona za nieobyczajną powieść kara grzywny nie zniechęciła twórcy do pisania. Kolejne utwory publikował już pod swoim nazwiskiem. Następna wydana została „L’Écume des Jours” („Piana dni”). Raymond Queneau nazwał utwór „najbardziej gorzką współczesną powieścią miłosną”. Potem przyszedł czas na „L’Arrache-Coeur” („Wyrywacz serc”), „L’Herbe Rouge” („Czerwona Trawa”) oraz „L’automne a Pékin” („Jesień w Pekinie”).



W niektórych jego powieściach zaznaczają się wyraźne fascynacje twórczością z kręgu science fiction. Dramaty Viana zaś w dużym stopniu powiązane są z dramatem absurdu. Jego pierwsza sztuka „L’Equarrissage pour tous” określana bywa przez krytyków jako „paramilitarny wodewil”. Rozgrywa się ona 6 czerwca 1944 roku, w dniu lądowania amerykańskich oddziałów w Normandii. W dziele tym twórca zadaje podstawowe pytanie o sens działań wojennych. Przesycone czarnym humorem i zanurzone w oparach absurdu prace pisarza często stanowią poważny problemy dla tłumacza, gdyż gra słów i zabawa skojarzeniami nadmiernie często występujące w jego tekstach utrudniają stworzenie wiernego przekładu.

W przedmowie do „Piany dni” Vian pisał: „Istnieją tylko dwie rzeczy: miłość we wszystkich odmianach, z ładnymi dziewczynami, oraz muzyka Nowego Orleanu albo muzyka Duke’a Ellingtona, co na jedno wychodzi.” I rzeczywiście, muzyka obok literatury była drugą wielką pasją Viana. Jak powiedział niedługo po śmierci jeden z jego długoletnich przyjaciół: „był zakochany w jazzie, żył tylko dla jazzu ,słyszał jazz, wyrażał siebie poprzez jazz” . Grał na trąbce w zespołach jazzowych, śpiewał, pisał teksty. Jego najbardziej sławny utwór to „Le déserteur”, pacyfistyczna pieśń powstała w okresie wojny w Wietnamie. Tworzone przez niego piosenki wykonywali najsławniejsi: Juliette Gréco, Nana Mouskouri, Yves Montand, Magali Noel oraz Henri Salvador. Serge Ginsbourg powiedział nawet, że to właśnie ujrzenie Borisa Viana na scenie zainspirowało go do tworzenia muzyki. Pisał także recenzje i artykuły do gazet („Le Jazz Hot”, „Paris Jazz”).

Vian grywał także w filmach m.in. w „Le bel âge”, „Un amour de poche” oraz „Notre Dame de Paris”. Nakręcono także obrazy na podstawie jego utworów literackich. 23. czerwca 1959 Boris Vian przybył na pokaz specjalny ekranizacji jego kontrowersyjnego dzieła „Napluję na wasze groby”. Już wcześniej zaistniały sprzeczki pomiędzy nim a producentami filmu - Vian zarzucał im złą interpretację swojej powieści, a nawet publicznie wypowiedział się krytycznie na temat obrazu, żądając by jego imię zostało usunięte z napisów końcowych. Parę minut po tym jak pokaz się rozpoczął miał nagle wybuchnąć: „Ci ludzie mają być Amerykanami? To chyba jakiś żart, do cholery!”. Następnie osunął się na fotel i zmarł w drodze do szpitala na atak serca. (Sebastian Sadowski)



Boris Vian's extraordinary work mirrored his fascinating life. A jazz trumpeter, film actor, cabaret singer, translator, record company executive, jazz writer, inventor of the elastic wheel, Vian moved in both the world of Miles Davis and Dizzie Gillespie, as well as that of Sartre and de Beauvoir.

Vian's first play "L'equirissage pour tous" scandalised press and public. However Cocteau called it: "Une piece ettonante" and it was in recognition of the play that Queneau, Prevert, Ionesco and others named Vian "Knacker First Class of the College de Pataphysique".

He was one of the first to protest against the Algerian war with his song "Le Deserteur", which was banned by the government. But the greatest controversy came with the publication of "J'irai cracher sur vos tombes" (I spit on your grave). Jean D'Haullin, who owned Editions du Scorpion was looking to bolster sales and asked Vian if he knew any pop-pulp writers. A few weeks later Vian slapped a work by Vernon Sullivan entitled "J'irai cracher sur vos tombes" on D'Haullin's desk.

The novel about a mulatto who murders two wealthy white women in revenge for the lynching of his brother appeared in 1946 to rave reviews. in 1948 sales hit the roof when the book was found in a hotel room beside a murder victim. Vian was dragged into court and admitted authorship. The French government banned the book in 1949 as "contrary to public morals" and sentenced Vian with a fine of Fr100,000. Ironically, Vian was to die suddenly while watching a preview of the screen version of which he didn't approve.



A year after the publication of "J'irai ..." a collection of his short stories came out under the title "Les Fourmis". Like much of his other work, vivid and bizarre imagery is mixed with allusions to the jazz world. For example, the hero of "L'ecrevisse" is Jacques Thejardin who "woke with a start. The aspirin had made him perspire. According to the archimerdre principle, he'd lost weight equivalent to that of the displaced sweat, and his body levitated above the mattress, dragging along the sheets and blankets. The draught of the air which this produced rippled the pond of sweat on which he floated and small waves splashed on his hips. he took the plug from the mattress and the sweat poured into the mattress spring."

He was a frequent contributor to a variety of jazz magazines. Miles Kingston has dubbed Vian "one of the top half dozen jazz writers of all time."

