Ossian (1975)

Pierwszy publiczny występ grupy Ossian miał miejsce wiosną 1971 roku w krakowskiej Piwnicy pod Baranami. 

Od tamtej pory zespół występował na terenie całego kraju a także we Włoszech, Danii i Szwecji. Koncertował w filharmoniach, klubach studenckich, największych salach widowiskowych kraju a także w tak osobliwych miejscach jak szwedzkie więzienie, kościół San Francesco al Corso czy grób Romea i Julii w Weronie.

Zespół przyciąga bardzo różną publiczność i wzbudza ogromnie zróżnicowane opinie od oburzenia po entuzjazm. Muzyka grupy Ossian jest spokojna, pełna zadumy lecz czuje się w niej ukrytą żywiołowość. Brzmią w niej echa muzyki orientalnej. Muzycy grają na prostych instrumentach, nie używają aparatury nagłaśniającej. 

Sposób w jaki muzycy zachowują się na scenie jest jak ich muzyka - spontaniczny, prosty i sugestywny. Toteż każdorazowy występ grupy jest zarazem spektaklem. Na tym chyba polega oryginalność zespołu i tajemnica jego oddziaływania.

Ossian made their first public appearance in the Spring of 1971 at the Piwnica pod Baranami, a well-known cabaret club in Cracow.

Since then the group has performed throughout the country and also in Italy, Denmark and Sweden. They have given concerts in music halls, students clubs and the country's largest concert-halls  as well as in such unusual places as a Swedish prison, San Francesco al Corso Church and Romeo and Juliet's grave in Verona.

The group attracts a wide and much varied audience; opinions about its performances differ from indignation to enthusiasm. Ossian play peaceful, meditative music, echoing oriental influences and revealing a hidden spontaneity within. The musicians play on simple instruments without the use of amplifying equipment. The group's orginality stems from their behaviour on stage which is similar to their music - pontaneous, simple and suggestive; because of this each performance is also a visual experience. This is the secret of their influential appeal.

VA - Anthology: Rare Jazz/Fusion Gems from Hungarian Vaults, Vol. 1 (2005)

Amazing jazz from the Hungarian scene of the 60s and early 70s – some of the most obscure work from Eastern Europe at the time, as the Hungarian labels never got out to the west as well as those from other nations! Theoretically, the Cold War should have stopped jazz exports to the rest of Europe – but nations like Poland and Czechoslovakia managed to get their artists some good western exposure at the time. But Hungary was another story – and although Budapest is less than an hour from Vienna, most of this work has never made it out to the west before! This volume is a delightful treasure throughout – filled with jazzy modal tunes that share a lot with the Saba/MPS work of the time – all hand-picked by Tom Weiland of Les Gammas, with an ear for the same sort of jazzy grooves as his own work! The set's especially great for piano-driven tunes – which are often pushed along with some excellent warm, round, acoustic basstones – leaping along soulfully on the set's more extended numbers. CD features a total of 11 tracks that include "Theme Of Ahmad Jamal" by Studio 11, "Dalia" by Pege Trio, "Night & Day" by Qualiton Jazz Ensemble, "Afro Cubano" by Balint Ensemble, "Hungarian Folksongs" by LDL Ensemble, "Song For My Father" by Csaba Deseo Ensemble, "Jarom Az Utam" by Grencso Kollektiva, and "Baby Car" by Pege Quintet. 

Andrzej Dobrowolski (1921-1990)

Kompozytor i pedagog. Urodzony 9 września 1921 we Lwowie, zmarł 8 sierpnia 1990 w Grazu.

