Lars Hollmer - XII Sibiriska Cyklar (1981)

Lars Hollmer (1948-2008) to utalentowany szwedzki akordeonista, klawiszowiec i kompozytor, którego twórczość opiera na połączeniu w bardzo ciekawy sposób skandynawskiej muzyki ludowej z rockiem awangardowym i progresywnym. Był współtwórcą lub członkiem wielu grup, począwszy od słynnego awangardowego zespołu Samla Mammas Manna i Zamla Mammaz Manna, poprzez Ramlosa Kvallar, następnie Von Zamla, Fem Soker En Skat, Looping Home Orchestra a skończywszy na dokonaniach w znakomitym projekcie Accordion Tribe i Fanfare Pourpour. Trudno oczywiście wymienić wszystkich artystów, z którymi współpracował, oprócz tego  był twórcą muzyki do filmów, spektakli teatralnych i tanecznych. Od 1981 roku nagrywał również z wielkim powodzeniem solowe albumy, których zostawił w swoim dorobku artystycznym całkiem sporo. Lars Hollmer to artysta jedyny w swoim rodzaju, który akordeon opanował do perfekcji i uczynił z niego instrument nowatorski i niezwykły. Jego muzyka jest piękna i naiwna, innym razem zaś potargana, oporna i skomplikowana. Nie da się jej jednoznacznie sklasyfikować w jakimś stylu muzycznym czy tradycji, to po prostu jeden wielki artystyczny plac zabaw.

Lars Gustav Gabriel Hollmer (1948-2008) was a Swedish accordionist, keyboardist and composer whose work draws on influences ranging from Nordic folk tunes to progressive rock. He has been a member and/or founder of over half a dozen groups, most of whose work has been recorded at The Chickenhouse, his well outfitted home studio in Uppsala. His work with the band Samla Mammas Manna, in the late 1960s-early 1970s and up to 2002 when the re-formed group played at the two-day ProgDay festival in North Carolina, was and is considered progressive rock.

However, he is most centrally an empathetic and generous collaborator: whether as a member of Accordion Tribe, while working with the experimental guitarist Fred Frith, or while spending several months with Japanese jazz players, he seems to find a style that brings his partners to the fore while remaining identifiably himself. Though his work is little known in the United States, he won a Swedish Grammis award in 1999 for his record Andetag. He has also composed extensively for Swedish films, as well as for theater and dance productions.

Consistent elements of his music throughout his career include use of irregular time signatures (often changing several times within a piece), a daring sense of improvisation (particularly vocal improvisation that utilizes nonsense syllables), and use complex polyrhythms.(wikipedia)

 

link in comments

Radio Birdman - Radios Appear (1977)

Australijski zespół Radio Birdman powstał w 1974 roku w Sydney z inicjatywy Roba Youngera oraz osiadłego w Australii Amerykanina Deniza Teka. Choć obaj grali juz wcześniej w różnych grupach to dopiero nowy skład, w którym zaczęli tworzyć okazał się celnym strzałem. Ożywili wyraźnie tamtejszą scenę niezależną, która po trosze zabrnęła w ślepy zaułek. Od razu  z pasją i zaangażowaniem zaczęli grać na fali rodzącego się punk rocka, stając się jednymi z prekursorów tego gatunku w Australii. Ich muzyka, zapewne dzięki obecności w zespole amerykańskiego gitarzysty, świetnie łączyła w sobie brzmienie proto-punkowych formacji z Detroit z niespożytym australijskim entuzjazmem rockowym. W 1977 roku wydali debiutancki album ''Radios Appears'', przez wielu okrzyknięty za przełomowy na tamtejszej scenie, jednak mimo dobrych recenzji nie zdobył wówczas szerszego rozgłosu. Rok później zrealizowana została podczas niezbyt udanego pobytu w Wielkiej Brytanii druga płyta ''Living Eyes'' , wydana  po perturbacjach ostatecznie dopiero na początku 1981 roku. Ku wielkiemu niezadowoleniu fanów, po czterech latach bardzo aktywnej działalności Radio Birdman rozpadło się w czerwcu 1978 roku, wpisując się ostatecznie na stale do kanonu australijskiego rocka.