In 1947 Vian's classic work "L'Ecume des Jours" (Froth on the Daydream) was published, ranked by Raymond Queneau as "the most heartbrakingly poignant modern love story ever written."

The powerful imagery and melancholic humour of "L'Ecume des Jours" is typical of Vian's distinctive style:"He used his yellow silk handkerchief to find out where the wind was blowing from. The wind swept all the colour out of the handkerchief and spread it over a lumpy building which immediately took on the appearance of the Rinkspot Skating Club. When he showed his ticket to the commissionaire it winked at him through the two little round holes that had already been punched in it. The commissionaire smiled back, but nevertheless gave a third brutal punch to the orange card and the ticket was blinded for life."

In his 39 years Boris Vian wrote 10 novels, 42 short stories, 7 theatre pieces, 400 songs, 4 poetry collections, 6 opera librettos, 20 translations of short stories and novels, and about 50 articles. In the words of Louis Malle in the foreword to Julia Older's collection of Vian's stories "Blues for a Black Cat":"In Paris in the 1950s Boris Vian was everything - poet, fiction writer, singer, subversive, actor, musician, and jazz critic. He was my friend and I admired him passionately for his eclecticism, devastating irony, and taste for provocation." (biogs) 
 
link in comments

11.2.11

Irmin Schmidt - Filmmusik Anthology Volume 4 & 5 (2009)


Dwupłytowy album Irmina Schmidta zawiera wybór jego kompozycji użytych jako ścieżki dźwiękowe w filmach telewizyjnych oraz kinowych z ostatnich kilkunastu lat. Antologia ta to kolejny wgląd w twórczość Schmidta jako kompozytora interesującej muzyki filmowej, prezentujący szereg zróżnicowanych i nastrojowych pejzaży muzycznych.
*** 

Founder of the legendary German rock group Can, Irmin Schmidt has been writing music for films for over 40 years, and as a trained pianist, composer and conductor, has roots in classical music, jazz, and of course in rock music.

This double CD release, Filmmusik Anthology Vol 4&5, follows 1994's Anthology Soundtracks 1978-1993 and contains a selection of Schmidt's works over the last 10 years for 20 different films for both the big screen and television. The anthology includes tracks from the critically acclaimed German TV series Bloch and Tatort and the award winning film Schneeland.

These pieces of music are a fascinating insight into the art of film score music from a veteran who has honed his craft masterfully over the years as well as being a wonderful album to just sit, relax and enjoy.

Filmmusik Anthology Vol. 4&5 also includes eight tracks from the original score of the latest Wim Wenders film, Palermo Shooting, which premiered in the Official Selection of the Cannes film festival 2008. (recordstore)

link in comments

Tractor - John Peel Bought Us Studio Gear and a P.A. (1971-1973)





Continuing the Ozit label's so-admirable excavation of the Way We Live/Tractor archives, John Peel Bought Us Studio Gear & a PA digs back into the band's earliest recordings to resuscitate the demo tape that first brought them to John Peel's attention -- he signed the duo to his Dandelion label, and remained a staunch supporter throughout the remainder of his life. It is not hard to understand why. The sound quality across these eight songs does leave something to be desired, but Tractor's essential charm shines through regardless, shifting effortlessly from dreamy pastoral folk (the shockingly brief "Angle") to almost Sabbath-tainted guitar rock ("King Dick II"), from fuzz-packed pop ("Storm") to the Whole Lotta Zeppelin riffing of "Willow." These same eight tracks would make it onto the band's A Candle for Judith debut album, but the freshness that feeds out of the demos renders it an altogether different listening experience. The demos are followed by a "2006 remix" of something called "John Peel's 13 Bar Boogie," in which snatches of the DJ's speech are mixed with, indeed, a boogie riff; normal service is then resumed with an accounting of four Tractor singles, opening with the unabashed pop of "Stoney Glory," and traveling through to the superlative "Average Man's Hero." An excellent liner booklet wraps up the package with an informative and often humorous accounting of the band's story, interwoven with their own adventures with and memories of John Peel. The limited-edition packaging also includes a slipcase and a selection of historic postcards.

link in comments

10.2.11

The Pentangle - Reflection (1971)



Nie ma sensu przedstawianie grupy The Pentangle - zainteresowanych odsyłam do przeróznych i ogólnodostępnych "Encyklopedii Rocka" (np. W. Weissa). Postanowiłem przedstawić tę płytę bowiem należ według mnie do najciekawszych. Zespół zawsze dryfował w kierunku jazzu, a tu dobitnie to słuchać w tytułowym nagraniu "Reflection".

***

Fresh, intimate, strangely funky, beautifully melancholic, Reflection sank like a stone in 1971. Now it's time to welcome it back. From their first release The Pentangle (1968) to their best selling Basket Of Light (1969), Pentangle carved out a unique sound shot through with jazz and blues, seamlessly grafting their native folk onto a more contemporary rootstock. But with declining popularity, personal problems, business shenanigans and fights within the band fuelled by alcohol, Reflection was begun.

Along with John Renbourne and Bert Jansch, both top-notch acoustic guitarists, stand Danny Thompson and Terry Cox, experienced hands on the blues and jazz scene (via Alexis Korner). This combination, set off by the beguiling vocals of Jacqui McShee, set Pentangle apart from the usual expectations of a folk act. While "Wedding Dress", "Omie Wise", "Will The Circle Be Unbroken?" and "Rain And Snow" represent the more traditional Appalachian end of the album, they are freshly and compellingly interpreted.