W okresie okupacji studiował grę na organach u Bronisława Rutkowskiego, na klarnecie u Ludwika Kurkiewicza i śpiew u Stefana Belina-Skupiewskiego w Konserwatorium Warszawskim. W latach 1945-51 kontynuował naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem Stefanii Łobaczewskiej w zakresie teorii oraz u Artura Malawskiego - kompozycji. Od 1947 do 1954 wykładał przedmioty teoretyczne w Państwowym Liceum Muzycznym i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Następnie, w latach 1954-76, był wykładowcą teorii (na stanowisku docenta) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie od 1964 prowadził także klasę kompozycji. Od 1976, mianowany profesorem zwyczajnym, wykładał w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Grazu. Był tam profesorem klas kompozycji i muzyki elektronicznej. Od 1979 pełnił również funkcję dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury tejże uczelni. Współpracował ponadto ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie oraz z Institut für Elektronische Musik przy Hochschule für Musik w Grazu. W 1969 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 1971 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, w 1972 - nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za całokształt działalności artystycznej, a w 1990 - Nagrodę Muzyczną Rządu Styrii im. Johanna Josepha Fuxa.

Andrzej Dobrowolski jest autorem pracy teoretycznej pt. Metodyka nauczania harmonii w szkołach muzycznych II stopnia (Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1967).

Kiedy w 1958 roku powstało w Warszawie jedno z pierwszych na świecie studiów muzyki na taśmę - Studio Eksperymentalne Polskiego Radia - Andrzej Dobrowolski był jednym z pierwszych jego użytkowników. On też, wraz z Włodzimierzem Kotońskim, Zbigniewem Wiszniewskim i Bogusławem Schaefferem, odegrał w dziejach polskiej muzyki na taśmę czołową rolę, wytyczając kierunki jej rozwoju aż do lat siedemdziesiątych XX wieku. Pierwszym utworem Andrzeja Dobrowolskiego wykorzystującym nową technologię elektroakustyczną była zrealizowana w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia w roku 1962 Muzyka na taśmę nr 1. Kompozytor wykorzystał jako materiał wyjściowy dźwięki różnego pochodzenia, co było przedsięwzięciem nowym, bowiem utwory zrealizowane dotychczas w warszawskim Studiu oparte były na materiale dźwiękowo jednorodnym. Dobrowolski użył wielotonów uzyskanych z generatorów, akordów fortepianu, głosów i dźwięków rezonansowych pudła fortepianu, do którego wykrzykiwane były pojedyncze samogłoski. Mimo tak różnorodnego materiału Muzykę na taśmę nr 1 cechuje jednolitość brzmienia, i to o wyraźnie "elektronicznym" charakterze, kompozytor poddał bowiem tym samym zabiegom strukturyzującym wszystkie nagromadzone na taśmie dźwięki. Niezwykłym wydarzeniem było wydanie partytury utworu Andrzeja Dobrowolskiego przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne. Utwory na taśmę istnieją zazwyczaj w formie zapisu jednorazowej realizacji studyjnej i właściwie nie zdarza się, aby były wydawane w postaci partytur.

Muzyka na taśmę nr 1 została wykonana, należałoby raczej powiedzieć: odtworzona, na festiwalu "Warszawska Jesień" dwukrotnie: w roku 1962 i 1963. Potem niemal każdy elektroniczny utwór Andrzeja Dobrowolskiego trafiał do programu kolejnych festiwali, stając się z reguły ważnym wydarzeniem. W 1966 zaprezentowana została Muzyka na taśmę magnetofonową i obój solo, która rozpoczęła całą serię utworów łączących "żywego" wykonawcę z muzyką z głośników. Będą to potem Muzyka na smyczki, dwie grupy instrumentów dętych i dwa głośniki skomponowana w roku 1967, Muzyka na taśmę i fortepian (1971), muzyka na taśmę i kontrabas (1977) oraz Muzyka na taśmę i klarnet basowy (1980). Czystą muzyką elektroniczną był utwór S For S, muzyka elektroniczna (1973), wreszcie w 1988 powstała Passacaglia für TX, w której blisko siedemdziesięcioletni kompozytor użył komputerów.