Rob Younger - vocals

Deniz Tek - guitar, vocals

Warwick Gilbert - bass

Chris Masuak - guitar, piano, vocals

Pip Hoyle - piano

Ron Keeley - drums

Although the best-known band of the early Australian punk scene of the late '70s was the Saints, the first band to wave the punk rock flag in the land down under was Radio Birdman. Formed by Australian émigré Deniz Tek (originally from Ann Arbor, MI) and Aussie surfer-turned-vocalist Rob Younger in 1974, Radio Birdman's approach to rock & roll was rooted in the high-energy, apocalyptic guitar rant of the Stooges and MC5, sprinkled liberally with a little East Coast underground hard rock courtesy of Blue Öyster Cult. Their first EP, Burn My Eye, released in 1976, was a great record and still remains a seminal chunk of Aussie punk. Loud and snotty, with Younger bellowing his guts out and Tek on a search-and-destroy mission with his guitar, this was a great debut that set the stage for the impending deluge of Aussie punk bands waiting in the wings.

After the release of their debut LP, Radios Appear (the title comes from a lyric in the Blue Öyster Cult song "Dominance and Submission"), in Australia a year later, Radio Birdman seemed poised to break Aussie punk worldwide. And although the American label Sire (then the home of the Ramones) was quick to sign them and distribute Radios Appear internationally in 1978, there was a gap of three years before they released a second album, Living Eyes. During that time, dozens of other Aussie punk bands stole their thunder, and Radio Birdman split up almost immediately after Living Eyes was released. Sire never released the record outside of Australia, and Radio Birdman, who should have been the biggest band in Aussie punk, was now a highly regarded punk forefather.

After the band split in 1978, various members were busy forming other bands: Tek formed the New Race with Younger, ex-Stooges guitarist Ron Asheton, and ex-MC5 drummer Dennis Thompson, released a handful of solo singles and EPs, and became a surgeon; Younger started his own band, the New Christs, and produced records by the second generation of Aussie punk bands influenced by Radio Birdman, most notably the Celibate Rifles; other Radio Birdman alumni ended up in assorted Aussie bands such as the Lime Spiders, Hoodoo Gurus, and Screaming Tribesmen. Now the grand old man of Aussie punk, Tek formed a part-time project with Celibate Rifles guitarist Kent Steedman that rocks with the same reckless abandon Radio Birdman did when they were changing the course of Australian rock forever.

2001 saw a renewal of interest in Radio Birdman thanks to an excellent compilation, The Essential Radio Birdman: 1974-1978, released by Sub Pop in the States. Murder City Nights: Live arrived in 2003, followed by the all-new Zeno Beach in 2006. (John Dougan)

link in comments

Mass Kotki - Księga Rodzaju 2 (muzyka teatralna)

Sztuka Iwana Wyrypajewa, obecnie jednego z najbardziej wziętych rosyjskich dramaturgów opowiada o kobiecie chorej na schizofrenię. - Chcę spróbować pokazać tę chorobę od wewnątrz, pokazać świat tak, jak go widzi osoba chora. Ale nie przez cierpienie, tylko poprzez mnogość doświadczeń i tematów, jakie się pojawiają w mózgu osoby chorej psychicznie - mówi reżyser spektaklu Michał Zadara.

Konstrukcja sztuki - a także przedstawienia - przypomina zasadę działania matrioszki. Rzeczywistość chorej na schizofrenię Antoniny Wielikanowej, świat współautora tekstu - Iwana Wyrypajewa, rzeczywistość Boga, żony Lota oraz proroka Jana, świat widzów i czytelników, rzeczywistość reżysera i aktorów - wszystkie te sfery mnożą się i przenikają. Gdzie leży prawda? Gdzie szukać sensu świata? Czy Bóg w ogóle istnieje? I czy jest nam potrzebny?

Michał Zadara, który we Wrocławskim Teatrze Współczesnym wyreżyserował w ubiegłym roku "Kartotekę" Różewicza, podkreśla, że jego spektakl nie będzie się odnosił do obecnego kryzysu politycznego w Polsce. - W tak trudnej dla kraju sytuacji zajmowanie się Bogiem i metafizyką może wydać się nieodpowiedzialne, ale pytanie o istnienie tego Najwyższego zawsze jest aktualne - mówi reżyser

Niemiecki scenograf Thomas Harzem dostrzega jednak w sztuce Wyrypajewa analogię do współczesnej sytuacji politycznej w Polsce. - Ten kraj, tak samo jak bohaterka naszej sztuki cierpi na schizofrenię. Ale moim zdaniem jest to tylko stan przejściowy - uważa.

Jan Peszek, który gra w "Księdze Rodzaju 2" jedną z głównych ról, jest przekonany o niezwykłości tekstu Wyrypajewa. - Ta sztuka stawia pytania, które człowiek zadaje sobie od początku istnienia - mówi aktor.