On "Helping Hands", John Renbourne addssilky wah wah ad-libs to a sublime west coast hip(py) groove.On "So Clear", his sweetly understated vocal accompanies a picked guitar backdrop, before the songbuilds to a jazzier workout with Cox and Thompson pushing the groove 'till you're convinced it will fall apart. Bert Jansch's "When I Get Home" is reminiscent of Lou Reed's "Walk On The Wild Side", coming a year before it and sharing the groove and atmosphere, if not the sentiment. Considering Reed's band of Brits (Herbie Flowers, Mick Ronson etc), its perhaps not so surprising.

For me, "Reflection" is marred only by the double tracking of McShee's vocal. Elsewhere her voice is warm and expressive. The track oscillates between straight-ahead one chord blues and a looser 12/8 swing, including a surprisingly tasteful drum solo. Nice to hear a snare drum with gravitas and not tuned up to within an inch of its life. I can hear within its rolling, mesmeric beats and motifs more than a hint of Chico Hamilton, and Renbourne's part may even be lifted directly from said jazzman.

With its sympathetic and transparent production (Bill Leader providing the safe pair of hands) this record still sounds great 30 years on. (Darren Overs Pearson)



Reflection was an album recorded in 1971 by folk-rock band Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn and Danny Thompson. The folk numbers on this album are more Appalachian than British—in both the selection of songs and the arrangements, with notable use of banjos. The songs include "Wedding dress", "Omie Wise", "Rain and snow" and "Will The Circle Be Unbroken". This song includes some delicate wah-wah electric guitar and blues harmonica.

Amongst their own compositions, "When I Get Home" is a Jansch song, accompanied by his folk guitar plus a jazz lead guitar line by Renbourn. The song depicts a man getting drunk at a party, whilst his woman waits for him at home—sung with feeling by Jansch. "So Clear" (a rare John Renbourn composition for the band) is a number in which the whole band work together as a team, reminiscent of some of their earliest work. "Reflection", the title song of the album is an atmospheric piece, beginning with triple-tracked bowed and plucked double bass and ending with an improvisational jazzy section.

The album was recorded over a three-week period in March 1971, at a time when the tensions between the band members were high. Different band members were continually threatening to leave and attendance by Jansch and Renbourn at the recording sessions was dependent on their state of sobriety. Nevertheless, Reflection is highly regarded for its recording quality (the only Pentangle album to make full use of a 16-track studio) and was creatively successful. (wikipedia)

link in comments

Jawbone - Dang Blues (2004)





Jawbone is a one-man blues/garage/punk band based in Detroit, Michigan. His self-released, basement-recorded 2004 album 'dang blues' was discovered by legendary BBC Radio 1 dj John Peel, who championed the cd on his national UK broadcast over a period of several weeks early in 2004. A visit to London soon followed in April 2004 for a series of club gigs and a live session for Mr. Peel at Maida Vale studios.

Jawbone was signed to London-based Loose Music in July 2004. A Jawbone cover version of Johnny Cash's Sun Records classic 'Get Rhythm' was included in the October 2004 Mojo Magazine Johnny Cash tribute cd. The end of 2004 saw Jawbone return to the UK for another small tour, and 2 songs from 'dang blues' ending up in the top 20 of the annual Peel Festive 50 listener’s poll.

2005 included an appearance at SXSW Music Conference in Austin, Texas, gigs in and around Detroit, and another UK tour, which included a set in a special Peel Tribute concert at Queen Elizabeth Hall in London. Jawbone's second full-length album titled Hauling was released in Spring of 2006 on Loose, and resulted in further touring throughout Ireland and the UK, and festival dates in Belgium and Italy in the summer of 2007.

3 songs from Hauling were licensed for use by the 2007 PBS series Roadtrip Nation. Currently Jawbone is writing and recording material for another release in 2008, and will also be appearing at the 2008 Deep Blues Festival in Minneapolis in July.

link in comments

David Peel - John Lennon For President (1980)





In view of subsequent events, this album and its title now possess an unintended eeriness. But in 1980 it was just part of the landscape. In case no one remembers, in 1980 the U.S. went nuts. Not that this hadn't happened before, even during some recent campaign years, but this was the first time it coincided with a presidential race in which two incompetents were running against each other, and politics became the medium through which a lot of that nutsiness was expressed. In that environment, how could David Peel, master satirist, topical songwriter, marijuana advocate, peace activist, and musician provocateur, possibly resist the impulse to join in? The result is more mixed media than is usual for Peel, alternating between music, interviews, and speeches, all of it focused, and assuming that one has the tolerance for absurdity necessary to appreciate it, it's a fine coda to Peel's earlier Lennon-produced and Beatles-inspired work. ~ Bruce Eder

link in comments

9.2.11

Alan Vega - Collision Drive (1980)





One half of the seminal electronic duo Suicide, Alan Vega was born in Brooklyn, New York. He began his career as a visual artist, gaining notoriety in the early 70s for his radical light sculptures and through the mid-80s had numerous one-man art exhibitions at OK Harris and the Barbara Gladstone galleries in Manhattan. Also in the early 70s, Vega co-founded a lower Manhattan art & music forum, ‘the Project of Living Artists’ in a large warehouse space in SoHo. It was there he met Martin Rev and together they formed Suicide, whose minimalist music, a fusion of Rev's ominous, repetitive keyboards and Vega's rockabilly snarl, helped paved the way for the electronic artists of the future.