Twórczość elektroakustyczna nie była dominującą formą artystycznej wypowiedzi Andrzeja Dobrowolskiego. Przez całe życie uprawiał różne gatunki muzyczne, ale nawet na terenie czystej muzyki symfonicznej odnaleźć można brzmienia "elektroniczne", uzyskane poprzez zabiegi odkonwencjonalizujące tradycyjną strukturę dźwiękową orkiestry. (culture)

Andrzej Dobrowolski, composer and teacher, b. 9th September 1921 in Lwów (Lvov), d. 8th August 1990 in Graz. During the war he studied organ with Bronisław Rutkowski, clarinet with Ludwik Kurkiewicz and singing with Stefan Belina-Skupiewski at the Warsaw Conservatoire. In 1945-51 he continued his studies with Stefania Łobaczewska (theory) and Artur Malawski (composition) at the State Higher School of Music in Cracow. From 1947 to 1954 he taught theory at the State Secondary Music School and at the State Higher School of Music in Cracow. Subsequently, in 1954-76, he was associate professor of theory at the State Higher School of Music in Warsaw, where (from 1964) he also taught his own composition class. From 1976, after his state nomination to the academic title of professor, he was a lecturer at the Hochschule für Musik und darstellende Kunst in Graz, where he taught classes in composition and electronic music. From 1979 he also held the post of dean at the Department of Composition, Theory and Conducting at that academy. Dobrowolski was also engaged in the activity of the Experimental Studio of the Polish Radio in Warsaw as well as the Institut für Elektronische Musik at the Hochschule für Musik in Graz. In 1969 he was decorated with the Gold Cross of Merit. In 1971 he received the Minister of Culture and Arts Award, in 1972 - the Award of the Polish Composers' Union for all his artistic achievements, and in 1990 - the Johann Joseph Fux Music Award of the Government of Styria. Dobrowolski wrote a theoretical study entitled Metodyka nauczania harmonii w szkołach muzycznych II stopnia [Methodology of teaching harmony in secondary music schools] (PWM, Cracow 1967). 

When in 1958 one of the world’s first studios of music for tape - the Experimental Studio of the Polish Radio - was founded in Warsaw, Andrzej Dobrowolski was one of its first users. Together with Włodzimierz Kotoński, Zbigniew Wiszniewski and Bogusław Schaeffer, he played a key role in the history of Polish music for tape, determining the directions in which it developed until the 1970s. Andrzej Dobrowolski’s first work in which he applied the new electro-acoustic technology was Music for Tape No. 1 recorded in the Experimental Studio of the Polish Radio in 1962. The input sound material was derived from a variety of sources, which was a new idea, as the earlier pieces from the Warsaw Studio had been based on homogeneous sound material. Dobrowolski used polytones from generators, piano chords, voices and the sounds of the piano resonating box into which individual vowels were exclaimed. Despite such heterogeneous sources, Music for Tape No. 1 is characterised by a unity and integrity of sound, which is distinctly “electronic” in character. This is due to the identical structuring processes to which the composer submitted all the sounds collected on the tape. The publication of the score of this piece by PWM Edition was an extraordinary event: works for tape usually exist only as a unique studio recording and are virtually never published as a score. Music for Tape No. 1 was performed, or rather - played back - twice at the “Warsaw Autumn” festival (in 1962 and 1963). Virtually each subsequent electronic piece by Andrzej Dobrowolski was later presented at that festival, almost invariably becoming a major event in the programme. In 1966, Music for Magnetic Tape and Solo Oboe inaugurated a series of pieces which combined a “live” performer with music from loudspeakers. This work was followed by Music for Strings, Two Groups of Wind Instruments and Two Loudspeakers (1967), Music for Tape and Piano (1971), Music for Tape and Double-Bass (1977), Music for Tape and Bass Clarinet (1980). S for S, Electronic Music from 1973 was purely electronic; finally, in 1988, Dobrowolski wrote Passacaglia für TX in which the almost 70-year-old composer applied computers. Electro-acoustic works were by no means the dominant of artistic expression for Andrzej Dobrowolski. Throughout his life, he made use of various musical genres, but even in the field of purely symphonic music one can hear in his works “electronic” sound which he created by breaking the conventions related to the traditional sound structure of the orchestra. (polmic) 