Krystyna Meissner, dyrektorka Teatru Współczesnego cieszy się, że spektakl podejmuje temat religii, który w dzisiejszych czasach bywa niesłychanie spłycany. - I często sprowadza się wyłącznie do niedzielnej wizyty w kościele - tłumaczy dyrektorka. - Chcemy rozpocząć na ten temat rozmowę z naszymi widzami. W tym tekście pada takie przekorne zdanie: "Jeśli wierzysz w Boga, to wcale nie znaczy, że ten Bóg wierzy w ciebie".

Iwan Aleksandrowicz Wyrypajew (1974) rosyjski aktor, reżyser i dramatopisarz. Absolwent wydziału aktorskiego Akademii Teatralnej w Irkucku. Studiował także reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej im. Szczukina w Moskwie. W 1998 roku założył w Irkucku teatr studyjny Przestrzeń Gry. Potem przeniósł się do Moskwy i od 2001 roku współpracuje z Teatr.doc. Międzynarodowy rozgłos przyniósł mu dramat "Sny" (2000).

Michał Zadara (1976), studiował politologię, oceanografię, scenografię, historię teatru i reżyserię. Absolwent Swarthmore College w Filadelfii oraz Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. W Teatrze Wybrzeże w Gdańsku zrealizował spektakle "From Poland with love" (2005) i "Wałęsa. Historia wesoła, a ogromnie przez to smutna" P. Demirskiego (2005). W Starym Teatrze w Krakowie wystawił: "Korek" (2004), "Obrażanie widzów" P. Handkego (2005), "Księdza Marka" J. Słowackiego (2005), "Fedrę" J. Racine'a (2006) i "Odprawę posłów greckich" J. Kochanowskiego (2007). W krakowskim Teatrze STU wyreżyserował "Wesele" Wyspiańskiego (2006), we wrocławskim Teatrze Współczesnym "Kartotekę" Różewicza (2006). W 2007 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie wystawił "Chłopców z Placu Broni" F. Molnara, a w Maxim Gorki Theater w Berlinie "Ozonkinder". (Mariola Szczyrba)

Lady Electra - wokal, instrumenty klawiszowe
Katiusza - wokal, gitara basowa

Mass Kotki - zespół grający muzykę pop wymieszaną z punk rockowymi rytmami. Zespół stonowi łódzko - warszawski żeński duet. Zespół bawi się image'em; na scenę potrafi wejść przebrany za panny młode, księżniczki, dziwki, kury domowe.

Dziewczyny spotkały się przez przypadek na koncercie w Rzeszowie zimą 2001 roku. Oprócz klawiszy i gitary basowej pojawia się automat perkusyjny a czasem inne instrumenty. W tekstach dziewczyny atakują pornografię lub ironizują z przypisywanych kobietom ról społecznych.

Tyle oficjalnych wiadomości. Zespół został wypromowany przez wytwórnie Emancypunx - projektu polskiej grupy anarchofeministycznej KDP (Kobiety Przeciwko Dyskryminacji i Przemocy).

link in comments

The Machine - Solar Corona (2009)

Kiedy byłem małym chłopcem moje gusta muzyczne kształtowały się przez słuchanie radia - niezapomnianym Programie III, Rozgłośni Harcerskiej, ale też na audycjach zapomnianego już troszkę Romana Waschki (pamiętacie? kanał lewy - kanał prawy - szum). Czasy się bardzo zmieniły. Teraz o wielu ciekawych zjawiskach muzycznych dowiaduję się z internetu. Dobrze, że nauczyłem się go jakoś używać. The Machine - jest właśnie takim zjawiskiem. To holenderskie trio pięknie wygrywa stoner rocka w najlepszym wydaniu. Co tu dużo gadać - może w nich jest jakaś nadzieja? Wooden Shjips swoją najnowszą płytą zawiedli mnie całkowicie. To samo odnosi się do Radio Moscow. Może The Machine nie dadzą plamy i będą się rozwijać.

Davy Boogaard - drums
Hans Van Heemst - bass
David Eering - vocal, guitar

If The Machine were a woman I would do anything for her! I've been waiting for this one, and finally it arrives...The Machine are back!!!

In 2007 The Machine made their awesome first album "Shadow of the Machine" and I almost immediately fell in love with the band and it was like injecting fuel right into your veins, rigorous and almost godlike. There were lots of great Dutch bands back in the days, once again The machine shows the masses that the Netherlands still going strong.

I bow and respectfully welcome "Solar Corona", album no.2 by The Machine. The unstoppable psychedelic fuzz machine have returned and just like a magician swinging his magic stick these dutch rulers creates magic for the second time. It's hard to pick a specific track as the best song on this seven track masterpiece because the whole album is a magnificent journey into time and space.