Suicide released 2 groundbreaking albums in the late 70s/early 80s but were met with resistance and hostility throughout these early years, often causing riots during tours with The Clash & Elvis Costello. In 1980, both Vega and Rev began exploring their sound as solo artists (a process they each continue to this day). Vega's 1980 debut “Juke Box Babe” and his 1981 effort “Collision Drive” expanded the fractured rockabilly identity he had established in his earlier work. Vega scored a major hit on the continent with ‘Juke Box Babe’ from his first solo outing, and this garnered the attention of the major labels. 1983's ‘Saturn Strip’, produced by longtime fan & friend Ric Ocasek, marked Vega's debut for Elektra Records; corporate relations soured during production for 1985's ‘Just a Million Dreams’, however, and at one point the label even attempted to remove Vega from his own studio sessions. His song “On the Run” from that album best sums it up: “What’s going wrong, this ain’t my song”.

In 1988, Suicide went back into the studio to record “A Way of Life’, followed by a European tour and their 4th studio album “Why Be Blue’ in 1990. During this same post - major label period, Vega was rediscovering his roots and deconstructing his solo sound. For 3 years he worked on what would evolve into his next solo release, “Deuce Avenue” a minimal tour de force constructed using effects machines without programming, directed solely by the human hand. This was followed up by the release in 1991 of Vega's “Power On to Zero Hour” the lyrics of which are remarkably prescient of our current war torn times. Vega continued to tour with both Suicide and his solo Vega band. In 1995, Vega released “New Raceion”, with the addition of several guest guitarists and a diverse sound reflecting the increasing cultural diversity of his world; a year later, he returned to a more personal sound with “Dujang Prang”. Also, starting in the late 80s Vega found with less corporate pressure to tour & produce artwork capable of mass consumption, he had more time to devote to his visual art; much of his time was spent building sculptures and experimenting in photography – more for the act of creation than with a view toward exhibition. Soon however, he was asked to compile photographs for publication, and in 1991 his book of photography & poetry “Alan Vega: Deuce Avenue War/The Warriors v3 97”, was published. Later in 1991, his book, “Cripple Nation”, a collection of prose, poetry and lyrics, was published at the behest, and with the penetrating guidance, of Henry Rollins on his 2.13.61 imprint. Vega’s sculptures were captured by French photographer, Marie – Paul Ricard, in “100,000 Watts of Fat City”, which was published in 1993.

By the mid 90s a new generation of bands were discovering Suicide, and the duo were approached by Paul Smith (head of the Blast First division of Mute/EMI) to perform in London at the launch of a ‘lo-fi’ space within the South Bank Centre. The ensuing relationship that developed with Paul led to the re-issue of the first 2 Suicide albums by Mute Records in 1998, followed by select touring. On the home front Vega welcomed his son, Dante, in late 98, while working on his next solo album “2007” a deeply personal & visionary opus which was released in 1999. During the late 90s Vega also released several albums in collaboration with other artists; “Cubist Blues” in 1996 with Alex Chilton & Ben Vaughn, “Endless” in 1998 as “VVV” with Mika Vainio and Ilpo Vaisanen of PanSonic, and “Righteous Light” as “Revolutionary Corp of Teenage Jesus” with Stephen Lironi in 1998. Also in 1998 Vega had the great honor of creating a soundtrack for the film, “Sombre” directed by Phillipe Grandrieux.

In early 2001 Vega was approached by Jeffrey Deitch, (renowned international art dealer and owner of Deitch Projects, SoHo). Jeffrey had long been interested in the cross-fertilization of art, music & fashion and heard that Suicide had just performed at the Knitting Factory on New Year’s eve. He was thrilled, after all these years, to hear the buzz about Suicide amongst his 20-something gallery assistants. Deitch had never forgotten the impact of Vega’s (then Alan Suicide) early 70s art exhibitions at OK Harris. He set out to find the man and see if he was still creating sculptures. The end result was the “Collision Drive” exhibition at Deitch Projects in January 2002 (which included recreations of Vega’s 70s style floor sculptures, as well as wall pieces - created in the period leading up to September 11th, yet eerily similar to the memorials constructed by the masses in response to that fateful day). This same time period also saw Suicide working on their next release, “American Supreme” which was indelibly impacted by 9/11 and released shortly thereafter. In 2003 Vega again collaborated with Vainio and Vaisanen resulting in “Resurrection River” released in 2004, and contributed his trademark vocal to 2 tracks on DJ Hell’s “NY Muscle” CD released in 2003.

In 2002, Vega & Rev were approached by a writer from England, David Nobahkt, to tell their story in the first, and only, docu-biography of Suicide. After 2 years of extensive interviews with the author, the resulting book, “No Compromise” was published by SAF Publishing UK at the end of 2004. The book also features interviews with Chris Stein from Blondie, Michael Stipe, Moby, Henry Rollins, Marc Almond, Bobby Gillespie, Jim Reid, Sylvain Mizrahi from the NewYork Dolls, Jayne County and many more. Coinciding with the publication of the book, Mute Records reissued Suicide’s third & fourth studio albums, “A Way of Life” and “Why be Blue” to critical acclaim.

From 2000 to date Vega has been working on his latest solo record. Similar to the period preceding Deuce Avenue, Vega has spent years searching for new sound; but this time he also has been performing the evolving material to live audiences and incorporating the feel of their response into the creative process. Performances at the Pompidou in Paris, & Nante, France in March 2004; Bilbao, Spain in December 2004; Limoge & Paris, France in March 2005 and in Lyon, France in May 2006 have further focused the energy of the sound, and Vega has begun the final countdown to the release the CD.