Frankie Dymon Jr. - Let it Out (1971)

Frankie Dymon Jr. was a kind of 'project' led by Frank Dostal and Achim Reichel, previously members of The Rattles, one of the most well-known German beat groups, and Wonderland. Under the name Frankie Dymon Jr. they recorded one album in 1971, titled Let It Out, for which Reichel wrote most of the songs and produced the album (engineering was by Konrad Plank).

The album is a fantastic and rare German psych Kraut LP. Many of the tracks have very unusual arrangements. The psychedelic cover art is also notable. (progarchives)

New York Noise. Dance Music From The New York Underground 1978-1982 (box set)

Working as a companion compilation to, Soul Jazz Records equally great UK focused, In The Beginning There Was Rhythm this disc brings together a collection of hard to find gems from New York based post-punk bands.

The compilation covers sounds which range from the nihilistic chaos of original No-Wave bands such as Mars and DNA, through the detuned sonic symphonies of Theoretical Girls and Glenn Branca and onto the Punk - Funk sound of bands like the Bloods and The Bush Tetras.

On the way the disc features many standout tracks. These include the stripped down minimal bass heavy sound of ESG, on the track You Make No Sense At All, and the turbulent saxophone spasms of James Chance and the Contortions Contort Yourself.

While presenting an impressive cross-section of the groups which were around at this particular point in time the compilation does omit some important acts from the story. Notable omissions include Lydia Lunch's group Teenage Jesus and The Jerks, James 'Blood' Ulmer, Y Pants and Ut. However what is here provides an impressive overview of the Lower Eastside sound in the early eighties and late seventies. Highlighting the convergence and cross-pollination of a myriad of musical genres that took place at this particular point in time.

I'm not in the habit of reviewing compilations but this one is so good, it deserves an exception.

Over the years, there have been countless music 'scenes', some alive and kicking to this day. One of my favourites was the short-lived "disco not disco" scene which came to life in downtown NYC between the end of the '70s and the early '80s.

In truth `Disco not disco' is just one of the many names used to describe a style that was about genre-bending, mixing punk, funk, disco and, above all, a no-wave sensibility which clearly marks the music as a product of Downtown NYC.

`Punk-funk' is another label which has some currency, just like `Mutant Disco' (incidentally, this is the title of another excellent compilation devoted to the same scene and published by Ze Records, which was sort of the `flaghsip label' for the genre).

What makes this short period of time so fascinaning is the 'scene' element: artists mingling with musicians (in fact, many bands were started by artists, one notable example being Gray, founded by Basquiat and Vincent Gallo), fashion, zines, shops and places (the legendary Mudd club, for one)... In short, many elements and people from different fields collaborating and adhering to the same (or at least, similar) aesthetics and lifestyle.

But I don't mean to take away the focus from the music, which is excellent. Here you have the cream of the crop, the artists that really defined the genre: Liquid Liquid, ESG (still active), the impossibly-cool James Chance, Bush Tetras, Glen Branca (Lesson no. 1, which came before his magmum opus `The Ascension' is perhaps my favourite track here although different from the rest as the disco element is completely absent), DNA (which are closer to the original no wave genre but still manage to be included in the selection), etc.

Many tracks here have a danceable feel, although this is not what the mainstream-dancefloor was having at the time. Singing is reduced to nervous yelps, there is a lot of dissonance (no wave, anyone?) and the use of the bass, something I'm very fond of, is best described as `frantic'.

Lovely compiled by Soul Jazz Records, perhaps the best reissue label out there, New York Noise is an outstanding testament to a fantastic music scene, echoes of which are still influencing people, ranging from Liars to The Rapture. (Amazon)