Along with the guitars, bass and drums there are also djembehs and gong included in the arsenal. "Solar Corona" is more multiple than the previous album with less vocals and more jams, experimental deep dives and hypnotizing bluesy riffings. Mix the best from the late 60's with early 70's stuff, add some desert rock and you get the exakt formula.This concept is timeless and lasts forever!

The first one out is the title track Solar Corona, it starts off with a typical Kyuss riff quickly explodes like a gigantic acid bomb with furious guitar solos, heavy bass lines and great drummings. Caterpillar's mushroom, the forth song on this piece of plastic is based on Djembehs backed by a relaxed soundscapes and reminds me of Lamp of the universe.

"Solar Corona" is mainly instrumental but not all of it. Davy, Hans and David has done a great job on the album and i just love the sound of the warm and dusty guitars it, gives me a hard on, shit embrace! ...this is art made by true artists. If you digg Electric magma, Colour haze, Datura and Gomer Pyle you will love the remarkable work of The Machine.

This is a good year for the stoner rock scene. Many new good bands pops up like mushrooms and i am curious about what will happen the rest of the year and with gold nuggets like Solar Corona makes my life a pleasant feeling. Feel free and unleash the herbs! (Tobias Beament)

link in comments

Greek Orthodox Chant - Byzantine Patmos (2005)

I'm not Greek and I'm not an orthodox Christian so entering this church was an otherworldly experience for me as was listening to the 19 member Greek Byzantine Choir. The people sitting around me were members of the church's congregation. To congregation members, gold walls plastered in icons were a common event, even, an everyday experience, as was listening to a Byzantine choir. And yet, a visit from the Greek Byzantine Choir was not an everyday experience so I was surprised that there were few attendees outside of the church's congregation at the concert. Someone even asked me if I'm Greek and was baffled when I told her that I was attending the concert because I enjoy medieval sacred music traditions.

The choir led by Director and founder Lycourgos Angelopoulos, (who formed the choir in 1977), entered in a procession from the back of the church in which they sung, Kontakion of the Akathistos Hymn composed in the 7th Century by an anonymous composer. Once the vocalists were ensconced near the elaborate church altar, they performed Communion Verse for the Transfiguration composed by John Koukouzelis (1280-1360). The contrast between the choir members dressed in black robes and the icon art that surrounded them was distracting at times and other times mesmerizing.

Although many sacred choral traditions are sung in polyphony and graced with lush harmonies, Byzantine chants are monophonic with a few of the vocalists singing bass drone. Musicologist Michalis Adamis on the Duke University site describes this better.

"Byzantine Music is monophonic. It has not called on parameters of musical construction, such as harmony and counterpoint, yet it has produced a wealth of extraordinary rich melodies, as well as, complex musical forms and carried the monophonic genre to heights of refinement and wisdom… Singing a melody always includes its cantillion, together with a continues drone accompaniment."

The remainder of the first set of liturgical chants featured mostly Psalmody sung in Greek. After a long intermission, the choir returned without fanfare and presented liturgical chants that would normally be sung in the Greek Orthodox Church on the Sunday prior to Christmas. These compositions beginning with Three Heirmoi from the Canon for the Sunday before Christmas and ending with Kratima in the First Mode by John Trapezountios (d. 1700), were longer and seemed more complex than the chants performed during the first half of the program. Lycourgos Angelopoulos and other choir members performed longer solos accompanied by an intense drone which reminded me of the two duduk players featured in traditional Armenian music where one instrument carries the main melody and the other holds the same note through the entire song, creating a continuous drone. And yes, the vocalists providing drone perform an important role. At times the pace and passion of the vocalists increased, but compared to other sacred musical traditions familiar to me, I found the Byzantine choir vocals somewhat restrained. Although Byzantine chants possess a unique beauty, the chants did not provoke an emotional response in me, mainly because this was my first real exposure to the tradition.

The choir performed a short encore and then ended with a procession as they exited the church. The extremely polite audience refrained from applauding until the end of each set and for some members of the packed audience; this was a difficult endeavor since they were quite passionate about the Byzantine chant tradition. There were two women sitting near me that were emotionally drawn to the music and seemed quite knowledgeable about the tradition. Occasionally one of the women would wipe tears from her eyes. Of course, she might have understood the Greek language in which the chants were performed and she seemed familiar with each chant in general. There are times when it helps to be an insider to a given tradition.