In 2006, on the Mekon release ‘Something Came Up’, Alan collaborated with John Gosling on the “Blood on the Moon” track, adding effects tracks as well as his vocal. The song also features a guest appearance by Bobby Gillespie. (slimsmith.com)

link in comments

7.2.11

Charlotte Gainsbourg - IRM (2009)





Charlotte Gainsbourg jest piękną, acz nie klasycznej urody kobietą. Taka też jest jej nowa muzyka. Najnowszy album "IRM" zdobi zachwycające zdjęcie Francuzki, zawartość nie urzeka jednak od razu.

Tym razem artystka zaprosiła do współpracy Becka. Wpływ Amerykanina jest ewidentny. Swe piętno odcisnął jednak głównie na produkcji. Jak wiemy, Beck. jest prawdziwym brzmieniowym kameleonem, na dodatek potrafi tworzyć kapitalne mikstury z tego, co organiczne i syntetyczne. Z nieznośną łatwością zderza dźwięki, które do siebie nie pasują, nakłada, mnoży a jednocześnie nie przytłacza. Tym też zajął się pracując z Charlotte. Niektóre z utworów to niesamowite kolaże, gdzie na pierwszy plan wysuwa się właśnie produkcja ("Master's Hand", "Greenwich Mean Time", "Voyage"). Nie brak jednak na albumie pełnych uroku, zwiewnych i delikatnych piosnek. Może nie są one już tak "przebojowe", jak te które Gainsbourg nagrała z muzykami Air na poprzedni krążek "5:55" (promujący singel "Heaven Can Wait" jest najbardziej przystępny), ale wciąż mają swój czar ("Le chat du café des artistes", "In the End", "Vanities" z pięknymi smykami a la Björk, bogate "La Collectionneuse"). Uwagę zwraca nadający się do filmu Tarantino/Rodrigueza, pustynny numer "Trick Pony" czy westernowy "Dandelion".

Niepokojący zapętlony rytm w nagraniu tytułowym (podgląd pod okładką) przywodzi na myśl ostatnie dokonania Portishead albo... jakąś medyczną maszynerię. To drugie skojarzenie na pewno bardziej trafne, zważywszy, że skrót IRM to z języka francuskiego obrazowanie rezonansu magnetycznego. Gwiazda, która miała w ubiegłym roku uraz czaszki, niewątpliwie nasłuchała się szpitalnych dźwięków i tam też znalazła inspirację. To samo podpowiada, że nie mamy do czynienia z dziełem łatwym miłym i przyjemnym. "IRM" trzeba dać czas, trzeba wysłuchać wielokrotnie i nauczyć się smakować te dźwięki. (nuta.pl)

Charlotte Gainsbourg to artystka, która intryguje i zachwyca. Aktorka i piosenkarka, prywatnie córka słynnej artystycznej pary: Jane Birkin i Serge’a Gainsbourga, właśnie nagrała trzeci w swojej muzycznej karierze album “IRM”.

Bardzo cenię Charlotte za wszelkie wybory artystyczne, nierzadko odważne, by nie powiedzieć – kontrowersyjne. Jej najbardziej znane filmowe wcielenia to żona chorego mężczyzny czekającego na przeszczep serca w “21 gramów”, Stephanie z onirycznej opowieści “Jak we śnie”, czy ostatnio – kobieta popadająca w głęboką depresję i leczona przez męża – psychiatrę w głośnym “Antychryście” von Triera. Gra role trudne, niejednoznaczne, nierzadko bardzo intymne, wręcz ekshibicjonistyczne. Ale nie o Charlotte – aktorce, a o Charlotte – piosenkarce dziś będzie.

Jej muzyczna kariera zaczęła się za sprawą ojca, kiedy to w 1984 nagrali razem utwór “Lemon Incest”, a tym samym wywołali skandal obyczajowy. 13-letnia wówczas Charlotte, ubrana jedynie w koszulę i majtki, leży na wielkim materacu razem z ojcem w pozie przypominającej bardziej uścisk dwójki kochanków. Dwa lata później było nagranie “Charlotte for ever” – równie dwuznaczne w obrazie, jak i treści piosenki.

Ciężko stwierdzić, jak ta muzyczna współpraca z ojcem w młodości wpłynęła na dojrzałą, samodzielną twórczość Charlotte Gainsbourg. A jednak sama artystka często przyznaje w wywiadach, że ojciec był w jej życiu postacią bardzo ważną i inspirującą. Charlotte, pozostająca chyba mimo wszystko bardziej aktorką, niż piosenkarką, ma na swoim koncie jedynie trzy albumy. Pierwszy nagrała w 1986 roku, po czym nastąpiła dwudziestoletnia przerwa i skupienie się na aktorstwie. W 2006 roku powstał krążek “5:55” – nagrany we współpracy z grupą Air. Owa współpraca jest tu bardzo dobrze słyszalna, płyta wydaje się być bardziej kolejnym krążkiem w stylu Air, niż w stylu francuskiej artystki. Powstała wprawdzie całość melodyjna, stonowana i spójna, ale bez wyraźnego akcentu samej Charlotte.

Najnowszy album “IRM” to także efekt współpracy – tym razem z z dobrze znanym amerykańską artystą o pseudonimie Beck. Znów ciężko pozbyć się wrażenia, że jest tutaj znaczący. A jednak wkład Becka nie wydaje się być dominujący w tym projekcie. Całość brzmi świetnie i spójnie, a wokal Charlotte nie gubi się pośród multiinstrumentalnych aranżacji.