We were witnessing a concert, which removed the choir out of its normal realm of a church service. The choir was performing samples of what would be presented in either a Sunday service or special religious occasion to enhance the worship experience. However, for those of us who do not attend church services, this is a good way in which we can witness various sacred music traditions, either from a spiritual-but-not-religious standpoint or a scholarly one. And then there are journalists such as myself and radio presenters who are curious about these ancient chants. I would rather see this music presented in a church rather than a concert hall because the church acoustics and atmosphere does enhance the experience of listening to sacred medieval music. Leaving baffled churchgoers in our wake is a small price to pay for getting closer to sacred music traditions. And in fact, if outsiders cherish these musical treasures, that can only enhance congregational members' appreciation for these traditions. And it certainly helps with preserving the traditions for future generations to enjoy.

link in comments

Tony Allen - N.E.P.A. (1984)

Tony Allen to urodzony w 1940 roku, znakomity nigeryjski perkusista, kompozytor i autor tekstów. Był samoukiem,na perkusji nauczył się grać słuchając nagrań m.in. amerykańskich twórców jazzowych, takich jak Art Blakey, Elvin Jones czy Max Roach oraz czerpiąc inspiracje z tradycji afrykańskiej, podpatrując takich perkusistów jak chociażby Kofi Ghanaba. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu współpraca z zespołem Feli Kutiego, w której pełnił role perkusisty, aranżera i kierownika muzycznego. Przyjmuje się powszechnie, że Fela Kuti i on właśnie łącząc w zadziwiający sposób jazz, funk oraz afrykański highlife stworzyli unikalny, natchniony i politycznie zaangażowany styl zwany do dziś afrobeat, współtworząc w jego ramach wspólnie kilkadziesiąt albumów. W 1975 roku Allen nagrał debiutancki solowy album ''Jealousy'', następnie w 1976 ''Progress'' i ''No Accomodation for Lagos '' w 1978 roku, producentem wszystkich trzech albumów byl jeszcze Fela Kuti. W 1979 roku drogi obu artystów rozeszły się, Tony Allen przeniósł się do Europy i od tego czasu tworzy na własne konto, nagrywając płyty firmowane własnym nazwiskiem oraz współpracując z szeregiem twórców jak Randy Weston, Groove Armada, Air, Charlotte Gainsbourg, Manu Dibango i Grace Jones. Po wielu latach grania w cieniu bardziej znanych muzyków Tony Allen zaczyna być dostrzegany i co ważniejsze doceniany przez szersze rzesze słuchaczy jako jeden z najbardziej wszechstronnych i wpływowych perkusistów rodem z Afryki.

***

The drummer and unofficial music director of the late Fela Kuti's band, Africa 70, from 1968 until 1979, Tony Allen (born Tony Oladipo Allen) helped create the sounds of Afro-beat. With his solo recordings, however, Allen has refused to remain stagnant, incorporating dub and avant-garde hip-hop influences into his modern African dance music.

A self-taught musician, Allen began to play drums at the age of 18 while working as a technician for a Nigerian radio station. Within nine months, he had embarked on a professional career as a drummer. Although they had known each other since the early '60s, when they performed on the Nigerian music circuit with different bands, Allen and Kuti began playing American-style jazz together in 1964. Before long, they shifted to a more African-influenced style of highlife jazz, which they continued to play for five years.

Forming Africa 70 in 1969, Allen and Kuti began reaching out to an international audience. A few months later, while touring North America for the first time, Allen was introduced to the music of James Brown, Max Roach, and Art Blakey. Despite critical acclaim, the group faced numerous obstacles, including financial difficulties, racial discrimination, and political oppression. Arrested during the first of a long series of government-sponsored raids of black townships in 1974, Allen spent three days in jail. The following year, he released his first album as a leader, Progress. After performing his last show with Kuti and Africa 70 at the Berlin Jazz Festival in 1979, Allen continued to play with his group Lagos until emigrating to Europe in 1984. After temporarily living in London, he settled in France the following year and worked as a session drummer for such transplanted African musicians as Ray Lema and Manu DiBango, and released N.E.P.A. (Never Expect Power Always) in 1985.

Allen was largely inactive for the next decade, re-emerging in the late '90s with a string of singles, culminating in the release of Home Cooking in 2002. Reissues of his '70s solo albums started showing up around the same time, as well as Eager Hands and Restless Feet: The Best of Tony Allen, a summation of his post-Fela career. In 2004 a live album came out, and 2006 saw a return to his Afro-Beat roots with Lagos No Shaking, which was recorded in the Nigerian city itself. That same year, Allen co-founded the British alternative rock outfit the Good, the Bad & the Queen alongside Paul Simonon (the Clash), Simon Tong (the Verve) and Damon Albarn (Blur) and released a well-received eponymous album under the moniker in 2007, followed by an all new collection of Afro-Beat material in 2009 called Secret Agent. (Craig Harris)

link in comments