Album rozpoczyna utwór “Master’s Hands” – energiczna, rytmiczna kompozycja z hipnotyzującym wokalem Charlotte. Świetne wprowadzenie, a potem jest tylko lepiej. Tytułowy “IRM” to dynamiczny kawałek pełen przeróżnych brzmień. W tle coś stuka, dudni, pulsuje. Wykorzystanie tak szerokiej gamy dźwięków, charakterystycznej dla wszystkich kompozycji Becka, rewelacyjnie brzmi na całej płycie. Kolejny kawałek “Le Chat Du Café Des Artistes” zaśpiewany przez Charlotte po francusku, a będący coverem Jeana-Pierre’a Ferlanda, przywodzi na myśl jej wczesne dokonania u boku Serge’a Gainsbourga. Wokalistka w sposobie śpiewania zachowała coś delikatnego i dziewczęcego, co pięknie brzmi przy akompaniamencie wielu różnych instrumentów. Przyznaję – album “IRM” po prostu mnie oczarował. To jedna z tych płyt, która przy każdym przesłuchaniu odsłania coś nowego i ciekawego. Są tu kompozycje dynamiczne, wręcz rockowe (“Heaven Can Wait”!), a także spokojne ballady, w których na pierwszy plan wysuwa się głos Charlotte (“In the End”, “Vanities”). Pięknie brzmią smyczki w połączeniu z delikatnym wokalem w utworze “Voyage”. A wszystko świetnie zaaranżowane przez Becka. Słychać tu zabawę dźwiękami, oscylującą wokół różnych stylistyk, od bluesa i folka począwszy, a na elektronice skończywszy. (Eliza Gaus)



Typically, when actors make the transition to music, the results can range from mixed to regrettable. But for Charlotte Gainsbourg, the daughter of French pop artist Serge Gainsbourg and English actress Jane Birkin, there's an obvious musical pedigree. And while that almost certainly brings with it unreasonably high expectations, Gainsbourg has successfully plotted her own path as both an actress — working with directors Todd Haynes, Michel Gondry and Lars von Trier — and a singer-songwriter. For one thing, Gainsbourg knows how to attract top-shelf collaborators who bring out her best side.

On her 2006 album 5:55, Gainsbourg surrounded herself with a remarkable lineup: music by Air, lyrics by Pulp's Jarvis Cocker and The Divine Comedy's Neil Hannon, and production by Nigel Godrich. Gainsbourg's new follow-up, IRM, continues in that spirit, this time turning to Beck, who produced and co-wrote the album. You can hear IRM in its entirety here, a week before its release on Jan. 26.

Sensing that they shared a common aesthetic, Gainsbourg enlisted Beck for nearly every aspect of the creative process: Beck wrote all the music, co-wrote the lyrics and produced and mixed the recording. He also brought in many players from his regular cast — Joey Waronker and James Gadson on drums, Brian LeBarton on keyboards — as well as his own father, David Campbell, who composed string arrangements.

For Gainsbourg, IRM is dramatic and personal. It's inspired, in part, by her health scare in 2007, in which she suffered a brain hemorrhage following a water-skiing accident; she required frequent hospital trips for MRI scans — or "IRM" in French. She later incorporated the buzzing electronic noise and rhythm of the scanner into the album's title track. In it, Gainsbourg's words

"Hold still and press the button / Looking through a glass onion / Following the X-ray eye / From the cortex to medulla" — marry clinical jargon with feelings of helplessness and claustrophobia.

As for Beck, his musical fingerprints can be heard all over the album's diverse instrumentation. From the understated blues of "Dandelion" and the fuzzed-out guitar of "Trick Pony" to the punch-drunk parlor piano in "Heaven Can Wait," Beck has helped compose a sonic and spiritual companion to his 2003 album Sea Change.

Naturally, Serge Gainsbourg's cinematic French pop is also a reference point: "Le Chat Du Café Des Artistes" re-creates the orchestral flourishes, abrupt bursts of guitar and funky bass grooves of his 1971 masterpiece Histoire de Melody Nelson. This is familiar territory for Beck, who aped many of the same elements on the Sea Change song "Paper Tiger." At times, even Charlotte Gainsbourg's alluring whisper is so muted, it hearkens back her father's spoken-word vocals. And then there's "La Collectionneuse," with its sleek, slow-building electronic minimalism.

While there might not be many rocking show-stoppers that forcefully grab attention, the joy in IRM comes in the lyrical subtlety and layered details that unspool upon each listen. For fans, Gainsbourg and Beck's partnership is a dream match-up of strong musical personalities. (Michael Katzif)

link in comments

5.2.11

Krzysztof Niemczyk (1938-1994)


Legendarna postać krakowskiego życia artystycznego. Pisarz, którego jedyna powieść została wydana już po jego śmierci. Malarz i muzyk samouk, który edukację zakończył na szkole podstawowej.

Zaliczany do radykalnych awangardzistów, deklarował umiłowanie dla Zoli, Czajkowskiego, de Santisa, włoskiego nowego realizmu w kinie, a zwłaszcza aktorki Lei Padovani. W latach sześćdziesiątych znany z kontrowersyjnych akcji w przestrzeni miejskiej Krakowa. Homoseksualista, nie kryjący swojej orientacji. Człowiek artystycznego marginesu. Na długo zapomniany. W ostatnich latach obecny dzięki wydaniu przez Korporację Ha!art w 2007 roku jego powieści "Kurtyzana i pisklęta" w jednym tomie z "Traktatem o życiu Krzysztofa Niemczyka na użytek młodych pokoleń", zbiorem materiałów, wywiadów i wspomnień mu poświęconych, zebranych przez Ankę Ptaszkowską, osobę, która w największym chyba stopniu przyczyniła się do zachowania pamięci o twórcy. Książka, jak również wystawa obrazów i dokumentacji fotograficznej akcji Niemczyka w warszawskiej galerii ART+on w Warszawie w 2009 roku, przygotowana przez Ptaszkowską, podsyciły zainteresowanie jego osobą. Legendarny status Niemczyka uniemożliwia jakiekolwiek próby oddzielenia faktów z życia (niepewnych i nieraz mieszających się z fikcją) od twórczości.

Krzysztof Niemczyk urodził się 21 maja 1938 roku w Warszawie w rodzinie muzyków Wacława Niemczyka i Danuty z domu von Schenk, którzy po upadku powstania warszawskiego przenieśli się do Krakowa. Z tym miastem związany był do końca życia, tu mieszkał i pracował, nie licząc krótkich wyjazdów do Paryża i Oslo. Ojciec, słynny skrzypek, porzucił rodzinę, uciekając przez zieloną granicę na Zachód. Krzysztof Niemczyk zaczął pisać w latach sześćdziesiątych. Z około 20 opowiadań, które wówczas powstały, do dzisiaj zachowały się zaledwie dwa: "Tragiczna łąka" oraz "Chłopczyk rozbijający rodzinę". W latach 1965-1968 napisał powieść "Kurtyzana i pisklęta, czyli Krzywe zwierciadło namiętnego działania albo inaczej Studium chaosu", która na pierwsze wydanie czekała ponad 30 lat. Niemczyk zmarł w Krakowie 19 stycznia 1994 roku.

W drugiej połowie lat sześćdziesiątych związany był blisko ze środowiskiem teatru Cricot 2 Tadeusza Kantora, krakowskiej galerii Krzysztofory oraz warszawskiej Galerii Foksal, nigdy tam jednak nie wystawiał. Najbliżej zaprzyjaźnił się z Anką Ptaszkowską, krytyczką, która wraz z Wiesławem Borowskim i Mariuszem Tchorkiem założyła Galerię Foksal w 1966 roku. Na początku czerwca 1968 roku w domu rodziny Ptaszkowskiej był jednym z uczestników słynnego balu w Zalesiu, odbywającego się pod hasłem "Pożegnanie wiosny". Jak wspomina Ptaszkowska, "Niemczyk w cylindrze okolonym jaśminem odegrał o piątej rano na wiekowym blüthnerze koncert Czajkowskiego; był też bohaterem sceny 'pod krzakiem jaśminu', o której kroniki wolą milczeć". Młodym obiecującym literatem zainteresowali się w Krakowie Tadeusz Kantor i jego żona Maria Stangret.

Grupa "nieśpiących" podczas akcji My nie śpimy, Sympozjum Złotego Grona'69, Zielona Góra, 1969, od lewej: Mieczysław Dymny

W 1969 roku Niemczyk wziął udział w sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze, w ramach wystawy "Krytycy prezentują artystów". Na zaproszenie Anki Ptaszkowskiej uczestniczył tam w głośnej akcji trzech studentów Tadeusza Kantora (Mieczysław Dymny, Stanisław Szczepański, Tomasz Wawak) pt. "My nie śpimy". W sali wystawowej część artystów leżała na łóżkach polowych z tytułowym hasłem w tle, pod okiem tzw. "permanentnego jury", w którego skład wchodzili m.in. Ptaszkowska i Niemczyk. Jak wspomina Ptaszkowska, Niemczyk wymyślił inne transparenty, np. "Tylko sen gwarantuje bezkarność" czy "Domagamy się kontroli". "To były wszystko jego pomysły, klasycznego lidera rewolucji. Kiedy tylko czuł, że opada skala skandalu, natychmiast skutecznie wkraczał". Całość spotkała się z co najmniej chłodnym przyjęciem przez organizatorów imprezy i ich mocodawców.

Uczestnicy akcji w Zielonej Górze zostali zaproszeni przez Pierre'a Restany'ego do udziału w wystawie "Art Concepts from Europe" w Galerii Bonino w Nowym Jorku. Niemczyk odpowiedział na nie wysyłając "zabawny i doprawdy nic nieznaczący telegram"(Ptaszkowska). Te i inne wydarzenia doprowadziły z jednej strony do rozłamu w łonie Galerii Foksal, z drugiej - do zerwania przyjaznych stosunków między Niemczykiem a Kantorem i jego otoczeniem. Jak wspomina Ptaszkowska:

    "Niemczyk nie był zainteresowany władzą i Galeria Foksal nie była jego terenem. Natomiast samo istnienie kogoś takiego jak Niemczyk podważało istotnie pozycję Kantora, ujawniając rozdźwięk między werbalizmem artystycznych manifestów, a żywym doświadczaniem zawartych w nich idei."

Niemczyk pozostał poza obiegiem, do czego przyczynił się także fakt aresztowania go w 1971 roku oraz umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym.

Anka Ptaszkowska i Krzysztof Niemczyk, Zielona Góra, wrzesień 1969, fot. z archiwum A. Ptaszkowskiej

W pamięci wielu uczestników krakowskiego życia artystycznego (jak też środowiska warszawskiej Galerii Foksal) Niemczyk pozostał nie tylko autorem "Kurtyzany i piskląt", lecz przede wszystkim barwną postacią o niestandardowym sposobie bycia oraz prowodyrem spontanicznych, często nielegalnych akcji-happeningów. Zapamiętano drewnianego ptaszka, którego stale nosił na ramieniu, papierowe anielskie skrzydła przyszyte do ubrania czy ostre, prowokacyjne makijaże, ale także tzw. dziubary, efektowne kradzieże z państwowych sklepów spożywczych. Jeszcze jako uczeń podstawówki Niemczyk miał przyjść do szkoły nagi i owinąć się mapą Polski. Co ważne, jego działania nie były legitymizowane etykietą sztuki.

    "W latach sześćdziesiątych - pisze Ptaszkowska - uliczne akcje organizowane przez artystów nazywano happeningami, nadając im społecznie usankcjonowany, legalny charakter tak zwanych 'działań artystycznych'. Niemczyk z ochrony tej nie korzystał, a ramy sztuki rozsadzał, tak jak śmiało nadwerężał ograniczenia życia."

Transgresywny i "artystyczny" charakter działań Niemczyka docenił malarz i nestor awangardy Henryk Stażewski, który pisał w krótkim tekście "Skandal w dziedzinie literatury": "Te i wiele innych jego wystąpień wywołały zgorszenie i oburzenie widzów. Tego rodzaju akcja świadczy, że dla K. Niemczyka jest ona taką samą wypowiedzią artystyczną co pisanie powieści."

Kąpiel w fontannie na Rynku przed Kościołem Mariackim, fot. z archiwum A. Ptaszkowskiej

Na nielicznych zachowanych fotografiach widać Niemczyka w niemal pełnym negliżu biorącego kąpiel w fontannie przed kościołem Mariackim w Krakowie. Z grupą hipisów przeprowadził akcje, rozwijając motek nici od kopca Kościuszki do brzegu Rudawy, gdzie uroczyście zanurzył w rzece pozostałość motka. Akcja nosiła tytuł "Hołd Wandzie, która nie chciała Niemca". Innym razem przywiązali się sznurem do autobusu, gotowego do odjazdu ("Grupa Laokoona"). Ze swojej matki uczynił "żywą rzeźbę" przywiązując ją do ławki na krakowskich Plantach, przed Biurem Wystaw Artystycznych. Seria fotografii dokumentuje charakterystyczne dla Niemczyka prowokacyjne działanie - wystawianie nagich pośladków w różnych punktach przestrzeni miejskiej Krakowa. Jedną z jego bardziej spektakularnych akcji, przeprowadzonej podobno w reakcji na "Nowy Regulamin Galerii Foksal" była interwencja w krakowskim Hotelu Grand. Jak wspomina Ptaszkowska, Niemczyk "Zgromadził kilkadziesiąt osób w eleganckiej sali. Kiedy pojawili się kelnerzy, wszyscy uczestnicy, z matką Niemczyka na czele, wyciągnęli tablice z napisem: 'Kelnerze - ty dasz nam dziś napiwek' ". Niektórzy za jedną z akcji Niemczyka uznają także jego "współpracę" (celowo pisaną w cudzysłowie) ze Służbą Bezpieczeństwa PRL.

Charakter działań Niemczyka, jego bezkompromisowość i opór stawiany rzeczywistości skłaniają współczesnych interpretatorów do porównań z poglądami i praktykami sytuacjonistów. Marcin Hernas i Piotr Marecki w tekście "Sytuacjonizm Niemczyka" wskazują na fakt "zrewolucjonizowania własnego życia" przez Niemczyka, przywołując takie przełomowe książki jak "Społeczeństwo spektaklu" Guya Deborda i "Rewolucję życia codziennego" Raoula Vaneigema. Z tym zastrzeżeniem, że - jak piszą - "jego awangardowość polegała, inaczej niż u Deborda, na konfrontacji subiektywnych emanacji podmiotowości ze skostniałą rzeczywistością". "Niemczyk wystawia się na ciosy systemu, a zmuszając represyjne układy do działania, ujawnia ich zniewalający i destruktywny charakter. Narusza system przemocy symbolicznej totalitarnego państwa."

Dziełem życia Niemczyka pozostaje oczywiście "Kurtyzana i pisklęta", rozbudowana powieść, porównywana do twórczości Bruno Schulza, Witolda Gombrowicza czy Witkacego. Mimo zainteresowania krytyków literackich (m. in. Artura Sandauera) i środowisk awangardowych, nie doczekała się wówczas wydania. Przepisanie jej w kilku kopiach sfinansował Henryk Stażewski. Fragmenty "Kurtyzany..." opublikował w 1974 roku "Magazyn Kulturalny". W latach dziewięćdziesiątych powieścią zainteresował się tłumacz Jacques Burko, który przełożył ją na francuski, blisko współpracując z Niemczykiem nad redakcją. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Le Differance, już po śmierci autora w 1999 roku, wzbudzając szerokie zainteresowanie we Francji. Na polskie wydanie czekać przyszło aż do 2007 roku.

Książka, humorystyczna i napisana nieco manierystycznym stylem, stwarza groteskową wizję Polski lat sześćdziesiątych. Tytułowa bohaterka to podstarzała, "emerytowana" prostytutka, wyrwana z rzeczywistości domu starców przez profesora (reżimowego naukowca), znajomego sprzed wojny i dawnego kochanka, który żeni się z nią z nadzieją, że zdemoralizuje jego bratanków, przyszłych spadkobierców jego majątku. "Akcja powieści pulsuje w gwałtownym, porywającym rytmie; nieprzewidywalna, coraz intensywniejsza, zabierająca wszystko po drodze jak rzeka" - pisała Anka Ptaszkowska, chcąc zachować dzieło Niemczyka "na użytek młodych pokoleń". (Karol Sienkiewicz)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...